Με αφορμή τα πρόσφατα γεγονότα στο Παρίσι, στις Βρυξέλλες, στο Μιλάνο από τριτοκοσμικούς παράνομους και νόμιμους μετανάστες (κυρίως ισλαμιστές) θα προσπαθήσουμε με το παρόν άρθρο να καθοδηγήσουμε τον αναγνώστη στην δύσκολη κατάσταση που έχει οδηγηθεί η Ευρώπη, επιχειρώντας να κάνουμε και μια πρόβλεψη για το μέλλον της λευκής ηπείρου.
Όταν οι δυτικές κυβερνήσεις με καθοδήγηση των ελίτ αποφάσισαν για πρώτη φορά να εισάγουν ανθρώπους από τον Τρίτο Κόσμο, ξεκίνησαν με μια φράση: ΑΦΟΜΕΙΩΣΗ. Η αφομοίωση προκαλεί την ιδέα της ομοιότητας. Ήτοι, οι νέες αφίξεις υποτίθεται ότι τελικά θα γίνονταν πανομοιότυπες ή τουλάχιστον δυσδιάκριτες από τους ανθρώπους της χώρας υποδοχής. Σύντομα, ωστόσο, αποκαλύφθηκε ότι τίποτα τέτοιο δεν συνέβη. Οι αφίξεις δεν αφομοιώθηκαν ούτε κατά διάνοια. Παρέμειναν ακριβώς αυτό που ήταν πριν φτάσουν. Γιατί συνέβη αυτό;
Ο πρώτος και πιο σημαντικός λόγος είναι ότι οι αφίξεις αντιπροσωπεύουν έναν διαφορετικό ανθρωπολογικό τύπο. Σας έχουν κάνει να πιστεύετε ότι απέτυχαν να αφομοιωθούν λόγω πολιτισμικών διαφορών, αλλά ο πολιτισμός δεν είναι το βασικό ζήτημα. Ο πολιτισμός δεν παραδίδεται από ψηλά ούτε είναι εξωγήινος. Διαφορετικοί λαοί έχουν διαφορετικούς πολιτισμούς επειδή αντιπροσωπεύουν διαφορετικούς ανθρωπολογικούς και βιολογικούς τύπους. Ο πολιτισμός είναι απλώς η συλλογική έκφραση της συλλογικής ψυχής ενός λαού. Δημιουργείται από τους ανθρώπους και είναι προϊόν ανθρωπολογικού τύπου. Δεν μπορούμε να το αλλάξουμε αυτό.
Χωρίς να θέλουμε να προσβάλλουμε κάποιους (αλλά και αν το κάνουμε ουδόλως μας ενδιαφέρει), ο ανθρωπολογικός τύπος δεν διαφέρει από τις ράτσες σκύλων: Μερικές είναι ανενεργές, ενώ άλλες είναι υπερκινητικές. Μερικοί γαβγίζουν συνεχώς, ενώ άλλοι σπάνια. Κάποιοι δένονται εύκολα με τους ανθρώπους και άλλοι όχι. Δεν μπορείτε να εκπαιδεύσετε μια φυσικά ανενεργή φυλή να είναι δραστήρια. Το βιολογικό υπόστρωμα καθορίζει τα πάντα. Ένας λαός δεν μπορεί να υιοθετήσει μια κουλτούρα που εκφράζει την συλλογική ψυχή ενός άλλου, όπως και μια ράτσα σκύλου δεν μπορεί να υιοθετήσει τα εγγενή χαρακτηριστικά του χαρακτήρα μιας άλλης.
Η δεύτερη αιτία είναι αριθμητική. Οι άνθρωποι που εισήχθησαν στην Ευρώπη (και τις Ηνωμένες Πολιτείες) από άλλες ηπείρους έφτασαν, και συνεχίζουν να φτάνουν, σε αριθμούς πολύ μεγάλους για να διαλυθούν ποτέ στον πληθυσμό υποδοχής, ακόμα κι αν κάτι τέτοιο ήταν δυνατό. Φυσικά, οι νεοαφιχθέντες μένουν μεταξύ τους, αναμειγνύονται μεταξύ τους και δημιουργούν ξεχωριστές κοινότητες που διατηρούν τον εγγενή πολιτισμό τους, ο οποίος εκφράζει καλύτερα την συλλογική τους ψυχή.
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, οι αριστεροί διανοούμενοι και οι φιλελεύθεροι δούλοι τους στις χώρες υποδοχής υπενθύμιζαν συνεχώς στους αφιχθέντες τα ανθρώπινα δικαιώματά τους, ειδικά το δικαίωμά τους να διατηρήσουν την ιθαγενή τους ταυτότητα. Μόλις είπαν στους αφιχθέντες ότι ήταν απολύτως αποδεκτό να διατηρήσουν τον δικό τους πολιτισμό, γιατί στο καλό να μπουν στον κόπο να αφομοιωθούν; Γιατί να εγκαταλείψουν πρόθυμα την ταυτότητά τους ή να παραδώσουν ένα τέτοιο δικαίωμα;
Έτσι, η αφομοίωση απέτυχε.
Όμως επειδή τα έθνη υποδοχής εξακολουθούσαν να χρειάζονται μια εξήγηση για το τι συνέβαινε, οι αριστερές ελίτ παρουσίασαν μια νέα φάση: ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ.
Σε τι διαφέρει η ενσωμάτωση-ένταξη από την αφομοίωση; Η ενσωμάτωση δεν απαιτεί από τις αφίξεις να απορρίψουν την ταυτότητά τους και να γίνουν παρόμοιες με τον πληθυσμό υποδοχής. Απαιτεί απλώς να ταιριάζουν στην κοινωνία υποδοχής, όπως ένα στοιχείο ταιριάζει σε ένα μεγαλύτερο σύνολο. Σύμφωνα με αυτό το μοντέλο, οι αφίξεις μπορούν να διατηρήσουν ορατά τη ιδιαιτερότητά τους εφόσον λειτουργούν ως γρανάζια σε έναν μεγαλύτερο μηχανισμό. Μπορούν να διατηρήσουν τον πολιτισμό, την θρησκεία και τις παραδόσεις τους, υπό την προϋπόθεση ότι δεν διαταράσσουν την συνοχή του συνόλου.
Ωστόσο, ακόμη και αυτό απέτυχε για τους ίδιους ακριβώς λόγους. Οι νεοφερμένοι απλά δεν μπορούσαν να ενταχθούν στην ευρύτερη κοινωνία επειδή το βιολογικό τους υπόστρωμα δεν το επέτρεπε. Για άλλη μια φορά, ο τεράστιος αριθμός τους και η διάχυτη ρητορική γύρω από το δικαίωμά τους να διατηρήσουν την ταυτότητά τους έπαιξαν σημαντικό ρόλο.
Μετά την αποτυχία τόσο της αφομοίωσης όσο και της ενσωμάτωσης, η αριστερά και η φιλελεύθερη δεξιά επινόησε μια τρίτη έννοια: ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΚΟΤΗΤΑ. Συμμετοχικότητα σημαίνει αποδοχή ότι οι αφιχθέντες δεν θα προσπαθήσουν ούτε να αφομοιωθούν ούτε να ενσωματωθούν. Συμφωνούμε να τους αφήσουμε να παραμείνουν ακριβώς αυτοί που είναι. Κάτω από το λάβαρο της συμμετοχικότητας, οι ηγέτες της Ευρώπης (οι περισσότεροι από αυτούς) περιμένουν από τα έθνη υποδοχής να ανεχθούν και να συμπεριλάβουν αυτούς τους θεμελιωδώς ασύμβατους πληθυσμούς στις κοινωνίες μας ακριβώς όπως είναι.
Αυτές οι τρεις φάσεις, αφομοίωση, ενσωμάτωση και συμμετοχικότητα, έχουν προπαγανδιστεί στον γηγενή πληθυσμό της Ευρώπης εδώ και δεκαετίες. Ωστόσο, επειδή οι δύο πρώτες έχουν αποτύχει και η τρίτη είναι στα πρόθυρα της κατάρρευσης, πρόκειται να γίνουμε μάρτυρες μιας επανάληψης αυτού του κύκλου, μόνο που αυτή την φορά θα τρέξει αντίστροφα.
Το επόμενο βήμα, η τέταρτη φάση, θα είναι η επιστροφή στην ενσωμάτωση, αλλά αυτή την φορά θα απαιτήσει την ενσωμάτωση των χωρών υποδοχής στην κουλτούρα των αφίξεων. Λόγω του συνεχώς αυξανόμενου αριθμού που κατακλύζει την Δυτική Ευρώπη και καθοδηγείται από μια ιδεολογία που απαιτεί από τους λευκούς να γονατίζουν συνεχώς και να ζητούν συγγνώμη για τον ρατσισμό και την αποικιοκρατία, τα υπόλοιπα μέλη των χωρών υποδοχής θα αναμένεται, και τελικά θα αναγκάζονται, να ενσωματωθούν στους ξένους πολιτισμούς που έχουν εγκατασταθεί ανάμεσά τους. Βλέπουμε ήδη τα τοπικά διατροφικά έθιμα να αλλάζουν και τις παραδοσιακές θρησκευτικές γιορτές να καταργούνται για να υποκύψουν στις απαιτήσεις των αφίξεων. Αυτή η διαδικασία στο μέλλον θα ενταθεί.
Τέλος, θα ακολουθήσει η πέμπτη φάση: ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ ΑΦΟΜΕΙΩΣΗ. Ιδεολογικά αποδυναμωμένα, λιγότερα αριθμητικά και ψυχολογικά αλυσοδεμένα από μια αίσθηση ασυγχώρητης ενοχής προς τους μη λευκούς, τα έθνη υποδοχής θα επιθυμούν και εν μέρει θα αισθάνονται αναγκασμένα να αφομοιωθούν στους πληθυσμούς που φτάνουν από τον Τρίτο Κόσμο. Θα βιώσουμε την αφομοίωση για άλλη μια φορά, αλλά με το διάνυσμα να δείχνει προς την αντίθετη κατεύθυνση. Αυτή η πέμπτη και τελευταία φάση θα σηματοδοτήσει την πλήρη κατάληψη της Δυτικής Ευρώπης από μη λευκούς λαούς και την πλήρη υποταγή των πρώην πληθυσμών υποδοχής στους νεοαφιχθέντες.
ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ ΠΡΙΝ ΝΑ ΓΙΝΕΙ Η ΕΥΡΩΠΗ ΤΡΙΤΟΚΟΣΜΙΚΟ ΙΣΛΑΜ.
