Η ιδιοφυία ενός μεγάλου συγγραφέα, φαίνεται στην μαστοριά ανάπλασης της εποχής του μυθιστορήματος, αλλά με τέτοιον τρόπο ώστε να εμβαθύνει τόσο πολύ στις ανθρώπινες συνάψεις, που τελικά η ψηλάφηση της εποχής να αφορά κάθε περίοδο.

Ο Charles Dickens, είναι αναμφισβήτητα ένας ιδιοφυής συγγραφέας. Οι ήρωές του είναι τόσο καθημερινοί όσο και εξαιρετικοί. Οι ιστορίες τους το ίδιο. Η βαθιά αγάπη για τον άνθρωπο, η αδιαπραγμάτευτη αξιακή δομή ταυτόχρονα με την κατανόηση για την ανθρώπινη αδυναμία, ξεχειλίζουν από τις σελίδες των βιβλίων του σαν ένα γλυκό σέρι της Βικτωριανής Εποχής.

Σε έναν μικρό φόρο τιμής προς ένα λαμπερό μυαλό της Ευρώπης, σας μεταφέρουμε σήμερα, στην ημέρα μνήμης του θανάτου του (9 Ιουνίου 1870) τις τρεις πρώτες παραγράφους από το βιβλίο του «Η ιστορία δύο πόλεων» που κατά την άποψή μας, θα μπορούσε να μιλάει για τον σημερινό κόσμο.

” Ήταν οι καλύτεροι καιροί, ήταν οι χειρότεροι καιροί, ήταν ο αιώνας της σοφίας, ήταν ο αιώνας της ανοησίας, ήταν η εποχή της πίστης, ήταν η εποχή της δυσπιστίας, ήταν η περίοδος του φωτός, ήταν η περίοδος του σκοταδιού, ήταν το ανοιξιάτικο αύριο της ελπίδας, ήταν ο βαρυχειμωνιάς της απελπισίας, είχαμε τα πάντα μπροστά μας, δεν είχαμε τίποτα μπροστά μας, πηγαίναμε όλοι ολοίσια στον παράδεισο, πηγαίναμε όλοι ολοίσια προς την αντίθετη κατεύθυνση — με λίγα λόγια, εκείνη η περίοδος έμοιαζε τόσο πολύ με τη σημερινή εποχή, ώστε μερικές από τις πιο θορυβώδεις αυθεντίες της επέμεναν να γίνεται δεκτή, για καλό ή για κακό, μόνο στον υπερθετικό βαθμό σύγκρισης.

Ένας βασιλιάς με μεγάλο σαγόνι και μια βασίλισσα με άσχημο πρόσωπο κάθονταν στον θρόνο της Αγγλίας· ένας βασιλιάς με μεγάλο σαγόνι και μια βασίλισσα με όμορφο πρόσωπο κάθονταν στον θρόνο της Γαλλίας. Και στις δύο χώρες, ήταν πιο καθαρό κι από κρύσταλλο για τους άρχοντες των κρατικών θησαυροφυλακίων ότι τα πράγματα, γενικά, ήταν προκαθορισμένα να μείνουν έτσι για πάντα.

Ήταν το έτος χίλια επτακόσια εβδομήντα πέντε. Πνευματικές αποκαλύψεις είχαν παραχωρηθεί σε αυτήν την ευνοημένη περίοδο, όπως ακριβώς και στη δική μας. Πρόσφατα, η κυρία Σάουθκοτ είχε συμπληρώσει τα είκοσι πέντε χρόνια της ως προφήτισσα, για την οποία ένας προικισμένος φρουρός της Ανακτορικής Φρουράς είχε αναγγείλει τον ερχομό της, προειδοποιώντας ότι προετοιμάζονταν τρομερές καταστροφές για να καταπιούν το Λονδίνο και το Westminster. Μόλις που είχαν περάσει δώδεκα χρόνια από τότε που το φάντασμα του Κόκκινου Λέοντα (Cock-lane ghost) είχε αποσυρθεί, αφού πρώτα είχε χτυπήσει τα μηνύματά του, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που τα πνεύματα του περασμένου έτους (τόσο εντυπωσιακά πρωτότυπα) χτύπησαν τα δικά τους. Παρόλα αυτά, απλά μηνύματα επίγειου χαρακτήρα είχαν φτάσει πρόσφατα στον λαό και την κυβέρνηση της Αγγλίας, από ένα συνέδριο Βρετανών υπηκόων στην Αμερική· τα οποία, παραδόξως, αποδείχθηκαν πολύ πιο σημαντικά για το ανθρώπινο γένος από οποιοδήποτε μήνυμα είχε ληφθεί ποτέ μέσω των πνευμάτων του Κόκκινου Λέοντα. “