Όταν η ψευδαίσθηση επιτέλους θρυμματίζεται, αυτό που απομένει δεν είναι απογοήτευση, είναι ταπείνωση. Ο ανήρ στον οποίο πολλοί πίστεψαν δεν ήταν, δυστυχώς, ποτέ οραματιστής, ποτέ σωτήρας, ούτε στο ελάχιστο εξαίρετος. Ήταν μια κενή απάτη τυλιγμένη σε εγωισμό, τροφοδοτούμενη από θόρυβο προπαγάνδας και διατηρούμενη με ατελείωτη αυτοπροβολή.

Κάθε κομπασμός, κάθε έπαρση, κάθε μεγαλοπρεπής υπόσχεση, κάθε επίδειξη αλαζονείας καταρρέει την στιγμή που η πραγματικότητα γίνεται ορατή. Αυτό που έμοιαζε με αυτοπεποίθηση ήταν αλαζονεία. Αυτό που έμοιαζε με δύναμη ήταν ανασφάλεια. Αυτό που έμοιαζε με ηγεσία ήταν μια προσεκτικά προωθημένη ψευδαίσθηση.

Κάτω από την επιφάνεια δεν υπάρχει κρυμμένη λάμψη, κανένας δάσκαλος στρατηγικής, καμία παρεξηγημένη ιδιοφυία. Μόνο μια παρορμητική, ναρκισσιστική φιγούρα που σκοντάφτει από την μια αποτυχία στην επόμενη, προσπαθώντας απεγνωσμένα να πνίξει την ανικανότητα σε έναν κατακλυσμό ξιπασιάς και κομπορρημοσύνης.

Στο τέλος, η εικόνα του δυνατού ανδρός καταρρέει ακριβώς σε αυτό που ήταν πάντα: Φθηνό θέατρο. Μια παράσταση μπουλουκιού. Μια καρικατούρα που παριστάνει τον ηγέτη. Ένας πωλητής που διαφημίζει μια εικόνα στην οποία δεν μπορεί να ανταποκριθεί.

Το δύσκολο για αυτούς που τον πίστεψαν δεν είναι να βλέπεις την εικόνα του να διαλύεται. Είναι να συνειδητοποιείς πόσο καιρό τον είχες προσοικειωθεί, τον υπερασπιζόσουν και μπέρδευες την προφανή ανοησία του με ουσία.