Ποτέ δεν φύγαμε από το 2010 όταν το πολιτικό σούργελο της οικογένειας Παπανδρέου μας ανακοίνωνε με φόντο το Καστελόριζο την προσφυγή της χώρας μας στο ΔΝΤ. Μόνο τελειοποιήσαμε την μετάβαση.

Η κρίση δεν λύθηκε. Χρηματοδοτήθηκε εκ νέου.

Οι μη βιώσιμες τράπεζες των τοκογλύφων αποκαταστάθηκαν με δημόσιο χρήμα, μηδενικά επιτόκια και ποσοτική χαλάρωση.

Οι ιδιωτικές απώλειες των τζογαδόρων μετατράπηκαν σε κρατικό χρέος και μελλοντική φορολογία.

Οι ίδιο θεσμοί εμφανίστηκαν μεγαλύτεροι, πιο συγκεντρωμένοι και πιο προστατευμένοι από ποτέ.

Αυτό που άλλαξε ήταν ποιος ανέλαβε το χρέος.

Οι αποταμιευτές τιμωρήθηκαν με μηδενικές αποδόσεις. Οι εργαζόμενοι αντιμετώπισαν μειωμένους πραγματικούς μισθούς, ενώ οι τιμές των περιουσιακών στοιχείων εκτοξεύτηκαν.

Η στέγαση χρηματιστικοποιήθηκε σε όχημα επένδυσης που η επόμενη γενιά δεν μπορεί πλέον να αντέξει.

Το χρέος των νοικοκυριών γέμισε το κενό που άφησε η κατάρρευση της μεσαίας τάξης.

Ο κίνδυνος δεν μειώθηκε αλλά αναδιανεμήθηκε προς τα κάτω και προς το μέλλον.

Η λεγόμενη ανάκαμψη ήταν μια μαζική μεταφορά πλούτου προς τα πάνω, μεταμφιεσμένη σε σταθερότητα.

Οι ιδιοκτήτες μετοχών και πολλών ακινήτων (πχ βουλευτές) ανέκαμψαν πρώτοι  και πληρέστερα.

Όλοι οι υπόλοιποι κληρονόμησαν υψηλότερα κόστη, ασθενέστερη διαπραγματευτική ισχύ και ένα σύστημα που εξακολουθεί να αντιμετωπίζει το κεφάλαιο ως υπερβολικά συστημικό για να αποτύχει, ενώ αντιμετωπίζει την εργασία ως ρυθμιζόμενη.

Το 2010 αποκάλυψε την ιεραρχία. Η μη αντίδραση την καθιέρωσε. Κάθε επακόλουθη παρέμβαση ακολούθησε το ίδιο σχέδιο, ήτοι προστασία της κορυφής και κοινωνικοποίηση της προσαρμογής από κάτω.

Η κρίση ποτέ δεν τελείωσε, αλλά έγινε πολιτική με πολιτικούς που δεν είναι τίποτε περισσότερο από παράσιτα.

Τρέφονται με τις ελπίδες, τις επιθυμίες και τις ανάγκες μας, όπως ένα κουνούπι τρέφεται από αίμα. Αθόρυβα, αδυσώπητα και χωρίς καμία έγνοια για την επιβίωση μας.

Συσκευάζουν τους φόβους μας σε συνθήματα, τις φιλοδοξίες μας  σε διαφημίσεις πολιτικής καμπάνιας, και μετά επιβάλλουν φόρους, πίστη, και μερικές φορές τις ζωές των παιδιών μας σε μαζικά δυστυχήματα με υπαιτιότητα των μηχανισμών εξουσίας.

Η ιστορία της Ελλάδας είναι διάσπαρτη από νεκροταφεία ηγετών που υποσχέθηκαν μεταμόρφωση και παρέδωσαν χρέος, παρακμή και απόσπαση προσοχής από την πραγματικότητα.

Τα ονόματα δεν αλλάζουν. Η εκμετάλλευση δεν αλλάζει. Η ξενοκίνητη πολιτική ελίτ πάντα μας χρειάζεται εξαρτημένους. Η ελπίδα είναι το προϊόν τους.

Η απομυθοποίηση είναι το κόστος συνδρομής στα συστημικά κόμματα τους. Το μοναδικό αξιόπιστο μοτίβο είναι ότι η εξουσία συγκεντρώνεται, η ικανότητα των εργαζομένων φθείρεται και αυτοί που υπόσχονται να τα διορθώσουν όλα είναι συνήθως αυτοί που τα κατέστρεψαν.

Ας σταματήσουμε να περιμένουμε τον επόμενο σωτήρα και ας αναλογιστούμε ότι η πραγματικότητα δεν κάνει πολιτική καμπάνια.