“Η 10^η Σεπτεμβρίου 1977, ξεκίνησε η εισβολή μου στις Ελβετικές Άλπεις του Άνω Ενγκαντίν με ένα σακίδιο πλάτης και μια σκηνή. Είναι πάντα δύσκολο για μένα να ξεχάσω αυτή την ημερομηνία του έτους, και αυτή τη φορά θα ήταν ακόμη περισσότερο, αφού με κάλεσαν να διαμείνω για ένα διάστημα στο σπίτι του Νίτσε, στο χωριό Σιλς Μαρία της Ελβετίας υπό μάλλον περίεργες συνθήκες τις οποίες και αφηγούμαι σε αυτό το βιβλίο.

Λίγο αργότερα έλαβα μια επιστολή από την Ιταλία, που με ενημέρωνε για ένα σεμινάριο περί του Νίτσε και, σχεδόν αμέσως, έλαβα μια πρόσκληση από τη Χιλή να συμμετάσχω στα Θερινά Μαθήματα του 1975, αφιερωμένα στον Νίτσε και στον Βάγκνερ. Ένα σύνολο συμπτώσεων για το ίδιο πρόσωπο : «Συμπτώσεις γεμάτες νόημα», όπως θα έλεγε ο ίδιος ο Νίτσε.

Στο σπίτι του Νίτσε στο Σιλς Μαρία, συνάντησα έναν Καναδό καθηγητή φιλοσοφίας, που ειδικευόταν στον Βουδισμό. Έψαχνε τα αρχεία και τα έγγραφά του φιλοσόφου για να μάθει αν έβρισκε κάποιο ίχνος που θα μπορούσε να υποδηλώνει την επιρροή που είχε ο Βουδισμός στον Γερμανό φιλόσοφο. Στη συνέχεια ο καθηγητής με επισκέφθηκε στο σπίτι μου στη Μοντανιόλα. Έπεισα την οικογένεια του Γιουνγκ να του επιτρέψει να διαβάσει σε χειρόγραφα τους τόμους της Ζυρίχης και τα αδημοσίευτα κείμενα ενός σεμιναρίου που ο μεγάλος ψυχολόγος αφιέρωσε στον Νίτσε.

Θυμάμαι ότι μιλήσαμε επίσης εκτενώς για το θέμα, εγώ λέγοντάς του τη γνώμη μου ότι ο Ταντρισμός, περισσότερο από τον Βουδισμό, θα μπορούσε να προσεγγίσει τη σκέψη του Νίτσε. Μερικοί Γερμανοί φιλόσοφοι, όπως ο Σοπενχάουερ, ήταν αυτοί που έλκονταν περισσότερο από την ινδουιστική σκέψη. Αυτό δεν πρέπει να εκπλήσσει όσους από εμάς γνωρίζουμε την κοινή Υπερβόρεια και πολική προέλευση και των δύο λαών.

Οι Γερμανοί ήταν επίσης οι πρώτοι μεταφραστές και εκλαϊκευτές των Βεδών και των φιλοσοφικών συστημάτων του Άριου Ινδουισμού στην Ευρώπη, πριν από τους Άγγλους, λαό αντιφιλοσοφικό όσο κανείς άλλος.

Ο Γκαίτε ήταν ο πρώτος που εξύμνησε στη Δύση το δράμα Σακουντάλα του Καλιντάσα, ενώ ολόκληρος ο γερμανικός λογοτεχνικός και ποιητικός ρομαντισμός είναι βουτηγμένος στον Ινδουισμό, μέχρι τον Χέρμαν Έσσε σημείο, τον τελευταίο εκφραστή του. Δεν είναι λοιπόν περίεργο ότι ο Νίτσε αναγνωρίζει με ακρίβεια μέσα στην ινδική  ζούγκλα κορμούς και κλαδιά, είτε επειδή γνώριζε πολύ περισσότερα από όσα εξέφραζε ως φιλόλογος, είτε απλώς και μόνο  επειδή το υπερβόρειο αίμα του ήταν το ίδιο με των Ινδών. Ας μην ξεχνάμε ότι είπε: «Ας αντικρίσουμε ο ένας τον άλλον, είμαστε Υπερβόρειοι.»

Έτσι, καταλαβαίνω όλα αυτά, επειδή από πολύ μικρή ηλικία άρχισα να γράφω για πράγματα που μόλις τώρα αντιλαμβάνομαι στο βαθύτερο νόημά τους, μη διαθέτοντας εκείνα τα χρόνια περισσότερες πληροφορίες για την ινδική σκέψη, ούτε για την ιστορία των περιοχών όπου άκμασε αυτή η σκέψη, επειδή στη Δύση όλα ξεκινούν με τους Έλληνες, ενώ η ιστορία έχει παραποιηθεί και σβηστεί, ειδικά η αμερικανική.

Ο Νίτσε ήρθε σε βοήθειά μου :  Ο τίτλος ενός από τα πρώτα μου βιβλία είναι εμπνευσμένος από ένα απόσπασμα του Πίνδαρου, που ανέφερε στο έργο του «Αντίχριστος»: «Ούτε από τη θάλασσα, ούτε από την ξηρά, θα βρεις το μονοπάτι που οδηγεί στην γη των Υπερβορείων». Μήπως με καθοδηγούσε, με ενέπνεε, με διακατείχε η «Μνήμη του αίματος»; Το Αίμα του πνεύματος, στην Αιώνια Επιστροφή; Ο Νίτσε είπε: «Το μόνο πράγμα που εξευγενίζει είναι το αίμα».

Νομίζω λοιπόν, ότι μέχρι στιγμής κανείς δεν έχει καταβάλει την οξεία προσπάθεια και την δυσκολία να προκαταλάβει τη σκέψη του Νίτσε, συνδυάζοντάς την και εξηγώντας την με τον Ινδικό και πολικό ταντρισμό, εκτός αν ο Καναδός καθηγητής μας το προσπάθησε με τον Βουδισμό, πράγμα που δεν είναι το ίδιο.

Επίσης, ένα άλλο πράγμα που έπρεπε να ειπωθεί και για όλες τις εποχές του παρελθόντος και του μέλλοντος, εντός της Αιώνιας Επιστροφής, είναι ότι ο χιτλερισμός ήταν ο πιο μεγαλοπρεπής και αληθινός τρόπος για να υλοποιήσει και να επεκτείνει τον Νίτσε, με τη δημιουργία του Υπεράνθρωπου και τη μεταστοιχείωση όλων των αξιών, αποδεχόμενος την Αιώνια Επιστροφή, λέγοντας ναι! με βροντώδη φωνή.

Της βροντής του κεραυνού που ανήγγειλε τον Υπεράνθρωπο. Αυτό εκφράζεται από τον ίδιο Νίτσε, όπως θα δούμε, βυθίζοντάς τον επίσης στα οράματά του για τον Νότο και στην εμπειρία του για την Αιώνια Επιστροφή.

Πώς να ξεπληρώσεις το χρέος της αρρενωπής αγάπης στον μοναχικό άνδρα των αλπικών κορυφών, στον συναγωνιστή, στον τραυματισμένο Βασιλιά, στον Πολεμιστή-τροβαδούρο; Είμαι μαζί του από τα χρόνια της νεότητάς μου, επίσης Υπερβόρειοος και Ηλιακός.”