Η «παγκόσμια τάξη βασισμένη σε κανόνες» βαίνει προς αποκλεισμό από την πραγματική ζωή. Οι υποτελείς αυτής της τάξης αντιμετωπίζουν μια σκληρή επιλογή. Προσαρμογή στην Ανατολή ή παρακμή με την Δύση.
Το πολυπολικό τρένο έχει αναχωρήσει από τον σταθμό, η αυτοακρωτηριαστική πορεία της Ευρώπης το επιταχύνει, με τους ευρωπαίους υποτελείς της αμερικανοσιωνιστικής αυτοκρατορίας να αποκεφαλίζονται οικονομικά την ίδια ώρα που οι πολυπολικές δυνάμεις ενοποιούν την κυριαρχία στην ενέργεια και την μεταποίηση.
Οι Χούθι δεσμεύονται πλήρως στον πόλεμο του Ιράν, τα σημεία της Ερυθράς Θάλασσας σφίγγουν ενώ τα Στενά του Ορμούζ είναι απροσπέλαστα, ασκώντας ασφυκτική πίεση στις γραμμές εφοδιασμού της Ευρώπης. Η αυτοπροκαλούμενη αποβιομηχάνιση επιταχύνεται.
Ποιος κερδίζει από την «τάξη βασισμένη σε κανόνες»;
Οι γερμανικοί γίγαντες της βιομηχανίας δεν μετακινούνται απλώς προς την Κίνα. Κυνηγούν το φθηνό ρωσικό αέριο που τώρα τροφοδοτεί τα κινεζικά εργοστάσια, ενώ η Ευρώπη θα συνεχίσει να παγώνει κάτω από τις δικές της παραληρηματικές κυρώσεις. Ο από τις ΗΠΑ οργανωμένος ενεργειακός πόλεμος έχει κάνει την ανταγωνιστικότητα της ΕΕ θρύψαλα, με την Κίνα να αποκτά τα εργοστάσια, την τεχνογνωσία και τις ασφαλείς ενεργειακές ροές της Ευρασίας.
Ο πολυπολικός κόσμος δεν εκλιπαρεί πλέον για δυτικό κεφάλαιο. Το απορροφά.
Η Ευρώπη στοιχημάτισε εναντίον του παραγωγού φθηνής ενέργειας, υποθέτοντας ότι η πόζα περί ηθικής αντικαθιστά τα μεγαβάτ. Οι αντίπαλοι δεν χρειάζεται να εισβάλλουν. Περιμένουν την Δύση να αφοπλιστεί μόνη της. Ρωσία και Κίνα υπαγορεύουν τώρα τους όρους τους.
Η ενεργειακή πολιτική της Ευρώπης είναι επιδεικτική αυταπάτη. Οι κυρώσεις στις ρωσικές προμήθειες και η καταδίωξη ονείρων αιολικής ενέργειας δημιούργησαν αυτοπροκαλούμενη εξάρτηση, εκτοξευμένες τιμές και βιομηχανική φυγή. Οι ευρωπαίοι γραφειοκράτες θυσίασαν την ενεργειακή ασφάλεια για χάρη της δήθεν αρετής, ενδυναμώνοντας ακριβώς εκείνους που είχαν στο στόχαστρο τους.
Ο ρεαλισμός της Ρωσίας έρχεται σε απόλυτη αντίθεση. Η Μόσχα αντιμετώπισε την ενέργεια ως στρατηγική ισχύ και όχι ως ηθικό θέατρο. Η Ρωσία εμβάθυνε συμμαχίες και διατήρησε επιρροή πάνω σε μια ήπειρο που επί σοβιετικής εποχής αυτή η ήπειρος την κορόιδευε.
Η Ρωσία έπαιξε με την γεωγραφία και τους πόρους σαν μέγας δάσκαλος. Η ενέργεια δεν είναι κήρυγμα, είναι επιβίωση. Ο ρεαλισμός κερδίζει πολέμους. Η τρέχουσα πορεία της Ευρώπης δεν τιμωρεί την Ρωσία, αλλά τιμωρεί τους Ευρωπαίους. Η ιστορία ευνοεί τους ρεαλιστές, όχι τους ευσεβείς.
Περί πολέμου στον Περσικό Κόλπο:
Η πραγματική παγκόσμια σταθερότητα αναδύεται όταν οι μεγάλες δυνάμεις σέβονται αμοιβαία η μια την άλλη, όχι όταν μία προσποιείται ότι ο κόσμος είναι η αυλή του σπιτιού της. Η άρνηση της Ουάσιγκτον να δεχθεί αυτή την πραγματικότητα δεν διατηρεί την ηγεμονία, αλλά εγγυάται ταχύτερη διάβρωση της μέσω υπερπροσπάθειας, δυσαρέσκειας και αυτοπροκαλούμενων πληγών.
Η Ουάσιγκτον ουρλιάζει ότι «οι σφαίρες επιρροής» είναι παράνομες όταν η Ρωσία φυλάσσει τα σύνορα της, η Κίνα εξασφαλίζει τις θάλασσες της ή το Ιράν υπερασπίζεται τα χωρικά του ύδατα και τα βουνά του. Ωστόσο η Ουάσιγκτον διεκδικεί όλο τον πλανήτη, από Γροιλανδία, Βενεζουέλα, Κούβα, την ενεργειακή πολιτική της ΕΕ, τις εμπορικές διαδρομές της Ασίας ως αποκλειστικό της τομέα.
Ο φαφλατάς του λευκού Οίκου ωρύεται ότι «κάνει αυτό που έπρεπε να είχε κάνει ο Μπους». Η κραυγή αυτή αποκαλύπτει την ίδια αυτοκρατορική τύφλωση που έχει εξαντλήσει την αμερικανική ισχύ επί δεκαετίες. Ο Μπους ανέτρεψε μια σαπισμένη δικτατορία με συντριπτική συμβατική δύναμη και χωρίς ομότιμους αντιπάλους να βρίσκονται πίσω από το Ιράκ.
Το Ιράκ δεν είναι Ιράν.
Είναι ένα φυσικό φρούριο βουνών και σημείων στραγγαλισμού, οπλισμένο με βαλλιστικούς πυραύλους και πυραύλους cruise και σμήνη drones σχεδιασμένα να κορεσθούν οι άμυνες του αντιπάλου. Έχει συνάψει αμυντικές συμφωνίες με την Ρωσία και Κίνα που ανεβάζουν το κόστος οποιαδήποτε μεγάλης κλιμάκωσης σε απαράδεκτα όρια.
Η ολοκλήρωση του πολέμου εντός του 2026, όπως διατείνεται η Ουάσιγκτον, σημαίνει να στοιχηματίζεις σε σύντομες αεροπορικές επιδρομές που το ίδιο το Πεντάγωνο γνωρίζει ότι δεν μπορούν να διατηρηθούν, ενώ διακινδυνεύεις τον αποκλεισμό των Στενών του Ορμούζ και ένα παγκόσμιο ενεργειακό πλήγμα.
Τα εξαντλημένα οπλοστάσια των ΗΠΑ, η διασπασμένη εσωτερική πολιτική και η μηδενική ανοχή για παρατεταμένες χερσαίες δεσμεύσεις καθιστούν μια νίκη αδύνατη. Αυτό που είναι εγγυημένο για την Ουάσιγκτον είναι η στρατηγική ήττα.
Περί πολέμου στην Ουκρανία:
Η Ουκρανία δεν είναι η ασπίδα της Ευρώπης. Είναι η αναλώσιμη σάρκα για μια αποτυχημένη νατοϊκή επέμβαση προς όφελος της αμερικανοσιωνιστικής αυτοκρατορίας. Ένας εξαντλητικός πόλεμος φθοράς όπου η Ρωσία έχει εκμεταλλευτεί την ανώτερη βιομηχανική της εμβάθυνση, τις εφεδρείες ανθρώπινου δυναμικού και την γεωγραφία υπεράσπισης για να απορροφήσει τις δυτικές κυρώσεις και τους ανόητους πληρεξούσιους της Ουάσιγκτον, ενώ η Ουκρανία αιμορραγεί το δημογραφικό της μέλλον.
Οι ίδιες φωνές των «πρόθυμων συμμάχων» που απαιτούν ατελείωτη κλιμάκωση, δισεκατομμύρια σε βοήθεια και πλήρη δέσμευση του ΝΑΤΟ, δεν έχουν κανένα σχέδιο για να καταταγούν στην λεγεώνα των ξένων της Ουκρανίας ή έστω να ενισχύσουν τα στρατεύματα στην πατρίδα τους. Γιατί; Επειδή είναι δειλοί. Άχρηστοι που ασχολούνται με τα gay pride. Η θρασύτητα τους εκπέμπεται από κλιματιζόμενα γραφεία. Πολεμούν με το αίμα των Ουκρανών ενώ παίρνουν πόζες και στέλνουν μηνύματα περί «δημοκρατίας».
Την ίδια ώρα τα δισεκατομμύρια της υποστήριξης εξαφανίζονται σε ένα κενό φουσκωμένων συμβάσεων, εμπλουτίζοντας Ουκρανούς ολιγάρχες και δυτικούς εργολάβους, λομπίστες και συνδεδεμένα πολιτικά δίκτυα. Η παράταση ενός πολέμου φθοράς του οποίου οι πραγματικότητες στο πεδίο μάχης ήταν σαφείς εξ αρχής δεν ήταν απλώς στρατηγική τύφλωση. Διατήρησε την ροή χρημάτων που στήριζε παράλληλα συστήματα προστασίας πελατών και στις δυο πλευρές του Ατλαντικού, εκθέτοντας την υποκρισία «της τάξης βασισμένης σε κανόνες» ως το πιο κυνικό παιχνίδι της πνέουσας τα λοίσθια αμερικανοσιωνιστικής αυτοκρατορίας.
Η Δύση υπολόγισε λάθος την ανθεκτικότητα της Ρωσίας εξ αρχής, μετατρέποντας μια περιφερειακή σύγκρουση σε στρατηγικό αυτοτραυματισμό. Η Ρωσία έχει σταθερά δείξει ότι μπορεί να συντρίψει την πολεμική μηχανή της Ουκρανίας με ρυθμισμένη κυριαρχία και όχι αχαλίνωτο θυμό. Οι ψευδαισθήσεις του ΝΑΤΟ διαλύονται, τα θαυματουργά του όπλα απέτυχαν. Το πεδίο της μάχης δεν λέει ψέματα.
Η αυτοκρατορία είναι ετοιμοθάνατη. Θέλουμε ως Ευρωπαίοι να την ακολουθήσουμε ή θα ξυπνήσουμε βίαια;
