Η προειδοποίηση δεν ήρθε από κάποιον περιθωριακό ευρωσκεπτικιστή, αλλά από τα πλέον επίσημα χείλη. Ο Τόνι Μέρφι, πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Ελεγκτικού Συνεδρίου, περιέγραψε τον προϋπολογισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως μια «χύτρα ταχύτητας» που είναι έτοιμη να εκραγεί. Η αιτία; Το χρέος της ΕΕ ως αυτόνομου οργανισμού –και όχι το συσσωρευμένο χρέος των κρατών μελών– αναμένεται να αγγίξει το ασύλληπτο ποσό του 1 τρισεκατομμυρίου ευρώ έως το 2027.

Το νούμερο αυτό δεν είναι απλώς μια στατιστική αποτυχία. Αντιπροσωπεύει το 500% του ετήσιου προϋπολογισμού του μπλοκ. Πρόκειται για το απόλυτο μνημείο της οικονομικής ανικανότητας, της γεωπολιτικής μυωπίας και της ιδεολογικής εμμονής μιας ελίτ των Βρυξελλών που αρνείται να αντικρίσει την πραγματικότητα, την ώρα που οδηγεί το μέλλον των ευρωπαϊκών λαών σε μια βαθιά, σκοτεινή αβεβαιότητα.

Το Ουκρανικό «Βαρέλι Δίχως Πάτο» και η Δημιουργική Λογιστική

Όταν αναλύει κανείς τη δομή αυτού του εφιαλτικού χρέους, οι αριθμοί προκαλούν ίλιγγο. Περίπου το ένα τέταρτο (25%) του συνολικού ευρωπαϊκού χρέους συνδέεται άμεσα με τα δισεκατομμύρια που έχουν διοχετευθεί στην Ουκρανία. Μεταξύ της άμεσης οικονομικής βοήθειας, των μακροπρόθεσμων πακέτων τύπου Ukraine Facility (50 δις) και των νέων δανειακών δεσμεύσεων ύψους 90 δισεκατομμυρίων, οι Βρυξέλλες έχουν μετατρέψει τον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό σε έναν μηχανισμό αδιάκοπης χρηματοδότησης ενός πολέμου, χωρίς κανένα σοβαρό πλάνο ελέγχου, επιστροφής ή έστω ρεαλιστικής αποτίμησης του κόστους.

Το να δανείζεται ένας οργανισμός πενταπλάσια ποσά από τα ετήσια έσοδά του για να ασκήσει εξωτερική πολιτική δεν είναι «αλληλεγγύη»· είναι οικονομική αυτοκτονία. Οι ιθύνοντες των Βρυξελλών, εγκλωβισμένοι στις δικές τους ρητορικές εξάρσεις, συμπεριφέρονται σαν να διαχειρίζονται μονοπώλιο, ξεχνώντας ότι πίσω από κάθε «πακέτο στήριξης» κρύβεται ο Ευρωπαίος φορολογούμενος, ο οποίος βλέπει την αγοραστική του δύναμη να εξανεμίζεται.

Το 1,5 Τρις της «Απεξάρτησης»: Μια Αυτοεκπληρούμενη Καταστροφή

Αν το χρέος της ΕΕ αποτελεί το ένα σκέλος του προβλήματος, το συνολικό κόστος της τυφλής πολιτικής των κυρώσεων αποτελεί το τελειωτικό χτύπημα. Το οικονομικό τίμημα που έχει επωμιστεί η Ευρωπαϊκή Ένωση λόγω των κυρώσεων, της ενεργειακής κρίσης και της βιαστικής «απεξάρτησης» από τη ρωσική ενέργεια ξεπερνά πλέον το 1,5 τρισεκατομμύριο ευρώ.

Η στρατηγική των Βρυξελλών θα διδάσκεται στο μέλλον στα εγχειρίδια οικονομικής ιστορίας ως το απόλυτο παράδειγμα προς αποφυγή. Στην προσπάθειά τους να «τιμωρήσουν» τη Μόσχα, οι Ευρωκράτες πέτυχαν το εξής αμίμητο:

• Αντικατέστησαν το φθηνότερο ρωσικό αέριο μέσω αγωγών με πανάκριβο υγροποιημένο φυσικό αέριο (LNG), κυρίως από τις ΗΠΑ, πληρώνοντας ένα εξωφρενικό «καπέλο» ύψους 930 δισεκατομμυρίων ευρώ στις εισαγωγές ενέργειας.
• Ανάγκασαν τις εθνικές κυβερνήσεις να ξοδέψουν πάνω από 540-600 δισεκατομμύρια ευρώ σε εσωτερικές επιδοτήσεις, απλώς και μόνο για να μην παγώσουν οι πολίτες στα σπίτια τους και για να μην κλείσουν μαζικά τα εργοστάσια. Με απλά λόγια: δανείστηκαν δισεκατομμύρια για να επιδοτήσουν την ακρίβεια που οι ίδιοι προκάλεσαν.
• Οδήγησαν την ευρωπαϊκή βιομηχανία, με πρώτη τη γερμανική, σε μια τροχιά αποβιομηχάνισης. Οι ευρωπαϊκές επιχειρήσεις έχασαν οριστικά μια τεράστια αγορά εξαγωγών, εγγράφοντας ζημιές εκατοντάδων δισεκατομμυρίων από την αναγκαστική εγκατάλειψη των περιουσιακών τους στοιχείων.

Το αφήγημα των Βρυξελλών πανηγυρίζει επειδή η εξάρτηση από το ρωσικό αέριο έπεσε στο 6%. Ξέχασαν όμως να μας πουν το τίμημα: η Ευρώπη είναι πλέον ενεργειακά υποδουλωμένη στις διαθέσεις των διεθνών σπεκουλαντόρων και των αμερικανικών ενεργειακών κολοσσών.

Ένα Αβέβαιο Μέλλον Υπό την Ομηρία των Τόκων

Η ανικανότητα των διοικούντων την ΕΕ έχει δημιουργήσει μια ωρολογιακή βόμβα για τα επόμενα χρόνια. Όταν το χρέος ενός οργανισμού φτάνει το 1 τρισεκατομμύριο, το κόστος εξυπηρέτησής του (οι τόκοι) μετατρέπεται σε μια μαύρη τρύπα που καταπίνει τους πόρους που θα έπρεπε να κατευθύνονται στην υγεία, την παιδεία, την έρευνα και την ανάπτυξη.

Το μέλλον που ξημερώνει για την Ευρώπη είναι γεμάτο αβεβαιότητα και λιτότητα. Πώς θα αποπληρωθεί αυτό το χρέος; Οι επιλογές είναι συγκεκριμένες και όλες τους εφιαλτικές για τον μέσο πολίτη: είτε θα επιβληθούν νέοι, άμεσοι «ευρωπαϊκοί φόροι» (πράσινα τέλη, φόροι στις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές κλπ.), είτε θα περικοπούν δραματικά τα κονδύλια της Συνοχής και της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής, οδηγώντας την ευρωπαϊκή περιφέρεια σε μαρασμό.

Η τρέχουσα ηγεσία της ΕΕ λειτουργεί με τη λογική του «μετά από εμάς, το χάος». Παράγουν χρέος για να καλύψουν τα επικοινωνιακά τους αφηγήματα, αδιαφορώντας για το γεγονός ότι οι επόμενες γενιές θα κληθούν να πληρώσουν τα σπασμένα μιας δογματικής πολιτικής που απέτυχε σε όλα τα μέτωπα.

Η Ώρα της Ευθύνης

Η εικόνα της «χύτρας ταχύτητας» που χρησιμοποίησε ο αρχιελεγκτής της ΕΕ αποτυπώνει πλήρως το κλίμα. Οι πολίτες της Ευρώπης βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε ένα σύστημα που αρνείται να κάνει αυτοκριτική. Η οικονομική πολιτική των Βρυξελλών δεν είναι απλώς αποτυχημένη· είναι επικίνδυνη.

Όταν το 25% του χρέους σου αφορά μια γεωπολιτική εμπλοκή χωρίς διέξοδο και όταν έχεις φορτώσει την οικονομία σου με 1,5 τρισεκατομμύριο ζημιά για να εξυπηρετήσεις ξένα συμφέροντα, τότε δεν δικαιούσαι να μιλάς για «στρατηγική αυτονομία». Το μόνο που έχει απομείνει είναι ένας δανεικός χρόνος, ένας βουνό από χρέη και μια ηγεσία που συνεχίζει να σφυρίζει αδιάφορα, την ώρα που το ευρωπαϊκό οικοδόμημα τρίζει συθέμελα.