Το τι είναι το ποδόσφαιρο όλοι γενικά ξέρουμε. Και τώρα που οι περισσότεροι από εσάς, στηθήκατε στις τηλεοράσεις, για να παρακολουθήσετε κάποιους εκατομμυριούχους να προσπαθούν να βγάλουν κι άλλα χρήματα, και εκστασιαστήκατε γιατί οι ομάδες που αντιπαθείτε, έχασαν από τις ομάδες που συμπαθείτε, ας δούμε τι πραγματικά είναι το ποδόσφαιρο.
Ένα άθλημα επαφής, με δυο αντιπαρατιθέμενες ομάδες με σκοπό την νίκη. Για τους αθλητές των ομάδων, υπάρχουν νόρμες που πρέπει να ακολουθούν, όπως θέση, χώρος ευθύνης και κανόνες εμπλοκής. Για τους θεατές όμως, ουσιαστικά δεν υπάρχουν κανόνες. Οι οπαδοί μπορούν να φανατισθούν όσο θέλουν. Να βρίζουν χυδαία. Να χτυπούν, να τραυματίζουν ακόμη και (σε ακραίες καταστάσεις) να σκοτώνουν. Όλα αυτά στα πλαίσια της αφοσίωσης στην «δική μου αγία ομάδα» έναντι της «δικής σου πόρνης» και τούμπαλιν.
Βεβαίως κανενός σας δεν είναι η ομάδα, κι ας λέτε «η ομάδα μου». Κι ας λέτε π.χ. «ο Ολυμπιακός είναι ο κόσμος του». Όχι φίλοι μου. Ο Ολυμπιακός ή ο Παναθηναϊκός ή ο Άγιαξ είναι οι μέτοχοι και οι ιδιοκτήτες τους. Εκείνοι με πολύ απλές κινήσεις μπορούν ή όχι, να εξασφαλίζουν σημαντικούς παίκτες, προπονητές, εγκαταστάσεις και να διεκδικούν τα χρήματα που συνεπάγονται οι διαφημίσεις, τα έπαθλα και το εμπόριο αθλητών.
Εσείς απλώς πρέπει να καθίσετε σπίτι, να βλέπετε το κανάλι που δείχνει τον αγώνα και να πίνετε μπίρες τρώγοντας πίτσες. Για τον κύκλο εργασιών στον οποίο συμμετέχετε (εισιτήρια, δικαιώματα καναλιών, διαφημίσεις, ρούχα, μπρελόκ, φαγητά, στοιχήματα) σας επιβραβεύουν με την ανοχή, ή την δυνατότητα να ξεσπάσετε ή την ικανότητα να φανατιστείτε και να δώσετε εικονικές μάχες από την κερκίδα ή το σαλόνι σας.
Τα συναισθήματα αυτά της μαχητικότητας, φανατισμού, οπαδικότητας, αδελφοποίησης και οριακής εξόδου από τις νόρμες καλής συμπεριφοράς, είναι έμφυτα στον άνθρωπο. Και κυρίως στον αρσενικό άνθρωπο. Η κοινωνία μας τα ισοπεδώνει με κανόνες, νόμους και τακτικές ελέγχου πληθυσμών. Μια από αυτές είναι και το ποδόσφαιρο. Όπως σοφά το είχαν θέσει οι παλαιοί Ρωμαίοι και συγκεκριμένα ο σατυρικός ποιητής Γιουβανέλης, το ζήτημα αφορά «άρτον και θεάματα».
Το ποδόσφαιρο αποτελεί την αγαπημένη PsyOp των παγκοσμιοποιητών. Έχουν συστήσει διεθνείς οργανισμούς κι έχουν επενδύσει πολλά μα πάρα πολλά χρήματα, ώστε να κατευθύνουν, για παράδειγμα τους Γάλλους να τραγουδούν με πάθος τον εθνικό τους ύμνο στην κερκίδα μιας «arena» για να «ενωθούν ψυχικά» με Καμερουνέζους, Αλγερινούς και Γκανέζους, που έχουν αναλάβει να «δοξάσουν» την Γαλλία!!! Σχεδόν όλες οι σημαντικές ομάδες σήμερα, δεν έχουν γήπεδο, έχουν «arena». Ακόμη και η ΑΕΚ! Υπάρχουν βεβαίως κι άλλα αθλήματα που θα μπορούσαν να εγκλωβίζουν και να εκφράζουν αυτή την διέξοδο μαχητικότητας των ανθρώπων. Έχει επιλεχθεί το ποδόσφαιρο διότι απαιτεί τα λιγότερα φυλετικά προσόντα ή αξιακό υπόβαθρο. Με άλλα λόγια κάθε άνθρωπος ανεξαρτήτου προελεύσεως μπορεί να κλωτσήσει την μπάλα. Άρα το παγκοσμιοποιητικό ζητούμενο μπορεί εύκολα να επιτευχθεί.
Η κάθε ομάδα σε τοπικό επίπεδο στην ρίζα της, ενσωματώνει κάποιες ιδιαίτερες αξίες μαζί με τον αθλητισμό. Για παράδειγμα η ΑΕΚ στην ρίζα της, ενσωματώνει την αγάπη και τον νόστο των Ελλήνων εκ Κωνσταντινουπόλεως για την γενέτειρά τους. Άλλο παράδειγμα είναι η West Ham United, που θεωρείται η κατεξοχήν ομάδα της εργατικής τάξης του Λονδίνου. Ιδρύθηκε το 1895 ως Thames Ironworks FC από εργάτες στα ναυπηγεία του Τάμεση. Αλλά και ο κολοσσός των σύγχρονων ποδοσφαιρικών business, η Manchester United, ξεκίνησε το 1878 ως Newton Heath LYR από εργάτες των σιδηροδρόμων του Λανκασάιρ και του Γιορκσάιρ. Επίσης η Celtic FC της Σκωτίας εκφράζει το αίσθημα της σκωτσέζικης εθνικής ταυτότητας και την επιθυμία για ανεξαρτησία από το Ηνωμένο Βασίλειο. Και θα μπορούσα να φέρω χιλιάδες τέτοια παραδείγματα για όλες τις χώρες και τις ομάδες τους. Η παγκοσμιοποίηση με εργαλείο τις business έχει ισοπεδώσει τέτοιες παραδόσεις.
Οι ομάδες πλέον δεν εκφράζουν τίποτε περισσότερο από την αξία της μετοχής τους που υποτίθεται ότι κερδίζει επιπρόσθετη αξία, αγοράζοντας έναν Τούρκο ή έναν Γκανέζο ή έναν Βραζιλιάνο ποδοσφαιριστή. Σημασία έχει μόνον να κατασκευάζονται είδωλα, με τις προδιαγραφές της παγκοσμιοποίησης και να εγκλωβίζονται οι πληθυσμοί σε αγωνιστικές δραστηριότητες που είναι ελεγχόμενες, κερδοφόρες και ακίνδυνες για την εξουσία.
Το αθλητικό ιδεώδες, αξίες ευγενείας, άμιλλας, υγιούς συναγωνισμού και αξιοπρεπείας έχουν εξοβελισθεί από τις «arena» του ποδοσφαίρου. Την θέση τους έχουν πάρει η έκλυτη και προκλητική ζωή των περισσότερων «ειδώλων», τα αναβολικά, τα ναρκωτικά, το πιόμα μέχρι τελικής πτώσης των οπαδών, τα χρυσοφόρα συμβόλαια και η χλιδή των παικτών και παραγόντων.
Το ότι όλα τα παραπάνω, τα γνωρίζετε καλά όλοι σας, γιατί στ’ αλήθεια τα γνωρίζετε(!) αλλά συνεχίζετε να είστε θύματα αυτής της καταστάσεως δείχνει πόσο δυνατή είναι η ανάγκη της μαχητικότητας ανάμεσα στους πληθυσμούς και πόσο πετυχημένη είναι η ποδοσφαιρική PsyOp των παγκοσμιοποιητών. Τα ναρκωτικά ψυχής είναι δύσκολος αντίπαλος. Αλλά δεν είναι αήττητος.
Πρέπει μόνο να βάλετε το μυαλό σας να σκεφθεί και την ψυχή σας να θελήσει με πάθος την ελευθερία από τα δεσμά. Είναι εξαιρετικά δύσκολη η έξοδος από την σπηλιά του Πλάτωνος, αλλά φίλοι μου είναι τόσο όμορφη η ημέρα εδώ έξω. Τόσο γλυκός ο αέρας και τόσο ανακουφιστικός ο ήλιος στο πρόσωπο.
Ας οραματισθούμε την αναγέννηση της λευκής οικογένειάς μας και τις ευγενείς αξίες της. Ας αρνηθούμε την θέση του ζόμπι της κοινωνίας για την θέση του ηνίοχου στο άρμα του πολιτισμού.
