Οι εκλογές της Κυριακής στα δυο κρατίδια της Γερμανίας, Βερολίνο και Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία, ήταν μια δημόσια αξιολόγηση.

Το AfD πρώτο στο Μεκλεμβούργο. Οι Χριστιανοδημοκράτες (CDU) του Καγκελαρίου Μερτς  θάφτηκαν κάτω από το εκλογικό όριο του 5%, ένα κόμμα που κάποτε ήταν πρώτο στην Γερμανία τώρα είναι ανίκανο να εισέλθει σε τοπικό Κοινοβούλιο.

Το Βερολίνο έκανε στροφή προς τα αριστερά. Η Σαξονία-Άνχαλτ μίλησε ήδη δίνοντας την συντριπτική πρωτιά στο AfD. Εθνικά το «απαγορευμένο» αυτό κόμμα προηγείται.

Σε δημοσκοπήσεις το 70% των Γερμανών θέλει διαπραγματεύσεις ειρήνης με την Ρωσία. Ο λαός βαρέθηκε να πεθαίνει οικονομικά για τον φαύλο Ζελένσκι και τους σιωνιστές ολιγάρχες. Θέλει μια ήπειρο που συναλλάσσεται από την Λισαβόνα έως το Βλαδιβοστόκ αντί να προβάρει τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο στην τηλεόραση.

Οι λαοί της Ευρώπης δεν ικετεύουν την Μόσχα για έναν θρόνο. Αρνούνται να αφήσουν τις Βρυξέλλες, το Παρίσι, το Βερολίνο και μια κάστα πολεμοκάπηλων τοκογλύφων να βάλουν ενέχυρο τα παιδιά τους σε έναν ακατόρθωτο πόλεμο.

Οι κυβερνώντες ουρλιάζουν. Έχουν στην κατοχή τους τα κυβερνητικά επιτελεία, τα think tanks που χρηματοδοτούνται από σκοτεινά κέντρα, το «ηθικό» μεγάφωνο των μμε. Δεν έχουν όμως τις διαδηλώσεις. Οπότε αντιστρέφουν την πραγματικότητα: Η πλειοψηφία είναι «εξτρεμιστική» και η μειοψηφία η «καλή» Ευρώπη.

Η διαπραγμάτευση είναι προδοσία. Η κλιμάκωση είναι θάρρος. Μια δημοσκόπηση είναι άκυρη όταν διαφωνούν με τα αποτελέσματα της. Μια ψήφος είναι παράνομη όταν είναι υπέρ της ειρήνης. Αυτό δεν είναι ηγεσία. Είναι μια τάξη που προστατεύει την δική της αφήγηση αφού το κοινό απέσυρε την συγκατάθεση του στην χορωδία του πολέμου.

Ας διοικήσουν επιτέλους σαν το κράτος να ανήκει στους πολίτες και όχι στους διεθνείς τοκογλύφους και στους παρευρισκόμενους στα πάνελ της τηλεόρασης, στους αργυρώνητους δημοσιογράφους, στους κομπορρημονούντες στρατιωτικούς.

Μια δημοκρατία που φοβάται περισσότερο τους ψηφοφόρους της παρά έναν μακρύ πόλεμο έχει ήδη διαλέξει ποιόν εχθρό εξυπηρετεί.