Ο Ίων (ή Ιωάννης) Δραγούμης, ο Έλληνας Εθνικιστής, ο θεμελιωτής και ο κύριος εκφραστής του Ελληνικού Εθνικισμού στις αρχές του 20^ου αιώνος, φιλόσοφος, δημοσιολόγος, οικονομολόγος, κοινωνιολόγος, διπλωμάτης, πολιτικός στοχαστής και λογοτέχνης, υπήρξε μία από τις πλέον σημαντικές προσωπικότητες της Νεώτερης Ελλάδος. Ο Δραγούμης, το γνωστότερο δολοφονημένο θύμα των Βενιζελικών «δημοκρατικών» εκκαθαρίσεων, διαδραμάτισε ουσιώδη κεντρικό ρόλο στην ελληνική πολιτική σκηνή των αρχών του 20^ου αιώνα, γεννήθηκε στις 2/14 Σεπτεμβρίου 1878 στην Αθήνα και δολοφονήθηκε  στις τέσσερις το απόγευμα, της Παρασκευής 31^ης  Ιουλίου 1920, από τα Βενιζελικά Δημοκρατικά «Τάγματα Ασφαλείας» του Παύλου Γύπαρη, σε σημείο απέναντι ακριβώς από εκεί όπου σήμερα βρίσκεται το ξενοδοχείο «Χίλτον».

Ο Ίων Δραγούμης ήταν ένας πραγματικά αντισυντηρητικός, αντιφιλελεύθερος και ιδιότυπα αντικομμουνιστής στοχαστής και πολιτικός μαχητής, ο οποίος ένιωθε περιφρόνηση για την εκφυλισμένη κοινοβουλευτική δημοκρατία, επειδή πίστευε πως έφθασε να εξυπηρετεί συγκεκριμένα συμφέροντα και όχι τον λαό.

Όντας θεωρητικά και έμπρακτα, όχι όμως θεσμικά αντικοινοβουλευτικός, βαθειά αντικομματικός ο Δραγούμης, κατανόησε από την πρώτη στιγμή του στην πολιτική, ότι οι θεσμοί και τα καθεστώτα δεν είναι σκοποί για τα Έθνη, αλλά μέσα και όπλα τους.

Η κοινοβουλευτική αυτοαποκαλούμενη «αριστοκρατία» των …εθνοπατέρων και των «πέριξ», αντιπνευματική και οχλική – οχλοστήρικτη από προέλευση και από διαμόρφωση, προφανώς δεν μπορούσε να περιλάβει εντός της ένα πραγματικό διανοούμενο, που ήθελε να παραμένει όντως ασυμβίβαστος και πραγματικά αναφομοίωτος, παρά το ότι εκλέχθηκε βουλευτής.

Η Πηνελόπη Δέλτα γράφει το  1921 στις «Αναμνήσεις» της  γιά τον άνδρα:

«Το βάθος του και το κύριο χαρακτηριστικό του, ως στο τέλος της ζωής του, με όλη του την προσπάθεια να το πνίξει, είναι και μένει η τρυφερότης. Και η καλοσύνη, η ευγενική, η πλατιά καλοσύνη, που αγκαλιάζει όλον τον κόσμο, που όλα τα συγχωρεί γιατί όλα τα νοιώθει, η καλοσύνη τον ακολουθεί σ’ όλη του τη ζωή, και γλυκαίνει ακόμα και το τελευταίο του χαμόγελο προς εκείνους που τον τουφεκίζουν. Και με το χαμόγελο εκείνους που τον τουφεκίζουν».

Πίστευε βαθιά στην κοινοτική ιδέα και όχι στην αυταπάτη της «δημοκρατίας», που όπως έλεγε μας «σαπίζει».

Υποστήριζε ότι όση γη δεν καλλιεργείται από τους γαιοκτήμονες πρέπει να κατασχεθεί από το κράτος και να δοθεί σε φτωχούς αγρότες, δίχως να απαιτεί τη δήμευση του συνόλου της περιουσίας των πλουσίων.

Ιδεολογικά τοποθετείται στο πολιτικό-φιλοσοφικό κίνημα του τέλους του 19^ου – αρχών του 20^ου αιώνα, το οποίο χαρακτηρίζεται ως «προ-φασιστικό», κίνημα παρόμοιο μεν προς τον φασισμό, το οποίο όμως προϋπήρχε της ιδρύσεως του Ιταλικού Φασιστικού Κόμματος το 1919 από τον Μουσολίνι. Αυτό είχε επηρεασθεί από ορισμένους πρωτο-φασίστες διανοούμενους (Εντουάρ Ντρυμόν, Ζωρζ Σορέλ, Φραντσέσκο Κρίσπι, Ντέηβιντ Λώρενς, Γκλολντγουιν Σμιθ, Τόμας Καρλάϊλ κ.α.) αλλά κυρίως από τον προσωπικό του φίλο, τον φιλέλληνα Γάλλο Εθνικιστή διανοούμενο Μωρίς Ωγκύστ Μπαρρές (Maurice Auguste Barrés), καθώς και από τον τιτάνιο «σύγχρονο προσωκρατικό» Φρειδερίκο Νίτσε.

Ο αμετανόητος …. «φανατικός πρωτοφασίστας» Ίων Δραγούμης ήταν ένας πιστός στις ιδέες του ήπιος άνθρωπος και μετριοπαθής στοχαστής, που συνεργάστηκε φιλικά με στοχαστές από τον κύκλο του σοσιαλδημοκράτη Αλέξανδρου Παπαναστασίου, (όπως τον διαπρεπή αριστερό νομικό Αλέξανδρο Σβώλο, τον καθηγητή νομικής και Ακαδημαϊκό Κωνσταντίνο Τριανταφυλλόπουλο, τον Γεώργιο Παπανδρέου), με βενιζελικούς όπως τον λογοτέχνη και νομικό Κωνσταντίνο Καραβίδα (θεμελιωτή του αμεσοδημοκρατικού ελληνικού κοινοτισμού που συμμετείχε στο Κίνημα της Εθνικής Άμυνας), τον διπλωμάτη Αλέξανδρο Καραπάνο (υπουργό στην κυβέρνηση Βενιζέλου το 1928), στο περιοδικό «Πολιτική Επιθεώρηση» αλλά και με τον σοσιαλιστή Νίκο Γιαννιό, όσο και με τον κομμουνιστή Γιάννη Κορδάτο.

Ο Νίκος Γιαννιός, σοσιαλιστής διανοούμενος, από τους πρωτεργάτες τους Σ.Ε.ΚΕ. που εξελίχθηκε στο Κ.Κ.Ε., σε μελέτη που δημοσιεύθηκε στη «Νέα Εστία» (15 Μαρτίου 1941) με τον τίτλο «Ο Δραγούμης και ο σοσιαλισμός», γράφει:

«….Ο Ίδας ήτανε λοιπόν εθνικιστής, φωτισμένος όμως! Εχθρός της επίσημης καθαρευουσιάνικης, κούφιας πατριδοκαπηλίας, που δυστυχώς ποτέ δεν έλειψε από τον τόπο μας. Ο Ίδας δεν ήταν εχθρός των ανθρωπιστικών ιδεών. Ήξερε όμως πως η Ελλάδα δεν είχε ωριμάσει για σοσιαλισμό και έπρεπε πρώτα να κάμη την εθνικιστική της εξέλιξη… Ήτανε όμως, από μιαν άλλη πλευρά –τη δημοτικιστική– ο Ίδας σοσιαλιστής. Γι’ αυτό κι’ όλοι μας –μαζί κι οι κοινωνικοί μεταρρυθμιστές– θ’ αγαπούμε και θα εχτιμούμε τον Ίωνα. Πήγε κοντά στο λαό, πόνεσε γι’ αυτόν. Είχε καταλάβει πως στον τόπο μας πάλι ο λαός αξίζει, και πως μονάχα πάνω σ’ αυτόν μπορεί να στεριωθή κάτι το ηθικό κι ωραίο, σ’ αυτόν που παρ’ όλη τη φτώχεια του και τα αβάσταχτα βάσανα του μένει πάντα ιδεολόγος».

Ο Γιάννης Κορδάτος, σε άρθρο του στον «Νουμά» με τίτλο «Ο πολιτικός Ι. Δραγούμης», χαρακτηρίζει τον Δραγούμη ως έναν πολιτικό «από τους πιο διαλεχτούς, τίμιους και ηθικούς». 

Στο άρθρο του, στο αφιέρωμα της «Νέας Εστίας», με τον τίτλο «Ο πατριώτης και ο πολιτικός», γράφει πως ο Δραγούμης «ήτανε για μένα μια εξαιρετική φυσιογνωμία, ένας ηγέτης με μέλλον».

Συμπληρώνει ότι, μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και το ξέσπασμα της Οκτωβριανής Επανάστασης:

«…..Είν’ αλήθεια πως δεν έκανε άλματα ιδεολογικά. Δεν πέρασε μ’ ένα πήδημα στο σοσιαλισμό. Όχι. Έτρεξε για να τον πλησιάση. Χρειάζονται πολλές μεταρρυθμίσεις, έλεγε, μεταρρυθμίσεις κοινωνικές, πρέπει να καλυτερέψη η ζωή του εργάτη και του αγρότη. Πρέπει να γίνουν πολλά. Κυρίως όμως πρέπει να καλλιεργηθή η συνεταιριστική ιδέα. Οι συνεταιρισμοί σε πολλά έχουν να ωφελήσουν και η διοικητική αποκέντρωση (ο κοινοτισμός) πρέπει να πάρει σάρκα και οστά. Ο κρατικός σοσιαλισμός, που τον είχαν διακηρύξει σαν αποτελεσματικό φάρμακο κατά της κοινωνικής ανισότητας και αθλιότητας μερικοί Γερμανοί οικονομολόγοι, ήταν εκείνο που χρειαζόταν στην Ελλάδα.»

Ο Ίων Δραγούμης θα γράψει στα «Ημερολόγιά» του :

«…. Αλλά είμαι σοσιαλιστής κατά τούτο, ότι γυρεύω και γώ μια καινούργια τάξη πραγμάτων, μια καινούργια οικονομία κοινοτική που να βοηθεί όλους, τους λιγότερους και τους περισσότερους, να ζουν καλά και να υψόνονται όσο μπορούν ηθικά. Δεν είμαι σοσιαλιστής όσο ο σοσιαλισμός ενεργεί για το ισοπέδωμα των ανθρώπων προς τα κάτω. Είμαι σοσιαλιστής όσο ενεργεί ο σοσιαλισμός για το λυτρωμό των ανθρώπων από τα τωρινά κράτη, τους κεφαλαιοκράτες και τους λοιπούς κυρίους τους, από τους δεσπότες και τυράννους, όσο ενεργεί για την ελευθερία του κάθε ατόμου να μπορεί να ανέβει όχι κοινωνικά μα ηθικά»

Ο μεγαλειώδης Δραγούμης αναφέρεται συχνά στον Μπαρρές στα Ημερολόγιά του, παραθέτοντας και αποσπάσματα από βιβλία του. Η πυρηνική ιδέα του Μπαρρές σύμφωνα με τη σχέση των νεκρών και των ζωντανών ανθρώπων που τους συνδέει το κοινό αίμα και η κοινή πατρίδα, καταφαίνεται στο βιβλίο «Σαμοθράκη» του Έλληνα εθνομάρτυρα στο κεφάλαιο «Νεκρικός διάλογος». Στο κεφάλαιο αυτό ο Δραγούμης συζητά με έναν κοσμοπολίτη ο οποίος είναι νεκρός και στο τέλος καταλήγοντας του λέει «την ψυχή σου την έχω εγώ μέσα μου που είμαι ζωντανός και πατριώτης σου».

Ο Μπαρρές προτού εμφανιστούν τα συναφή κινήματα του Μεσοπολέμου όρισε πως «ο εθνικισμός γεννά τον σοσιαλισμό» και επισήμανε την αναγκαιότητα της ένωσης αυτών των δύο ιδεών. Ο Ίδας ήταν ο πρώτος Έλληνας που θα φέρει την Ιδέα αυτή και αγγίζει έναν εθνικό σοσιαλισμό γράφοντας στην εφημερίδα «Αθηναϊκή» -20 Απριλίου του 1920- :

«…εις τους Έλληνας σοσιαλιστάς θα υπεδείκνυα αν ήθελον να με ακολουθήσουν…Εθνικόν σοσιαλισμόν, όχι υπό την γνωστήν έννοιαν, αλλ’ υπό την έννοιαν, ότι η εφαρμογή του θα είναι ανάλογος προς το έθνος και προς την κατάστασιν της εξελίξεώς του».

Το ονομαστικά «δημοκρατικό» πολίτευμα, καταδικάζεται από την επισταμένη ιστορική παρατήρηση  ως πράγματι υπαίτιο για την ουσιαστική διάλυση της κοινωνικής συνοχής και τη διόγκωση των οικονομικών ανισοτήτων. Από τη σκοπιά αυτή, η έννοια της αληθινής δημοκρατίας – «κράτους του δήμου» / «του λαού», τείνει σήμερα να στερείται απόλυτα νοήματος και ανήκει στο παρελθόν, καθώς η λαϊκή κυριαρχία ιστορικά έχει απεμποληθεί στην πράξη.

Παρά το γεγονός ότι μεταξύ της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και των διαφόρων ποικιλιών και τύπων ολοκληρωτισμού υπάρχουν μεγάλες θεμελιώδεις διαφορές, επιφανείς αρχηγοί φιλελεύθερων κρατών συμπεριφέρονται ωσάν να είναι δικτάτορες, είτε λαμβάνοντας ατομικά αποφάσεις, δίχως να λογοδοτήσουν στο εκάστοτε βουλευτικό σώμα, είτε συγκεντρώνοντας περισσότερες και τεράστιες εξουσίες στο πρόσωπό τους.

Στη φύση του αστικού πλουτοκρατικού κοινοβουλευτικού πολιτεύματος διευρύνεται η κοινωνική αποσάθρωση, η ανεθνική και κατόπιν αντεθνική ιδεολογική διαίρεση, με αποτέλεσμα να εκλείπει ολότελα η ενιαία εθνική συνείδηση.

Αυταπατώνται, συνεπώς, όσοι εναποθέτουν τα συμφέροντά τους στα φερ΄ειπείν «δημοκρατικά» καθεστώτα – όργανα των διεθνών και εντόπιων εξουσιαστών. Αυταπατώνται, διότι υπόκεινται στον συνακόλουθο ατέρμονα πολιτικό κατακερματισμό των ρευστών κοινοβουλίων, καθώς καταλήγουν να πέφτουν θύματα οικονομικής εκμετάλλευσης από τον στυγνό διεθνή καπιταλισμό.

Στην πρώτη περίοδο του στοχασμού του, όταν ο Δραγούμης έγραφε υπό την επιρροή του Μπαρρές και του μεγάλου Νίτσε, οι απόψεις είναι έντονα επιφυλακτικές και μειωτικές γιά την κοινοβουλευτική δημοκρατία. Στο χαρακτηριστικό έργο του της περιόδου 1903-1906, «Ο ελληνισμός μου και οι Έλληνες», υποστηρίζει (σελίδα 23):

«….Οι κοινότητες να κοιτάζουν τα κοινοτικά τους. Ας βγαίνουν βουλευτές, για να μην τύχη και θυμώση ο λαός, αν του αφαιρέσουμε την ψήφο. Μα οι βουλευτές ας μην κοιτάζουν τα εθνικά ζητήματα, ας κοιτάζουν τα επαρχιακά. Τα εθνικά να τα κοιτάζουν εκείνοι που μόνον αυτά βλέπουν και δεν έχουν να συλλογιστούν ούτε κοινοτικά ούτε επαρχιακά… Αν είμαστε ζωντανό γένος, δε θα κολλήσωμε στο πολιτικό σύστημα που μας κάθισαν. Το σύνταγμα και οι βουλευτές είναι μια αρρώστεια. Δεν είναι η ζωή μας. Ή θα μας πεθάνη ή θα ψοφήση τέλος πάντων αυτή. Και θα ζήσωμε τότε με άλλο σύστημα πολιτικό, που να μας έρχεται καλλίτερα. Πώς, χωρίς να μας μελετήσουν, χωρίς να μάθουν καλά το φυσικό μας, μάς κόλλησαν βουλευτές και συντάγματα;»

Οι πλουτοκρατικές – φιλελεύθερες αστικές δημοκρατίες είναι μορφολειτουργίες βέβαιης κοινωνικής αποσύνθεσης και πολιτικού ψεύδους.

Είναι φενάκες δίχως συμπόνια και τιμή. Αποτελούν προβολές ιδιάζουσας παρακμής του πολιτισμού. Ονομάζουν «κυρίαρχο» τον λαό, αλλά τον  απεμπολούν, τον διαθέτουν και τον καταδικάζουν ερήμην του.

Τον λαό, ο οποίος δεν υπάρχει, παρά ως ένα απλό συμβατικό και φαντασιακό πλάσμα.

Ο οποίος δεν υπάρχει σε αυτές τις δήθεν δημοκρατίες ως ενιαία συγκροτημένη δύναμη, αλλ’ ως ένα πολύχρωμο ανομοιογενές χάος, ως ένας ασθενικός και παλλόμενος γαλαξίας πολυαρίθμων ασθενών και διαφορετικών κομματικών τεχνητών «αστερισμών», δίχως κοινή κατεύθυνση, χωρίς στιβαρή αυτοσυνείδηση, έρμαιο ξένων προς τα συμφέροντά του επιδιώξεων και σκοτεινών δυναμεων. Των γνωστών αποκρύφων και αρρήτων δυνάμεων της διεθνούς κεφαλαιοκρατικής πλεκτάνης, των Διεθνών Επικυρίαρχων, που κατέκτησαν και υποδούλωσαν πνευματικά τους διαφόρους σημερινούς τάχα «ελεύθερους» και «δημοκρατικούς» λαούς.

Παρά τη βαρύνουσα σημασία που αποδίδεται υποκριτικά στον ρόλο του λαού, οι παροιμίες που συχνά γεννιούνται στους κόλπους του και σταδιακά ενσωματώνονται στο σύνολο των εθνικών παραδόσεων, πολλές φορές στερούνται ηθικής βάσεως, καθώς συχνά διάφορα ρητά όπως «Ο καθένας για τον εαυτό του και ο Θεός για όλους» και σκώμματα – πειράγματα όπως «εις οιωνός άριστος αμύνεσθε για την πάρτη σας» προβάλλουν έντονα τον ατομικιστικό και ωφελιμιστικό  τρόπο σκέψης.

Μέσα από την εκτίμηση της περιρρέουσας πραγματικότητας απορρίπτεται, επίσης, η πεποίθηση περί δήθεν «λαϊκής σοφίας», ενώ δεν μπορεί να αποδίδεται στην πληθυσμιακή πλειονότητα (τουλάχιστον του εκλογικού σώματος) κάποιο δίκαιο του αλάθητου.

Πέραν μιας «φωτισμένης» ελάχιστης μειονότητας που καταφέρνει να ξεχωρίσει από το πλήθος εισάγοντας καινούργιες ιδέες στην πολιτική και στην κοινωνική πραγματικότητα, οι υπόλοιποι άνθρωποι ανήκουν στην άμορφη μάζα, στο πλήθος και οι πεποιθήσεις τους εξαρτώνται από αυτό.

Βεβαίως, οι άνθρωποι που υπακούουν και ανήκουν στο πλήθος, συρόμενοι από τον εκάστοτε «συρμό», από την «σύγχρονη τάδε ή δείνα μόδα» είναι «ομόφρονες», ειδικότερα δε οι Έλληνες διακρίνονται για το γεγονός ότι ο τρόπος σκέψης τους συμπεριλαμβάνει, ακολουθεί και υπακούει  το κυρίαρχο σύνολο.

Μόνον όσοι πράγματι μοιράζονται κοινούς πόθους με τα υπόλοιπα μέλη μιας ομάδας και δρουν συλλογικά είναι δυνατό να έχουν κάποιο ιδανικό. Όσοι πράττουν μόνο με εγωιστικά και συμφεροντικά κίνητρα δεν αναγνωρίζουν την έννοια της σχέσης με τους συνανθρώπους τους, αλλά μόνο τη σύγκριση υλικών αγαθών και προνομίων με αυτούς. Στην πολιτική ζωή της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, επί αρκετές δεκαετίες, συνηθίζεται η έλλειψη θέλησης για την εύρεση ενός κοινού συλλογικού τόπου μεταξύ των κομμάτων, (εκτός από τον σφυρηλατημένο «αντιφασισμό» τους, πολυεπίπεδο και πολυσύνθετο) ενώ το συλλογικό, δήθεν «πολιτικό» σώμα της κοινωνίας μας αρνείται κάθε δόκιμο συμβιβασμό με γνώμονα το εθνικό συμφέρον, έχοντας ως αυτοσκοπό του την ανάληψη της εξουσίας και την απόλαυση των υλικών κερδών της.

Κατά την περίοδο που προηγήθηκε της ανόδου του Εθνικιστικού Κινήματος στην Ελλάδα υπήρξε λυσσαλέα κριτική τύπου «Antifa» ενάντια στα συστατικά του πρόσωπα, στα πράγματα και στις ιδέες που το Κίνημα διακήρυξε και διέσπειρε. Εκτός από τις συνήθεις (πανευρωπαϊκά) κατηγορίες και συκοφαντίες περί ναζισμού, φασισμού, ρατσισμού , εχθροπάθειας, … φυλετικού μίσους…. κ.ο.κ. κομβική θέση είχε η παθιασμένη κατηγορία εναντίον των Ελλήνων Εθνικιστών για «δραγουμολαγνεία» (όπως έλεγε χαρακτηριστικά το …. εξυπνακίστικο  δηλητηριώδες σχόλιο μιας σκληροπυρηνικής ομάδας καθεστωτικών αριστερών αγυρτών – εξ επαγγέλματος ορκισμένων εχθρών του Εθνικισμού).

Εκτός από τον χορτάτο εσμό αυτών των καλοταϊσμένων (από ντόπιους και ξένους ανθέλληνες) … πριγκήπων της καθεστωτικής δημοσιογραφίας, συντάχθηκαν πολλοί και διάφοροι επικριτές  του Εθνικισμού, μηδέ εξαιρουμένων και κάποιων … λαγόκαρδων «προοδευτικών» που είχαν (ακούσια) συγγένεια με τον Μεγάλο Εθνομάρτυρα.

Στο έργο του ανυπέρβλητου  Ίωνα Δραγούμη πρεσβεύεται ξεκάθαρα η αμφισβήτηση του κοινοβουλευτικού ψευτοδημοκρατικού πολιτεύματος. Ακολουθώντας την σκέψη του μεγάλου Έλληνα πολιτικού και διπλωμάτη, εκφράζεται η πεποίθηση ότι είναι λογικά και ηθικά δόκιμο, ότι δεν πρέπει να ζητείται η γνώμη του εκλογικού σώματος για ζητήματα για τα οποία αυτό δεν έχει γνώση ή πείρα, ενώ η εμμονική προσκόλληση στο Σύνταγμα και τους κανονιστικούς τύπους του, (όταν θέλουν οι κρατούντες) τείνει να εμποδίζει την ανάπτυξη ουσιαστικών πρωτοβουλιών από ικανές πολιτικές προσωπικότητες.

Ο Ίων Δραγούμης  εμφανίζεται να είναι ο πρώτος Έλληνας φυλετιστής και Εθνικιστής στοχαστής που προτάσσει την σωτήρια ανάγκη μετάβασης σε ένα ολιστικό – ολοκληρωτικό κράτος. Μία τέτοια πολιτική θεώρηση απορρέει από τη θέση ότι ο ελληνικός λαός, διακρινόμενος για τα αντιπλειοψηφικά  του φρονήματα, προτιμά να πιστεύει σε κάποιον ενδεχόμενα «ακραίον» αρχηγό που θα απολαμβάνει της καθολικής αποδοχής, παρά να εναποθέτει τις ελπίδες του σε πολιτικούς σχηματισμούς που εξυπηρετούν την «μετριότητα».

Στο άρθρο του «Δύο εκλογές», στο περιοδικό «Νουμάς», στις 24.3.1912, γράφει για τον μεγάλο πολιτικό του αντίπαλο Ε. Βενιζέλο:

«Οι εκλογές στην Ελλάδα απόδειξαν πως ο λαός αρχίζοντας να νοιώθει βαρειά την τυραννία της μορφωμένης τάξης που ως στα τώρα τον διαφέντευε είτε σαν κομματάρχης είτε σα λογοκόπος, σηκώθηκε στο πόδι, επαναστάτησε και μην έχοντας ακόμα συναίσθηση πως σιγά σιγά σχηματίζεται μια νέα τάξη μορφωμένων, η τάξη των δημοτικιστών, προβλέποντας ως τόσο πως μια τέτοια τάξη και πρέπει και θα σχηματιστεί κοντά και γύρω στον Ένα που συμπάθησε και θαύμασε και σεβάστηκε για την ανώτερη αξία του, ο λαός μονάχος του ενήργησε και έδωσε στον Έναν αυτόν ήρωά του τη δύναμη για να σχηματίσει γύρω του και κοντά του τη νέα τάξη των μορφωμένων, των διανοητικών ανθρώπων, που θα διαφεντέψει το Έθνος στα μελλούμενα χρόνια. Ο Ένας αυτός είναι ο Βενιζέλος»

Στο «Όσοι Ζωντανοί» γράφει περιγράφοντας την αντίληψη του φυλετισμού τους:

«….Χημική ανάλυση του αιμάτου δεν μπόρεσε κανένας χημικός, κοινωνιολόγος ή εθνολόγος να κάμη, ώστε να ξέρωμε πόσο είμαστε απόγονοι των αρχαίων μας προγόνων και πόσο τρέχει μέσα στις αρτηρίες και στις φλέβες μας αίμα Φράγκων, Αράβων, Σλαύων, Αρβανιτάδων και Ανατολιτών. Μ’ όλες τις μελέτες των ειδικών ανθρώπων δεν καταφέρνομε να βεβαιωθούν αν οι καθαρές ράτσες είναι δυνατώτερες από τις ακάθαρτες. Και μήπως ξέρομε τάχα αν καμιά φυλή στη γη επάνω είναι απόλυτα καθαρή από ξένα αίματα; Είναι βέβαια μια στιγμή στην ιστορία κάθε φυλής, που δε γίνεται καινούργια σμίξη και κατακάθονται μέσα της τα διάφορα αίματα, που την απαρτίζουν, και ξεπροβάλλει τότε η φυλή με σταθερά και ξεκομμένα χαρακτηριστικά, τέτοια ή αλλοιώτικα. Τότε μπορεί να ονομάση κανείς τη φυλή αυτή καθάρια…… Η τωρινή ελληνική φυλή δεν είναι η ίδια με την αρχαία και απ’ αυτό χάσκει ακόμα πιο κωμικοτραγικό ή φαντασιοπληξία και προσπάθεια των γραμματισμένων της να σέρνουν την προσοχή της κατά κάποιο αρχαίο καλούπι. Μήπως και οι Έλληνες της εποχής των περσομάχων ήταν η ίδια ράτσα με τους Έλληνες τους προομηρικούς; Μα η σμίξη των αιμάτων, που γίνεται στα ελληνικά τα χώματα αιώνες τώρα, δεν είναι σημάδι απελπιστικό για την καινούργια φυλή, που βγήκε με το ανακάτωμα τούτο. Την ψυχή την ελληνική, μ’ όλα τα σμιξίματα, τη διατήρησαν αρκετά όμοια με την πρωτινή της μορφή τα χώματα τα ελληνικά και τα κλίματα, που ακατάπαυστα επηρεάζουν με τον ίδιο τρόπο τους ανθρώπους που κατοικούν επάνω τους και μέσα τους, γιατί τους υποτάζουν στις ίδιες ανάγκες.»

Ο Εθνικισμός υιοθετεί την άποψη του Δραγούμη ότι σήμερα, τόσον η ιδέα της λαϊκής αντιπροσώπευσης όσο και η έννοια της ατομικής ελευθερίας καταστρατηγούνται στο πλαίσιο του τάχα «δημοκρατικού» θεσμού του πολυκομματικού αλλά αγοραίου κοινοβουλευτισμού, ο οποίος υπονομεύει τα εθνικά συμφέροντα και, κατά αυτόν τον τρόπο, δικαιολογεί τον ρόλο της αστικής δημοκρατίας ως …. ουσιαστικού προδρόμου του μαρξισμού ! Για την επιβίωση του Έθνους – Κράτους, είναι επομένως απαραίτητη η ύπαρξη ενός ηγετικού προσώπου που δεν θα δρα εν ονόματι μιας παροδικής κυβερνητικής πλειοψηφίας, αλλά θα αντιπροσωπεύει την εθνική ενότητα, την πολιτική ομαλότητα, θα αναλαμβάνει το βάρος των ευθυνών του και θα αποδέχεται τις συνέπειες των αποτυχιών του.

Συνεπώς, δεν πρέπει να τίθεται πρωτίστως ζήτημα μιας επιβεβλημένης δήθεν … υγιούς κοινοβουλευτικής πολυφωνίας σε μία τόσο κομβική ιστορικά στιγμή όταν κρίνεται το μέλλον της Ελλάδος. Αντί αυτού, προκρίνεται η ύπαρξη «Εθνικών κυβερνήσεων» που θα αποτελέσουν ένα ισχυρότατο ανάχωμα απέναντι στον εθνοκτόνο διεθνισμό – είτε οικονομικό είτε ιδεολογικό.

Η Εθνικιστική ιδεολογία εκφράζεται απαξιωτικά και για τον δήθεν «απαραίτητο» και «σωτήριο»  πολυκομματισμό, καθώς οι πολιτικές παρατάξεις απέδειξαν (και) στην Ελλάδα ότι αντιπροσωπεύουν τα συμφέροντα μικρών πλουτοκρατικών ομάδων ή ελίτ, δίχως να τίθενται στην υπηρεσία ολόκληρου του έθνους. Αυτή η ανάγκη για εθνικές πολιτικές καθορίζει τις θεσμικές-πολιτειακές αλλαγές και τις αναγκαίες προσπάθειες των μελλοντικών κυβερνήσεων να αμβλύνουν τις ταξικές αντιθέσεις,  μορφοποιώντας μιαν ενότητα των λαϊκών μαζών.

Στο Εθνικιστικό όραμα για ένα πραγματικά ανεξάρτητο και κοινωνικά δίκαιο κράτος εμπεριέχεται ένας ουσιώδης σκοπός του Λαϊκού Κράτους της Εθνικιστικής Πολιτείας :

Με τη συμμετοχική του πολιτική ζωή να δημιουργήσει και να προωθήσει ένα λαϊκό αίσθημα απόλυτα χειραφετημένο από την εξουσία, καθιστώντας περιττή την εμμονική πυκνή επιστροφή στις τυπολατρικές εκλογικές αναμετρήσεις και τις συνακόλουθες πολιτικές περιπέτειες που γεννάει ο αγοραίος ανταγωνισμός της πλουτοκρατικής, δήθεν «αντιπροσωπευτικής» ψευτοδημοκρατίας.

Πραγματική δημοκρατική πολιτική ζωή σημαίνει πως ο πολίτης, οσοδήποτε υψηλά ή οσοδήποτε χαμηλά και αν ίσταται στην κοινωνική διαστρωμάτωση,  δεν πρέπει να θέτει την δειλή υποταγή υπεράνω της τιμής.

Μόνο ένας λαός πολιτικά ώριμος και χειραφετημένος μπορεί, με την πικρή πείρα του μεταπολιτευτικού παρελθόντος,  να μην δεχθεί εκ νέου να γίνει πάλι ανόητο θύμα των υποκριτικών ψευδών των εχθρών  του.