Η Απόλυτη Ηθική Χρεοκοπία της «Προοδευμένης» Δύσης

Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία της ανθρωπότητας που η πραγματικότητα ξεπερνά και το πιο σκοτεινό σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Η είδηση του θανάτου της 17χρονης Μιλού Φερχούφ στην Ολλανδία δεν είναι απλώς μια τραγωδία. Είναι το τελικό πιστοποιητικό της ολικής αποτυχίας των υποτιθέμενων προοδευμένων, πολιτισμένων και αναπτυγμένων δυτικών κοινωνιών. Ένα κορίτσι μόλις δεκαεπτά ετών, που θα έπρεπε να ονειρεύεται το μέλλον, να ερωτεύεται και να ανακαλύπτει τον κόσμο, έλαβε μια θανατηφόρα ένεση στο κρεβάτι του δωματίου της. Και το πιο τρομακτικό; Όλα έγιναν απολύτως νόμιμα, με τη θεσμική έγκριση του κράτους και την παθητική αποδοχή μιας κοινωνίας που έχει χάσει κάθε αληθινό ανθρώπινο αντανακλαστικό.

Η κοινωνία, πρόδωσε την Μιλού. Αφού απέτυχε να την προστατεύσει, κατόπιν απέτυχε να την θεραπεύσει. Έτσι η Μιλού είναι τώρα νεκρή αλλά οι βασανιστές της, ζωντανοί. Η ευθανασία εγκρίθηκε με το σκεπτικό της «αβάσταχτης ψυχικής οδύνης». Η Ολλανδία επιτρέπει νόμιμα την ευθανασία από το 2002, και είναι μία από τις ελάχιστες χώρες που την επιτρέπουν σε ανηλίκους άνω των 12 ετών για ψυχιατρικούς λόγους, υπό εξαιρετικά αυστηρές προϋποθέσεις. Όμως το σύστημα στην Ολλανδία πάσχει βαθιά, αφού έλεγχος για τις ευθανασίες μπορεί να γίνει μόνον μετά την πράξη! Εξού και η αντίδραση των γιατρών και ψυχιάτρων που έφεραν το θέμα στην δημοσιότητα.

Η περίπτωση της Μιλού ξεσκεπάζει με τον πιο βίαιο τρόπο τη βαθιά σήψη που κρύβεται πίσω από τη βιτρίνα της δυτικής ευημερίας. Ζούμε σε έναν κόσμο που αυτοαποκαλείται «ανθρωπιστικός», αλλά στην πραγματικότητα πάσχει από μια ανίατη, παγερή αστική απάθεια.

Οι σύγχρονες δυτικές μεγαλουπόλεις έχουν μετατραπεί σε εργοστάσια απομόνωσης και μοναξιάς. Κλεισμένοι στους μικρόκοσμους των οθονών και των ατομικών μας επιδιώξεων, έχουμε αναπτύξουμε μια πρωτοφανή ανοσία στον πόνο του διπλανού μας. Όταν ένας έφηβος φωνάζει για βοήθεια, όταν λυγίζει κάτω από το βάρος της κατάθλιψης, του άγχους και του μετατραυματικού στρες μετά από μια φρικτή σεξουαλική κακοποίηση, η απάντηση της «προηγμένης» κοινωνίας δεν είναι η αγκαλιά, η εξαντλητική φροντίδα και η ακλόνητη στήριξη. Η απάντηση είναι η γραφειοκρατική διευθέτηση του θανάτου του.

Η νομιμοποίηση της ευθανασίας για ψυχιατρικούς λόγους σε ανηλίκους είναι το αποκορύφωμα αυτής της ηθικής συνθηκολόγησης. Με το πρόσχημα του σεβασμού στην «ατομική ελευθερία» και την «αυτοδιάθεσή», οι δυτικές κοινωνίες απλώς νίπτουν τας χείρας τους. Είναι πολύ πιο εύκολο, πιο γρήγορο και πιο οικονομικό για ένα σύστημα υγείας να εγκρίνει μια θανατηφόρα ένεση, παρά να αναδομήσει εκ βάθρων τις δομές ψυχικής υγείας και να σταθεί δίπλα σε έναν πληγωμένο άνθρωπο για όσο χρόνο χρειαστεί. Η έννοια της «αβάσταχτης ψυχικής οδύνης» χρησιμοποιείται πλέον ως ένα βολικό νομικό παραθυράκι για να ξεφορτωθεί η κοινωνία τους «προβληματικούς» και τους «ασθενείς» που δεν χωρούν στα πρότυπα της παραγωγικότητας και της επίπλαστης ευτυχίας.

Το γεγονός ότι 14 γιατροί και ψυχίατροι αναγκάστηκαν να προσφύγουν στις εισαγγελικές αρχές, εκφράζοντας σοβαρές ανησυχίες για το αν ένα 17χρονο παιδί μπορεί να θεωρηθεί «μη αναστρέψιμο θεραπευτικά», αποδεικνύει το μέγεθος του εγκλήματος. Πώς είναι δυνατόν στην ηλικία των δεκαεπτά ετών, όταν ο εγκέφαλος και η προσωπικότητα βρίσκονται ακόμα υπό διαμόρφωση, να αποφασίζει ένα ιατρικό συμβούλιο ότι δεν υπάρχει καμία ελπίδα; Πού πήγε η πίστη στον άνθρωπο, στην επιστήμη, στη θεραπεία; Η απάντηση είναι απλή: αντικαταστάθηκε από τον κυνισμό. Η ιατρική, από επιστήμη διαφύλαξης της ζωής, μετατρέπεται σε τροχονόμο του θανάτου.

Ακόμα και η στάση των γονιών, οι οποίοι ένιωσαν ότι δεν είχαν άλλη επιλογή από το να συναινέσουν για να μην αυτοκτονήσει η κόρη τους μόνη της, δείχνει το απόλυτο αδιέξοδο στο οποίο οδηγεί αυτή η κουλτούρα της παραίτησης. Όταν μια οικογένεια φτάνει στο σημείο να θεωρεί τη θεσμοθετημένη θανάτωση του παιδιού της ως «πράξη αγάπης» ή «ανακούφισης», σημαίνει ότι το κοινωνικό δίχτυ ασφαλείας έχει διαλυθεί ολοσχερώς. Η κοινωνία άφησε αυτή την οικογένεια μόνη της, αβοήθητη στο σκοτάδι, μέχρι που το σκοτάδι τους κατάπιε όλους.

Η Μιλού έγραψε στο διαδίκτυο ότι λαχταρούσε την ειρήνη στο μυαλό της. Αυτό που χρειαζόταν όμως, δεν ήταν το αιώνιο σκοτάδι ενός τάφου, αλλά μια κοινωνία που θα τη κρατούσε από το χέρι και θα της έδειχνε ότι η ζωή της έχει αξία. Η Δύση απέτυχε παταγωδώς να της το δείξει. Μετέτρεψε την απόγνωση ενός παιδιού σε μια αποστειρωμένη ιατρική διαδικασία. Αν η πρόοδος και ο εκσυγχρονισμός σημαίνουν ότι νομιμοποιούμε τη θανάτωση των παιδιών μας επειδή πονούν ψυχικά, τότε αυτός ο πολιτισμός δεν είναι απλώς αποτυχημένος· είναι επικίνδυνος και απάνθρωπος. Η απάθεια έχει γίνει ο νέος μας νόμος, και ο θάνατος, η πιο εύκολη λύση μας.

Ποιος είναι άραγε ο αληθινά άρρωστος; Ο ασθενής που υποφέρει; Οι “επιστήμονες” που προβαίνουν σε τέτοιες λύσεις; Ή οικογένεια, προϊόν μιας διεστραμμένης κοινωνίας; Ή τελικά όλοι μας;