Οι παρακμάζουσες αυτοκρατορίες συνήθως αφήνουν πίσω τους κάποια επαναλαμβανόμενα σημάδια πριν σβήσουν. Η τέχνη τους γίνεται φτωχότερη. Το χάσμα ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς μεγαλώνει. Η εμπιστοσύνη στους θεσμούς διαλύεται σιγά σιγά. Και η λογική χάνεται από την καθημερινότητα.

Μια ακόμη τάση, ωστόσο, ξεχωρίζει και αφορά τη σεξουαλική συμπεριφορά. Όσο οι αυτοκρατορίες φθίνουν, οι ιστορικές μελέτες δείχνουν πως φτάνουν συχνά σε σημεία έντονης σεξουαλικής εμμονής και εκφυλισμού. Παρόλο που οι ιστορικοί δεν έχουν καταλήξει στο γιατί συμβαίνει αυτό, πολλοί παρατηρούν πως το φαινόμενο συνδέεται στενά με τη συσσώρευση πλούτου και ευμάρειας στις λεγόμενες «αυτοκρατορικές ελίτ».

Τελευταία ήρθαν στο φως φρικιαστικές αποκαλύψεις για την αρπακτική άρχουσα τάξη της Δύσης, με τη δημοσιοποίηση των αρχείων Epstein. Ωστόσο, η σημερινή δυτική «αυτοκρατορία» δεν είναι η πρώτη που παρακμάζει κάτω από διεστραμμένες «ελίτ». Η ιστορία δείχνει πως οι υπερπλούσιοι μέσα στις αυτοκρατορίες έχουν την τάση να επιδίδονται σε σεξουαλικές συμπεριφορές πολύ πιο σοκαριστικές και ακραίες από αυτό που θα αποκαλούσαμε απλή «σεξουαλική απελευθέρωση».

Ενώ είναι πολλές οι αυτοκρατορίες που έχουν ξεπέσει με τέτοιο τρόπο, όπως η Κινεζική, η Οθωμανική και άλλες, το πιο διάσημο παράδειγμα ήταν η Ρωμαϊκή, στην οποία πολλοί αυτοκράτορες ήταν γνωστοί για το ότι έσπρωχναν δραματικά τα όρια όσον αφορά το σεξ, το φύλο και τις ταμπού σεξουαλικές συμπεριφορές. Ο αυτοκράτορας Τιβέριος, για παράδειγμα, φέρεται να βίασε και να σκηνοθέτησε όργια με παιδιά στο νησί Κάπρι, ενώ ο Καλιγούλας φέρεται να επιδόθηκε σε κάθε είδους ακρότητα και να εξανάγκασε τις συζύγους συγκλητικών σε πορνεία. Ο Νέρων ευνούχισε και «παντρεύτηκε» ένα νεαρό αγόρι το οποίο ανάγκασε να ντυθεί με γυναικεία ρούχα για να μοιάζει με τη μακαρίτισσα σύζυγό του, και επίσης σκηνοθέτησε δημόσιους βιασμούς και επιδόθηκε σε νεκροφιλικές πράξεις.

Ιστορικοί και ανθρωπολόγοι, όπως ο J.D. Unwin και ο Sir John Glubb, επισημαίνουν πως όταν μια αυτοκρατορία γνωρίζει παρατεταμένη οικονομική άνθηση, οι ανώτερες τάξεις της καλλιεργούν σταδιακά εγωισμό και ηδονισμό. Καθώς οι ελίτ διαμορφώνουν συμπεριφορά που δίνει προτεραιότητα στην ηδονή και τον ατομικισμό έναντι του πολιτικού καθήκοντος και των οικογενειακών δεσμών, η εμμονή με το σεξ τείνει να διαχέεται προς τα κάτω και να διαποτίζει την υπόλοιπη κοινωνία. Ακόμη, η συμπεριφορά των ελίτ, ολοένα και περισσότερο να κανονικοποιούν ταμπού συμπεριφορές, η υπερ-σεξουαλικοποίηση και η πορνοποίηση τείνουν τελικά να επηρεάζουν τους αστικούς πληθυσμούς, συμβάλλοντας σε χαμηλά ποσοστά γεννήσεων και διάλυση της οικογένειας σε όλες τις τάξεις.

Ο μηχανισμός αυτός της «διάχυσης προς τα κάτω» λειτουργεί με αρκετούς τρόπους.

• Πρώτον, τα κατώτερα στρώματα μιμούνται τα πρότυπα των ισχυρών, θεωρώντας τα ως ένδειξη ανωτερότητας και ελευθερίας.
• Δεύτερον, τα μέσα ενημέρωσης και ο πολιτισμός που ελέγχονται από τις ελίτ αναπαράγουν και εξιδανικεύουν αυτές τις συμπεριφορές, τις οποίες παρουσιάζουν ως σύγχρονες, προοδευτικές και απελευθερωτικές.
• Τρίτον, οι θεσμοί —δικαστικοί, πολιτικοί, εκπαιδευτικοί— που θα έπρεπε να λειτουργούν ως φραγμοί, αποδυναμώνονται σταδιακά, καθώς τα ίδια τα άτομα που τους στελεχώνουν συμμετέχουν ή ανέχονται τις ίδιες παραβάσεις.

Με αυτόν τον τρόπο, αυτό που ξεκινά ως ιδιωτική διαστροφή μιας μικρής ομάδας μετατρέπεται σε κυρίαρχο πολιτισμικό ρεύμα, το οποίο επαναπροσδιορίζει το τι θεωρείται φυσιολογικό, αποδεκτό ή ακόμη και επιθυμητό. Έτσι, η διαφθορά των ελίτ δεν παραμένει περιορισμένη σε αυτές· γίνεται το μοντέλο που διαμορφώνει τη συλλογική φαντασία και συμπεριφορά ολόκληρης της κοινωνίας.

Φαίνεται να υπάρχουν πολλαπλές μεταβλητές που συμβάλλουν στην υπερ-σεξουαλικοποίηση και την υπέρβαση ορίων από τις ελίτ. Καταρχήν, είναι εύποροι και πλήττουν. Οι ελίτ μπορούν να αντέξουν οικονομικά τα πάντα και δεν στερούνται τίποτα. Δεν υπάρχει επομένως τίποτα που να τους ωθεί προς τα εμπρός. Λόγω της εστίασής τους στην ηδονή και τον υλικό πλούτο, βιώνουν ένα πνευματικό κενό που προσπαθούν να γεμίσουν με την αναζήτηση συγκινήσεων και την υπέρβαση των ορίων της αποδεκτής κοινωνικής συμπεριφοράς. Καθώς οι ομότιμοί τους στις ελίτ είναι επίσης εύποροι και πλήττουν, το κοινωνικό-πολιτισμικό τους περιβάλλον εκτρέφει την διεστραμμένη ιδέα ότι όλα τους επιτρέπονται. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι ελίτ είναι σε θέση να επιδίδονται πραγματικά στις πράξεις για τις οποίες μόνον οι ταινίες τρόμου καταγράφουν. Κανείς δεν τους καταδίδει επειδή απλώς δεν είναι προς το συμφέρον του.

Οι ψυχολογικοί λόγοι πίσω από την υπέρβαση των ορίων είναι βαθύτεροι από την απλή αναζήτηση ηδονής. Όταν κάποιος έχει ικανοποιήσει κάθε υλική ανάγκη, ο εγκέφαλος αναζητά ολοένα και πιο έντονα ερεθίσματα για να νιώσει ζωντανός· αυτό εξηγεί τη σταδιακή μετάβαση από την απλή απόλαυση στη διαστροφή και τον κίνδυνο. Η υπέρβαση των ορίων λειτουργεί ως μηχανισμός επιβεβαίωσης της εξουσίας: το άτομο αποδεικνύει στον εαυτό του και στους άλλους ότι οι κανόνες δεν το αγγίζουν. Δημιουργείται η ψυχολογική ανάγκη για μυστικότητα και συνενοχή, που δημιουργεί δεσμούς μέσα στην ελίτ και λειτουργεί ως τελετουργικό μύησης.

Η επανάληψη της παράβασης οδηγεί σε απευαισθητοποίηση, με αποτέλεσμα να απαιτούνται ολοένα πιο ακραίες πράξεις για το ίδιο αποτέλεσμα. Τέλος, η απουσία συνεπειών ενισχύει την πεποίθηση ότι το άτομο βρίσκεται πάνω από τον ηθικό νόμο, γεγονός που τροφοδοτεί έναν φαύλο κύκλο αποπροσωποποίησης και αποξένωσης από την υπόλοιπη ανθρωπότητα.

Οι ελίτ επίσης σπρώχνουν τα όρια του σεξ επειδή όταν το σεξ δεν αφορά την ψυχική σύνδεση και την αναπαραγωγή, η εστίαση στρέφεται είτε στην ατομική ηδονή είτε στην εξερεύνηση της εξουσίας. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το σεξ και ο σεξουαλικός εκβιασμός χρησιμοποιούνται τόσο συχνά ως μηχανισμοί δωροδοκίας και ελέγχου. Οι ελίτ γνωρίζουν ότι το τραύμα και η ντροπή είναι ισχυρά εργαλεία. Το σεξ δεν είναι μόνο εγγενώς ευάλωτο, αλλά επίσης προκαλεί πρωταρχικές ορμές συνδεδεμένες με την κυριαρχία και την υποταγή. Καθώς το σεξ είναι μια κοινωνική πράξη, εμπεριέχει επίσης εγγενώς δυναμικές εξουσίας και ανισορροπίες, ανεξάρτητα από το αν αυτές εκφράζονται ή όχι.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι αυτοκρατορίες που παρακμάζουν τείνουν να συνδέονται όχι μόνο με αύξηση της διαστροφής κάθε είδους και βεβαίως με την ομοφυλοφιλία.

Οι ελίτ επίσης φαίνεται να ασκούν θρησκείες που είναι διαφορετικές από τις θρησκείες που είναι πιο οικείες σε εμάς τους «απλούς goyim». Αυτό τους παρέχει ψυχολογική δικαιολόγηση για να ξεφύγουν και να αφαιρέσουν οποιαδήποτε αίσθηση ενοχής ή λογοδοσίας. Αυτές οι θρησκείες φαίνεται να διδάσκουν φιλοσοφίες που δίνουν προτεραιότητα στην ατομική βούληση έναντι του συλλογικού και επίσης ενθαρρύνουν την ώθηση των ηθικών παραβάσεων.

Αν κοιτάξουμε τη δική μας σεξουαλική συμπεριφορά μεταξύ της «κατώτερης τάξης των goyim», μπορούμε να παρατηρήσουμε κάποιες ενδιαφέρουσες τάσεις. Υπάρχει για παράδειγμα μια αξιοσημείωτη στροφή μεταξύ της Gen Z προς την εκούσια αποχή, τον ασκητισμό, τη συγκράτηση σπέρματος και την αγαμία. Σε αντίθεση με την κουλτούρα γνωριμιών του hookup/«σεξουαλικά θετική» των Millennials, οι υποστηρικτές των σύγχρονων τάσεων υποστηρίζουν ότι η κουλτούρα των γνωριμιών είναι υπερ-σεξουαλικοποιημένη.

Αυτό που έχει σημασία βεβαίως, είναι να κατανοήσουμε ότι ο άνθρωπος είναι ένα σύνολο οργανικών λειτουργιών, που όλες μαζί ωθούν προς την ιδανική αρμονία, ενώ η εμμονή σε μία λειτουργία βαλτώνει την εξέλιξη αν όχι υποβιβάζει την ύπαρξη. Οι κοινωνίες λοιπόν, σε έναν αρμονικό κόσμο, θα έπρεπε να διακόπτουν τον υπερ-πλουτισμό, την δημιουργία ελίτ του χρήματος και την άρνηση λογοδοσίας οιουδήποτε. Έχοντας καταγράψει τα παραπάνω, δύο αμείλικτα συμπεράσματα εξάγονται:

Πρώτον, η κοινωνία μας κάθε άλλο παρά αρμονική είναι.

Δεύτερον, η δυτική αυτοκρατορία καταρρέει.