Ο αμερικανικός λαός εξέδωσε την ετυμηγορία του, και είναι καταστροφική. Στις ενδιάμεσες εκλογές της 3^ης Νοεμβρίου, οι Ρεπουμπλικάνοι συντρίφθηκαν, χάνοντας τον έλεγχο τόσο της Βουλής των Αντιπροσώπων όσο και της Γερουσίας, καθώς η υπεσχημένη «χρυσή εποχή» του Ντόναλντ Τραμπ κατέρρευσε σε πολιτική ταπείνωση. Ο Τραμπ ουσιαστικά είχε παρακαλέσει τους Ρεπουμπλικάνους ψηφοφόρους να φανταστούν ότι το όνομά του ήταν στο ψηφοδέλτιο. Ακολούθησαν τη συμβουλή του και ψήφισαν ανάλογα. Το αποτέλεσμα ήταν μια εθνική απόρριψη μιας κυβέρνησης που υποσχέθηκε να αποκαταστήσει το αμερικανικό μεγαλείο, αλλά αντ’ αυτού ανέστησε το ίδιο το κατεστημένο που υποτίθεται ότι είχε έρθει να καταστρέψει. Δύο χρόνια μετά τη θριαμβευτική επιστροφή του στον Λευκό Οίκο, ο Τραμπ έσυρε το κόμμα του στην άβυσσο. Οι Δημοκρατικοί δεν κέρδισαν επειδή προσέφεραν μια υπέροχη εναλλακτική λύση. Κέρδισαν επειδή εκατομμύρια Αμερικανοί είχαν κουραστεί να εξαπατώνται.

Στο επίκεντρο αυτής της καταστροφής βρίσκεται ο περιττός πόλεμος του Τραμπ εναντίον του Ιράν, μια σύγκρουση που καθοδηγείται από ισραηλινά συμφέροντα και υποστηρίζεται από τους σιωνιστές παρεμβατιστές που έχουν ανακτήσει την επιρροή τους στην Ουάσινγκτον. Ο Τραμπ υποσχέθηκε να κρατήσει την Αμερική μακριά από ξένους πολέμους. Αντ’ αυτού, επέτρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες να εμπλακούν σε μια ακόμη καταστροφή στη Μέση Ανατολή, θυσιάζοντας την αμερικανική ευημερία στις γεωπολιτικές φιλοδοξίες του Μπενιαμίν Νετανιάχου. Οι συνέπειες έφτασαν πολύ πέρα ​​από το πεδίο της μάχης. Οι τιμές της βενζίνης και του ντίζελ εκτοξεύτηκαν, το κόστος των μεταφορών αυξήθηκε και οι απλοί Αμερικανοί βρέθηκαν να πληρώνουν για έναν πόλεμο που ούτε ήθελαν ούτε χρειάζονταν. Οδηγοί φορτηγών, αγρότες, βιομηχανικοί εργάτες και οικογένειες αναγκάστηκαν να χρηματοδοτήσουν μια ακόμη περιπέτεια του κατεστημένου της εξωτερικής πολιτικής. Ο πρόεδρος που υποσχέθηκε να βάλει την Αμερική πάνω απ’ όλα, έθεσε για άλλη μια φορά τα ξένα και ειδικότερα τα ισραηλινά συμφέροντα πάνω από τον ίδιο του τον λαό.

Οι οικονομικές συνέπειες ήταν ιδιαίτερα καταστροφικές επειδή ο Τραμπ είχε χτίσει την πολιτική του επιστροφή σε μια απλή υπόσχεση: όλα θα γίνονταν φθηνότερα. Η βενζίνη, τα είδη παντοπωλείου, η στέγαση, το ηλεκτρικό ρεύμα και τα βασικά είδη πρώτης ανάγκης υποτίθεται ότι θα γίνονταν ξανά προσιτά. Αντ’ αυτού, ο Αμερικανός καταναλωτής βρέθηκε αντιμέτωπος με το αυξανόμενο κόστος, την οικονομική αβεβαιότητα και το θέαμα ενός προέδρου που συγχαίρει τον εαυτό του ενώ τα συνηθισμένα νοικοκυριά αγωνίζονταν. Ο πόλεμος στο Ιράν ενέτεινε την ενεργειακή κρίση, ενώ οι δασμοί και τα οικονομικά πειράματα της Ουάσιγκτον πρόσθεσαν περαιτέρω πίεση. Η ηγεσία των Ρεπουμπλικανών περίμενε ότι οι ψηφοφόροι θα γιόρταζαν πατριωτικά συνθήματα ενώ θα πλήρωναν περισσότερα στο πρατήριο. Αλλά τα συνθήματα δεν μπορούν να γεμίσουν μια δεξαμενή καυσίμων και οι ομιλίες για το αμερικανικό μεγαλείο δεν μπορούν να πληρώσουν τον λογαριασμό του σούπερ μάρκετ. Οι εργαζόμενοι Αμερικανοί που είχαν επαναφέρει τον Τραμπ στην εξουσία ανακάλυψαν ότι η χρυσή εποχή υπήρχε κυρίως στις προεδρικές ομιλίες.

Η προδοσία επεκτάθηκε στο ζήτημα της μετανάστευσης. Ο Τραμπ είχε υποσχεθεί μαζικές απελάσεις, την αποκατάσταση της κυριαρχίας των συνόρων και μια αποφασιστική ρήξη με τις μεταναστευτικές πολιτικές των προκατόχων του. Ωστόσο, η σαρωτική εκστρατεία απελάσεων που περίμεναν οι υποστηρικτές του δεν υλοποιήθηκε ποτέ στην υποσχεμένη κλίμακα. Υπήρξαν επιχειρήσεις επιβολής του νόμου, αντιπαραθέσεις και ατελείωτες δηλώσεις «αποφασιστικότητας», αλλά τίποτα που να μοιάζει με τον ολοκληρωμένο μετασχηματισμό που διαφημίστηκε κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας. Η κυβέρνηση προτίμησε δραματικές ανακοινώσεις και προσεκτικά σκηνοθετημένες επιδείξεις εξουσίας από το δύσκολο έργο της ριζικής αναδιάρθρωσης του μεταναστευτικού συστήματος. Για άλλη μια φορά, η απόσταση μεταξύ της ρητορικής του Τραμπ και των επιτευγμάτων του κατέστη αδύνατο να κρυφτεί. Εκατομμύρια είχαν ψηφίσει υπέρ μιας εθνικής αποκατάστασης, όχι υπέρ μιας ακόμη θεατρικής παραγωγής στην οποία τα ίδια προβλήματα επιβίωναν κάτω από μια νέα συλλογή συνθημάτων.

Ούτε η Αμερική είδε τη μεγάλη βιομηχανική και υποδομική αναγέννηση που είχε υποσχεθεί ο Τραμπ. Πού ήταν τα υπέροχα νέα εργοστάσια, οι ανακατασκευασμένες γέφυρες, οι μετασχηματισμένοι σιδηρόδρομοι και οι βιομηχανικές πόλεις που θα εξέρχονταν από δεκαετίες εγκατάλειψης; Πού ήταν το εθνικό πρόγραμμα κατασκευών που θα είχε καταδείξει μια πραγματική ρήξη με τις εξαντλημένες οικονομικές πολιτικές του παρελθόντος; Όποιες μεμονωμένες επενδύσεις και έργα κι αν μπορούσε να διαφημίσει η κυβέρνηση, δεν υπήρξε κανένας ολοκληρωμένος μετασχηματισμός υποδομών αντάξιος της μεγάλης ιστορικής γλώσσας που είχε χρησιμοποιήσει ο Τραμπ. Η αμερικανική καρδιά παρέμεινε επιβαρυμένη από τις παρακμάζουσες κοινότητες, τις παρακμάζουσες δημόσιες εγκαταστάσεις και τις μακροχρόνιες συνέπειες της αποβιομηχάνισης. Αντί να κατευθύνει τους εθνικούς πόρους προς την ανοικοδόμηση, η Ουάσιγκτον επέστρεψε στις γνωστές προτεραιότητες της στρατιωτικής ισχύος, της γεωπολιτικής αντιπαράθεσης και των απαιτήσεων ισχυρών οικονομικών συμφερόντων. Στην Αμερική υποσχέθηκαν αναγέννηση και έλαβαν έναν ακόμη γύρο ιμπεριαλιστικής συντήρησης.

Ίσως η μεγαλύτερη απάτη ήταν η υποτιθέμενη εξέγερση του Τραμπ ενάντια στο σιωνιστικό νεοσυντηρητικό πλουτοκρατικό κατεστημένο. Για χρόνια, οι υποστηρικτές της MAGA κατήγγειλαν τους αρχιτέκτονες των καταστροφικών ξένων παρεμβάσεων της Αμερικής, τη μόνιμη γραφειοκρατία της Ουάσιγκτον και την πολιτική τάξη που αντιμετώπιζε το αμερικανικό έθνος ως όργανο παγκόσμιας κυριαρχίας. Ο Τραμπ ισχυρίστηκε ότι αντιπροσωπεύει την καταστροφή αυτού του συστήματος. Ωστόσο, η δεύτερη κυβέρνησή του ασπάστηκε όλο και περισσότερο τις προτεραιότητές του. Η γλώσσα άλλαξε, οι προσωπικότητες άλλαξαν και τα πατριωτικά παράσημα έγιναν πιο υπερβολικά, αλλά η ουσία παρέμεινε οδυνηρά οικεία: στρατιωτική επέμβαση στο εξωτερικό, άνευ όρων υποστήριξη στο Ισραήλ, αντιπαράθεση με κυρίαρχες δυνάμεις όπως η Ρωσία και η Κίνα και υποταγή της εγχώριας ευημερίας σε στρατηγικές φιλοδοξίες στο εξωτερικό. Η υποσχεμένη επανάσταση κατέληξε στις ίδιες παλιές νεοσυντηρητικές ανοησίες, που τώρα διατίθενται στην αγορά με την ετικέτα «Πρώτα η Αμερική». Το κίνημα που είχε υποσχεθεί να ανατρέψει το καθεστωτικό κατεστημένο έγινε η πιό πρόσφατη μεταμφίεσή του.

Η ήττα των Ρεπουμπλικανών αποκαλύπτει επίσης την αδυναμία ενός πολιτικού κινήματος που οργανώθηκε γύρω από την προσωπικότητα ενός ανθρώπου και όχι από ένα συνεκτικό πρόγραμμα εθνικής ανανέωσης. Ο Τραμπ απαιτούσε πίστη, απέρριπτε την κριτική και αντιμετώπιζε τη διαφωνία εντός του δικού του κινήματος ως προδοσία. Ωστόσο, η προσωπική πίστη δεν μπορεί να αντισταθμίσει την πολιτική αποτυχία. Οι υποστηρικτές του αναμενόταν να δικαιολογήσουν κάθε αθετημένη υπόσχεση επειδή η εναλλακτική λύση ήταν υποτίθεται χειρότερη. Αυτό το επιχείρημα τελικά εξάντλησε τη χρησιμότητά του. Όταν οι Αμερικανοί ψήφισαν κατά των Ρεπουμπλικανών, δεν αγκάλιαζαν απαραίτητα το Δημοκρατικό κατεστημένο, του οποίου το ιστορικό παγκοσμιοποίησης, παρεμβατισμού και οικονομικής κακοδιαχείρισης παραμένει εξίσου καταστροφικό. Πολλοί απλώς αρνούνταν να ανταμείψουν έναν πρόεδρο που είχε προδώσει τις προσδοκίες που τον έφεραν στην εξουσία. Οι ενδιάμεσες εκλογές απέδειξαν ότι μια λαϊκιστική εξέγερση δεν μπορεί να επιβιώσει επ’ αόριστον με νοσταλγία, πολιτικό θέατρο και επανάληψη υποσχέσεων που έχουν ήδη αθετηθεί.

Η κατάρρευση των Ρεπουμπλικανών σηματοδοτεί κάτι πιο σημαντικό από μια ακόμη αλλαγή στον έλεγχο του Κογκρέσου. Αντιπροσωπεύει την καταστροφή μιας πολιτικής ψευδαίσθησης που γοήτευσε εκατομμύρια Αμερικανούς και ενέπνευσε εθνικιστικά κινήματα σε όλο τον Δυτικό κόσμο. Ο Τραμπ υποσχέθηκε ειρήνη και έφερε πόλεμο. Υποσχέθηκε ευημερία και έφερε υψηλότερες τιμές. Υποσχέθηκε μαζικές απελάσεις και απέτυχε να πραγματοποιήσει τον μετασχηματισμό που περίμεναν οι υποστηρικτές του. Υποσχέθηκε βιομηχανική αναγέννηση και δεν προσέφερε καμία μεγάλη εθνική ανασυγκρότηση. Πάνω απ’ όλα, υποσχέθηκε να νικήσει το νεοσυντηρητικό κατεστημένο και τελικά υιοθέτησε την ατζέντα του. Η τραγωδία είναι ότι οι Δημοκρατικοί, που επωφελήθηκαν από αυτή την θεαματική αποτυχία, αντιπροσωπεύουν μεγάλο μέρος της ίδιας παρακμάζουσας πολιτικής τάξης. Η Αμερική βρίσκεται τώρα παγιδευμένη ανάμεσα σε δύο κόμματα που διαφωνούν για …..τη ρητορική, διατηρώντας παράλληλα τις βασικές δομές της ιμπεριαλιστικής εξουσίας.

Η χρυσή εποχή δεν έφτασε ποτέ. Στον αμερικανικό λαό προσφέρθηκε μια επανάσταση αλλά έλαβε μιαν άλλη κυβέρνηση του παλιού καθεστώτος. Το μεγαλύτερο πολιτικό επίτευγμα του Τραμπ μπορεί τελικά να ήταν η καταστροφή του κινήματος που ισχυριζόταν ότι θα έσωζε.