Δεύτερο επίπεδο – της παραγωγής Νοητικού «Θορύβου» :

Ο νοητικός θόρυβος – που ορίζεται ως γνωστική υπερφόρτωση, υπερβολική ανησυχία ή συνεχής εσωτερική φλυαρία – λειτουργεί ως μέθοδος ελέγχου αναγκάζοντας τον εγκέφαλο σε αντιδραστική κατάσταση, μειώνοντας την ικανότητά του να σκέφτεται καθαρά, να εστιάζει ή να ενεργεί σκόπιμα. Λειτουργεί ως μια μορφή «γνωστικού εγκλωβισμού» όπου τα άτομα καταναλώνονται από ακούσιες σκέψεις, εμποδίζοντας την ικανότητά τους να επεξεργάζονται αποτελεσματικά τις πληροφορίες ή να λαμβάνουν συνειδητές αποφάσεις.

Πώς ο νοητικός θόρυβος ελέγχει τη συμπεριφορά

Αντιδραστική Υπερ-ενεργοποίηση: Ο παρατεταμένος νοητικός θόρυβος διατηρεί το νευρικό σύστημα ενεργοποιημένο, ακόμη και χωρίς πραγματική απειλή, οδηγώντας σε παρατεταμένο άγχος, άγχος και αίσθημα υπερέντασης.

Υπερφόρτωση πληροφοριών: Η συνεχής εισαγωγή και οι περισπασμοί (μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ειδήσεις, πολλαπλές εργασίες) αναγκάζουν τον εγκέφαλο να εναλλάσσει πολύ συχνά περιβάλλοντα, προκαλώντας «ανοιχτούς βρόχους» που απαιτούν προσοχή και εμποδίζουν τη βαθιά σκέψη.

Βρόχοι αρνητικής ανατροφοδότησης: Ο νοητικός θόρυβος συχνά εμφανίζεται ως επαναλαμβανόμενος, αρνητικός αυτοδιάλογος ή ανησυχία, που διαβρώνει την αυτοπεποίθηση και μειώνει την ικανότητα εντοπισμού θετικών ευκαιριών με δυνατότητα δράσης.

Διαταραχή λήψης αποφάσεων: Τα υψηλά επίπεδα νοητικού θορύβου μπορεί να δυσκολέψουν τα άτομα να επεξεργαστούν νέες, κρίσιμες πληροφορίες, ιδιαίτερα όταν βρίσκονται σε στρες.

Μηχανισμοί πίσω από τον «έλεγχο»

Έλεγχος με κόπωση από πάνω-προς τα κάτω: Για να λειτουργήσει εν μέσω θορύβου, ο εγκέφαλος χρησιμοποιεί έλεγχο «από πάνω προς τα κάτω» (συνειδητή προσπάθεια) για να εστιάσει, αλλά ο επίμονος θόρυβος εξαντλεί αυτό το σύστημα, με αποτέλεσμα τη μειωμένη γνωστική ευελιξία.

Έλλειψη προοπτικής: Χωρίς «διανοητικό χώρο», τα άτομα συχνά συγχέουν τις σκέψεις τους με την πραγματικότητα, οδηγώντας τα σε αδυναμία να απελευθερωθούν από επιβλαβείς αφηγήσεις.

Σωματικό και συναισθηματικό στρες: Ο νοητικός θόρυβος ενεργοποιεί το συμπαθητικό νευρικό σύστημα, οδηγώντας σε σωματική διέγερση και αποτυχίες συναισθηματικής ρύθμισης.

Σε αυτό το επίπεδο, κινείται μία πολύμορφη πληθώρα αρθρογράφων, συγγραφέων και στοχαστών, οι οποίοι μιλούν διαρκώς για την Ελλάδα, για την Ελληνικότητα, γιά τον Ελληνισμό για το ανέσπερο Ελληνικό Φώς, κ.λ.π., χωρίς όμως να δίνουν ποτέ έναν σαφή ορισμό όλων αυτών. Αντίθετα από τον διαπρύσιο και  ελληνοκεντρικό (επικίνδυνο γιά το Καθεστώς των Επικυριάρχων) Λόγο της «Εθνικιστικής Ελληνοκεντρικής Ομάδας Στόχου», ο λόγος που κυριαρχεί στο επίπεδο αυτό είναι δολιευμένα  ακαθόριστος, κερματισμένος, στρεβλός και παραμορφωμένος, συγκεχυμένος και συγχυτικός. Άν καθ΄ οιονδήποτε τρόπο υποχρεωθούν να δώσουν σαφείς απαντήσεις τουλάχιστον σε ζητήματα που δεν επιδέχονται υπεκφυγές, λογικές θολερότητες και ασάφειες, οι ανερμάτιστοι θορυβοποιοί αρλεκίνοι αντλούν την αβαθή και γρήγορη απάντηση τους σε μεγάλα εθνικά στερεότυπα …. στον Μακεδόνα Στρατηλάτη Αλέξανδρο Φιλίππου τον Β΄, στην Ρωμανία – «Βυζαντινή» Αυτοκρατορία και εν συνεχεία ανάγουν τα ψευδοεπιχειρήματά τους στην ανύπαρκτη διαχρονία  του υποτιθέμενου «Ελληνοχριστιανικού» Πολιτισμού. Οι περισσότεροι σ΄αυτό το επίπεδο, οι οποίοι «διαχειμάζουν» ως πρόβατα στο χειμαδιό, έχουν υποταγεί πλήρως στον Εβραιοχριστιανισμό του.. Αβραάμ και του Ισαάκ, που καλώς ή κακώς νίκησε στην κοσμογονική θρησκευτική πάλη, άρα τους οφείλουν υποταγή άπαντες !

Σε παράλληλες γραμμές, εκτός λογικής φυσικά, κινείται και ο παραμυθητικός λόγος αυτού του επιπέδου. Ολότελα εξωφρενικός και σχεδόν πάντοτε εκτός της παραμικρής ιστορικής βάσης. Κατά κανόνα, περιπλανάται σε ομιχλώδεις μεταφυσικές, περιοχές, κάτι που του εξασφαλίζει να ανάγει με ευκολία το φερ΄ειπείν άλλοθι των λογικών αποδείξεων που οφείλει, στη σφαίρα του μεταφυσικού, άρα του αναπόδεικτου. Αυτό το επίπεδο, με τις αρκετές ομάδες που περιέχει, συγκροτεί ένα συμπαγές τείχος πληροφοριακού «θορύβου» γύρω από την «Εθνικιστική Ελληνοκεντρική Ομάδα Στόχο». Συνθλιπτικό τείχος  ενός επιτηδευμένου θορύβου που στηρίζεται στην «κοπτοραπτική» της Ιστορίας και συνεπώς τα εξερχόμενα από τους χειρισμούς του συμπεράσματα είναι ήδη προκαθορισμένα. Ο λόγος των «θορυβοποιών», καθεστωτικών πομπών της σκόπιμης αναταραχής και αναστάτωσης των ιδεών και συνάμα διαφθορέων κάθε αλήθειας, στηρίζεται με πάθος επάνω σε γελοίες και αστήρικτες «αποδείξεις», που είναι αδύνατον να σταθούν λογικά και ιστορικά: ομάδα Έψιλον, ομάδα Ωμέγα, εξωγήινοι Θεοί σε διαστημόπλοια, μυστικός αστέρας  Σείριος και φυσικά, μια ιδιάζουσα «Χριστολογία» : Λεγόταν ο Φιλισταίος Χριστός – τέκνο του Eλληνισμού της διασποράς – Ιάσων Πανδίρας ;

Ποιό το ελληνικό γένος του, ποιος ο πατέρας, η μητέρα και το ονοματεπώνυμο του Χριστού; Πού γεννήθηκε, γιατί δεν έκανε περιτομή, ποια τα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά του, ποια η πατρίδα του, η γλώσσα του, η θρησκεία του, πού και τι σπούδασε, πότε επέστρεψε στην Παλαιστίνη, τι δίδαξε και πόσο χρονών σταυρώθηκε; Ποιοι νόθευσαν τα Ευαγγέλια και ποιοι διαστρέβλωσαν το νόημά τους. Γιατί ο Χριστός δεν ίδρυσε νέα θρησκεία και γιατί δεν νομιμοποίησε την Παλαιά Διαθήκη

Τρίτο επίπεδο – της απειρομεγέθους «Υπερπληροφόρησης» :  

Η υπερπληροφόρηση, που χαρακτηρίζεται από έναν τεράστιο όγκο, ταχύτητα και συνδεσιμότητα δεδομένων, λειτουργεί ως μια σύγχρονη μέθοδος ελέγχου μεταβαίνοντας από τον παραδοσιακό περιορισμό της πληροφορίας στον υπερκορεσμό της. Αυτή η προσέγγιση της εξουσίας, που συχνά αναφέρεται ως «αυταρχικός πληροφοριοκρατισμός», χρησιμοποιεί υπερβολικές ποσότητες από πληροφορίες για να κατακλύσει τις γνωστικές ικανότητες, καθιστώντας δύσκολο για τα άτομα να διακρίνουν την αλήθεια από τον θόρυβο, διευκολύνοντας έτσι τη χειραγώγηση και μειώνοντας την ικανότητα για κριτική διαφωνία.

Μηχανισμοί Ελέγχου Μέσω Υπερπληροφόρησης

Απόσπαση της προσοχής και μειωμένη κριτική σκέψη: Η υπερβολική υπερφόρτωση πληροφοριών υπερβαίνει τη γνωστική ικανότητα της ανθρώπινης μνήμης εργασίας, προκαλώντας άγχος, αναποφασιστικότητα και μειωμένο εύρος προσοχής. Αυτό επιτρέπει στις ελεγκτικές οντότητες να αποσπούν την προσοχή του κοινού από πολύπλοκα ζητήματα του πραγματικού κόσμου.

Κατασκευή συναίνεσης: Στην ψηφιακή εποχή, ο έλεγχος διατηρείται θολώνοντας τη γραμμή μεταξύ γεγονότος και φαντασίας (π.χ. «ψευδείς ειδήσεις» και «εναλλακτικά γεγονότα»), διασφαλίζοντας ότι οι εναλλακτικές προοπτικές πνίγονται από τον θόρυβο και όχι από την απόλυτη λογοκρισία.

Διαχείριση αντίληψης: Αυτή η τεχνική περιλαμβάνει τη δημιουργία μιας κατασκευασμένης πραγματικότητας μέσω μιας αδυσώπητης ροής δεδομένων, που οδηγεί σε μια κατάσταση όπου το κοινό δεν είναι σε θέση να ασχοληθεί με την πραγματικότητα, μια έννοια που απεικονίζεται με τον όρο «Υπερκανονικοποίηση».

Αλγοριθμική και ψηφιακή καταστολή: Ο σύγχρονος έλεγχος περιλαμβάνει τη χρήση αλγορίθμων που καθοδηγούν την προσοχή, ενισχύοντας συχνά τις υπάρχουσες πεποιθήσεις και απομονώνοντας τους χρήστες σε «θαλάμους ηχούς» με συνεχή πιεστική επανάληψη πειθούς. Αυτό επιτρέπει την «προληπτική» και «στοχευμένη» ψηφιακή καταστολή αντί να βασίζεται απλώς στον φανερό, αντιδραστικό καταναγκασμό.

Αραίωση ανεξάρτητων πηγών: Αν και υπάρχουν περισσότερες πηγές πληροφοριών (π.χ. podcast, μέσα κοινωνικής δικτύωσης), ο συντριπτικός όγκος δεδομένων (υπερπληροφορίες) μειώνει τον αντίκτυπο οποιασδήποτε μεμονωμένης, ανεξάρτητης φωνής, διευκολύνοντας τις μεγάλες οντότητες ή τις κυρίαρχες αφηγήσεις να διατηρήσουν τον έλεγχο.

Ο ρόλος της τεχνολογίας και της τεχνητής νοημοσύνης

Η τεχνητή νοημοσύνη είναι ζωτικής σημασίας για την πλοήγηση και την κατασκευή αυτού του τοπίου πληροφοριών, επιτρέποντας την ανάλυση τεράστιων συνόλων δεδομένων για την παρακολούθηση και την επιρροή της κοινής γνώμης. Ωστόσο, αυτή η ίδια τεχνολογία μπορεί επίσης να διευκολύνει την ταχεία εξάπλωση της παραπληροφόρησης, η οποία χρησιμοποιείται ως εργαλείο αποσταθεροποίησης.

Συνέπειες για την Κοινωνία

«Διαρκής Κύλιση Καταδίκης»: Η συνεχής κατανάλωση ενοχλητικών πληροφοριών, που συχνά οδηγείται από αλγόριθμους, κρατά τους χρήστες σε κατάσταση υψηλού άγχους και μειωμένης απόκρισης.

Διάλυση της δημόσιας σφαίρας: Καθώς ιδιωτικές, ασήμαντες πληροφορίες κατακλύζουν τους δημόσιους χώρους, υποβαθμίζεται η ικανότητα για σοβαρό δημόσιο λόγο.

Απώλεια της Ανθρώπινης Αυτονομίας: Το «παράδοξο της υπερφόρτωσης πληροφοριών» υποδηλώνει ότι όταν οι άνθρωποι εκτίθενται σε υπερβολικές πληροφορίες, μπορεί να χάσουν την αίσθηση της ανάγκης απόκρισης, καθιστώντας τους πιο επιρρεπείς στη χειραγώγηση.

Συνοπτικά, η υπερπληροφόρηση λειτουργεί ως μηχανισμός ελέγχου αντικαθιστώντας την παραδοσιακή λογοκρισία με μια συντριπτική, χαοτική και συχνά αντιφατική ροή δεδομένων που παραλύει την κριτική σκέψη και αναγκάζει το άτομο να βασιστεί σε επιμελημένες, αλγοριθμικές ή κρατικά εγκεκριμένες αφηγήσεις.

Στο επίπεδο αυτό, εντάσσονται όλοι εκείνοι που μοχθούν μόνιμα κάθιδροι και οσφυοκάμπτες, πασχίζοντες να πείσουν υπέρ των «αφεντικών» τους όποιους ελάχιστους «υποψιασμένους», αλλά συνάμα και να κρατήσουν τους ανιστόρητους, στην πλάνη μίας τάχα «αναίμακτης κι αδιάλειπτης συνέχειας» του Ελληνισμού μέσω μίας ιουδαϊκής σέκτας (του Χριστιανισμού). Ο ύπουλος λόγος αυτού του επιπέδου της εθνικής εξαπάτησης, αποδέχεται τάχα τις «ακίνδυνες» μόνον και μη εξτρεμιστικές θέσεις και απόψεις της «Εθνικιστικής Ελληνοκεντρικής Ομάδας Στόχου». Εν συνεχεία όμως υιοθετεί από αυτές όσα χαρακτηριστικά τουςς μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τους σκοπούς της εθνικής εξαπάτησης.

Ο τεράστιος όγκος των πληροφοριών που επεξεργάζονται και διοχετεύονται απ΄ αυτό το επίπεδο είναι ποσοτικά αμέτρητος, έτσι ώστε να καλύπτει τον ενοχλητικό γιά το Καθεστώς Εθνικιστικό Ελληνοκεντρικό Λόγο, αλλά και να επιφέρει πληροφοριακό κορεσμό στους εγκεφάλους των αποδεκτών του, πράγμα που με τη σειρά του σημαίνει αυξανόμενη σύγχυση με γενικευμένη αδυναμία κατάταξης, αξιολόγησης και ιεράρχησης των κρίσιμων πληροφοριών, που θα μπορούσαν ν΄ αποδειχθούν ουσιαστικά διαφωτιστικές γύρω από την κακότεχνη πλαστότητα του δήθεν βέβαιου «Ελληνοχριστιανισμού». Ο Καθεστωτικός «Ελληνοχριστιανισμός» των κάθε λογής ζητωπατριωτών δεν προσεγγίζεται ως ένα πρέπον δυνητικό χρηστικό ζητούμενο της εθνικής επιβίωσης και συνέχειας, αλλά ως θέσφατο, το ίδιο ισχυρό και παροξυντικό με την αντεθνική και μισελληνική θέση των διεθνιστών Μπολσεβίκων.

Ασφαλώς σε αυτήν την πρακτική εντάσσονται και τα πονηρά υπονομευτικά και αντεθνικά πονήματα όλων αυτών που έχουν βαλθεί να.. «συγκρίνουν» (τους … μάρανε ο Συγκρητισμός) και τάχα ν΄ανακαλύπτουν σχέσεις ή και ταυτίσεις ακόμη, ανάμεσα στην Διεθνιστικό – Οικουμενιστικό Χριστιανισμό και στην Εθνική Ελληνική Θρησκεία. Όντας απροκατάληπτοι και θέλοντας καλοπροαίρετα να ικανοποιήσουμε τις έξεις και εμμονές τους, ανιχνεύουμε εδώ ενδελεχώς το υποτιθέμενο «πεδίο συνάντησης», εκεί όπου δήθεν το Πάτριο «Δωδεκάθεο» συναντά τάχα την περιβόητη Χριστιανική «Ορθοδοξία». Γιά να διερευνήσουμε με συνέπεια αυτή τη σκοτεινή περιοχή της τομής των δύο νοοπνευματικών συνόλων,  οφείλουμε ορισμένες πολύ απαραίτητες διευκρινίσεις. 

Όταν ένας πεπεισμένος μονοθεϊστής Χριστιανός μιλάει για το Ελληνικό «Δωδεκάθεο», είναι πασιφανές ότι υποκαθιστά εντός του νου του τον εβραϊκό Ιεχωβά – Γιαχβέ, ένα «Θεό» ζηλότυπο, τιμωρό, ελεήμονα και σπλαχνικό μόνο στους «εκλεκτούς» δούλους του, με τους μεγαλειώδεις Δώδεκα Θεούς των Ελλήνων. Φέρνει στην θέση Θεού την τοτεμική οντότητα των περιπλανώμενων ιμπεριαλιστών σκηνιτών  της ερήμου. Έτσι ο εμμονικός μονοθεϊστής Χριστιανός διατηρεί την αντίληψη που έχει για τους Θεούς και τον Κόσμο παντελώς ανέγγιχτη κι αλώβητη, παραμένοντας με τον δυϊστικό και αντιφυσικό τρόπο της αντιιστορικής Χριστιανικής σκέψης.

Με βάση την αυθαίρετη επιφανειακή αντικατάσταση και υποκατάσταση του Θείου, δέχεται αυθαίρετα, ότι η Χριστιανική Ορθοδοξία και το Ελληνικό «Δωδεκάθεο» είναι ….. όμοια πράγματα, συνεπώς μπορούν να συγκριθούν ! Φυσικά από τη σύγκριση αυτή «ανακαλύπτονται» τεχνηέντως και επιλεκτικά, αρκετά σημεία ….απόλυτα συμβατά μεταξύ των συγκρινόμενων. Εφευρίσκονται αντίστοιχες τριαδικότητες, αντικαταστάσεις μεταξύ «αγίων» και «θεών» κ.λπ.

Ο καθένας μπορεί να αυτοπροσδιορίζεται άρα και να είναι όσον ανόητος, βλαξ ή ηλίθιος επιθυμεί και θέλει, ωστόσο η όποια νοητική του ανεπάρκεια δεν θ΄αποτελέσει με κανέναν τρόπο ένα άλλοθι ώστε να δικαιολογηθεί το εξωφρενικό της ψυχοπαθητικής υπόθεσης: Δηλαδή να συγκρίνεται και να εξισώνεται η ολιστική και  λογική σύλληψη του Κόσμου («Ελληνικό Δωδεκάθεο») με μια από τις εκατοντάδες δογματικές, αντιιστορικές, αντιφυσικές και αντιεπιστημονικές αιρέσεις οι οποίες έχουν δημιουργηθεί στο όνομα του δαίμονα των Ισραηλιτών («Χριστιανισμοί»). Η ίδια γελοιότητα αναδύεται όταν από κάποιους θρασύτερους επιχειρείται ταύτιση των δύο αυτών ασύμβατων και αντιδιαμετρικών κοσμοαντιλήψεων.

Όταν οι κάθε λογής μονοθεϊστές αναφέρονται σε «Δωδεκάθεο», το αντιλαμβάνονται παντοτινά ως ένα άκαμπτο και ασφυκτικό κλειστό δόγμα με απαράβατες αρχές, απαγορεύσεις, συστολές, ηθικοκοινωνικές υποδείξεις. Δηλαδή το αντιλαμβάνονται ως ακόμη μία γεννήτρια ατομικών και συλλογικών ενοχών. Τοποθετούνται απέναντι στο ουσιώδες ζήτημα της θρησκευτικής αντίληψης σαν να ισχύει αδιατάρακτο το ίδιο σύστημα πίστης από την πρωτογεωμετρική εποχή έως σήμερα. Για τον λόγον αυτό και αδυνατούν παντελώς να ανιχνεύσουν και να ταυτοποιήσουν τον τρόπο και την αιτία που καθιστούν τους … 300 Σπαρτιάτες του Βασιλιά Λεωνίδα στις Θερμοπύλες και τους σύγχρονους Έλληνες Εθνικούς ουσιαστικά ομόθρησκους !

Το επιχείρημα της βιολογικής καταγωγής, στο οποίο προστρέχουν ωσαν αλάνθαστο κριτήριο ελληνικότητας, καλύπτει μόνον την αναγκαία συνθήκη της ελληνικότητας : Είναι ολότελα ελλειπής η ικανή συνθήκη. Έλληνας είναι αυτός που έχει Ελληνικό αίμα και  συνάμα άρτια αντίληψη και κατανόηση της ελληνικότητάς του. Αλλιώς κι ένας εθνοαρνητής ελεεινός ρασοφόρος με ελληνική καταγωγή ή μισέλληνας διεθνιστής μπολσεβίκος θα ήταν «Έλληνας» με αυτήν την μονιστική προσέγγιση. Είναι το ίδιο άθλια άποψη όπως και εκείνη που παραπειστικά δηλώνει πως τάχα είναι Έλληνες «οι της κοινής παιδείας μετέχοντες».

Ούτε και η επιβίωση της θαυμάσιας Ελληνικής Γλώσσας από μόνη της μπορεί ν΄ αποτελέσει ένα μαγικό κριτήριο ελληνικότητας, διότι σ΄αυτή την περίπτωση, τα δήθεν «ιερά» ανθελληνικά βιβλία της φερ΄ειπείν «Αγίας» Γραφής των Χριστιανών θα είχαν μετατραπεί αυτομάτως σε.. φιλελληνικά κείμενα μόλις μεταφράσθηκαν στην υπέροχη ελληνική γλώσσα των Θεών! Ο σπουδαίος Γάλλος ελληνιστής Ζακ Λακαριέρ έκθαμβος μπροστά στο μεγαλείο της Ελληνικής γλώσσας, έχει δηλώσει: «…Άκουγα αυτούς τους ανθρώπους να συζητούν σε μια γλώσσα πού ήταν για μένα αρμονική αλλά ακατάληπτα μουσική. Αυτό το ταξίδι προς την μητέρα πατρίδα των εννοιών μας, μου απεκάλυπτε ένα αγνώριστο πρόγονο που μιλούσε μια γλώσσα τόσο μακρινή από τους ήχους της. Αισθάνθηκα να τα ‘χω χαμένα όπως αν μου είχαν πει ένα βράδυ, ότι αληθινός μου πατέρας, αληθινή μάννα μου, δεν ήσαν αυτοί που με είχαν αναστήσει !» Αντίστοιχα, γιά την γλώσσα μας, ο Νίκος Εγγονόπουλος ποιητής και ζωγράφος, μαχητής του Αλβανικού έπους,  λαμπρός καλλιτέχνης και αταλάντευτος στις «πεποιθήσεις» του υπεύθυνος άνθρωπος – πάντοτε κόντρα στο εκάστοτε «κυρίαρχο» ρεύμα – είπε χαρακτηριστικά  : «Οι άγγελοι στον παράδεισο μιλούν ελληνικά»!

Σε ό,τι αφορά τα της Γλώσσας, υπάρχει όμως  κάτι ακόμη: Όντως τα ελληνογραμμένα βιβλία του Χριστιανισμού βοήθησαν την ελληνική γλώσσα να επιβιώσει, αλλά αυτό συνέβη επειδή αν δεν είχαν μεταφρασθεί στα Ελληνικά, η ομιλία της Ελληνικής από μόνη της θα κρίνονταν ως «βδελυρή ειδωλολατρία», και ως γνωστόν η «ειδωλολατρία», επέφερε την βέβαιη θανατική καταδίκη, σε κάποια, αρκετά μεγάλη, ιστορική περίοδο.

Έτσι λοιπόν, όταν οι πρόγονοι της λεγόμενης Ορθοδοξίας ήλθαν σ΄επαφή με τον εξαιρετικά πολιτισμένο αλλά κοινωνικοπολιτικά αδύναμο κόσμο των εναπομεινάντων Εθνικών, όχι κατά την λαμπρή, ακμάζουσα και ρωμαλέα εποχή του «Δωδεκαθέου», αλλά έχοντας εκ πρωιμίου εξασφαλίσει την πλήρη στρατιωτικοπολιτική τους υπεροχή, αντιμετώπισαν τον ευγενικό κόσμο των εναπομεινάντων Εθνικών με μισάνθρωπο και κτηνώδη τρόπο. Τον τρόπο με τον οποίον η βαρβαρότητα του χυδαίου πολυφυλετικού όχλου, η γενικευμένη αμάθεια, το μίσος ενάντια στην διαφορετικότητα και η αιμοδιψής κτηνωδία μπορούν να καταβάλλουν την Ευγένεια, την Αυτοτέλεια και τον Πολιτισμό :  Δηλαδή με την συστηματική γενοκτονία των πραγματικών, «φύσει και θέσει»  Ελλήνων! Ποτέ του ο εξουσιαστικός Χριστιανισμός δεν ήλθε σε ανοικτή και απροκατάληπτη επαφή με ελεύθερους Έλληνες Πολίτες (δηλαδή ποτέ του δεν ήλθε σ΄ επαφή με την κοσμοθεωρητική και πολιτική όψη και έκφραση του «Δωδεκαθέου»).

Αυτό που αντιμετώπισε ο Εβραιοχριστιανισμός με ασταμάτητο διωγμό, την ανηλεή σφαγή και βουλιμική δήωση των Ελλήνων Εθνικών ήταν το θλιβερό σύμφυρμα από τα υπολείμματα ενός παραπαίοντος κόσμου ισόποσα εμβολιασμένου, τόσον από το Ελληνικό Πνεύμα, όσο και από τις ποικίλες ανερμάτιστες σωτηριολογικές Θρησκείες της δεισιδαιμονικής Ανατολής. Αντιμετώπισε ο Χριστιανισμός έναν φθίνοντα αδύναμο κόσμο που βρισκόταν σε μια περίοδο φυσιολογικής πολιτισμικής παρακμής, κόσμο ο οποίος, αν αφηνόταν ζωντανός, θα επανέκαμπτε στη συνέχεια για να αναδημιουργήσει σε όλα τα επίπεδα με μια θαυμαστή παλιγγενεσία. Αυτό το ενδεχόμενο φοβήθηκε περισσότερο απ΄ όλα ο … αβρααμογενής Χριστιανισμός, αυτό φοβάται ακόμα και σήμερα.