Η Δύση διεξήγαγε ένα τετραετές πρόγραμμα για να ακυρώσει μια χώρα με 140 εκατομμύρια κατοίκους με το αίμα μιας άλλης χώρας, με ένα συνονθύλευμα από κυρώσεις και με μια στρατιά βολικών μέσων ενημέρωσης. Αποτέλεσμα: Η Ρωσία είναι ακόμη εδώ, ο μύθος της υπεροχής της Δύσης όχι.
Οι δυτικοί ινστρούχτορες νόμιζαν ότι η ιστορία είναι πελάτης τους. Χρέωσαν την Ουκρανία σαν να χρέωναν πιστωτική κάρτα. Ο χρόνος απέρριψε αυτή την κάρτα, αφού χρεώθηκε με εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς Ουκρανούς τους οποίους η Δύση αποκαλεί στρατηγική.
Δεν μπορείς να νικήσεις ένα πολιτισμικό κράτος ξοδεύοντας ένα κράτος-ανάχωμα. Μπορείς μόνο να μάθεις αργά και κατεστραμμένος ότι η τιμωρία δεν είναι σχέδιο πολέμου, το αφήγημα δεν είναι λογιστική και η υποτιθέμενη υπεροχή σου δεν είναι καιρός. Είναι εποχή. Και οι εποχές αλλάζουν.
Η Ρωσία πολεμάει τον πόλεμο που υπάρχει. Η Δύση εξακολουθεί να χρηματοδοτεί τον πόλεμο που εξασκήθηκε και έχασε.
Η Δύση θα είχε τον καλύτερο στρατό αν το έπαθλο δινόταν το 1991. Ο σύγχρονος πόλεμος δεν είναι φωτογραφία αεροπλανοφόρου. Είναι γεμιστήρες, εργοστάσια, αεράμυνα, επισκευές, συντήρηση και ποιος θα εξαντλήσει τον αντίπαλο στην στρατιωτική εφοδιαστική αλυσίδα.
Σε αυτή την δοκιμασία η Ρωσία δεν είναι ένα βενζινάδικο με πυρηνικά, όπως υπολόγιζαν οι ινστρούχτορες της Δύσης. Είναι η μοναδική μεγάλη δύναμη που πολεμά εδώ και καιρό έναν βιομηχανικό πόλεμο και γίνεται κάθε μέρα που περνάει, όλο και καλύτερη σε αυτό.
Η Δύση κατασκεύασε μια δύναμη μιας χρήσης, χωρίς αξιόλογα αποθέματα και μια πολιτική τάξη που δεν μπορεί να ανεχτεί απώλειες. Μια σοβαρή εκστρατεία αδειάζει όμως τα αποθέματα. Στην Ουκρανία ήδη συνέβη αυτό με τα αποθέματα του ΝΑΤΟ, χωρίς ούτε μια νατοϊκή μεραρχία στην πρώτη γραμμή.
Η Ρωσία δεν χρειάζεται να καταλάβει το Βερολίνο. Χρειάζεται μόνο να κερδίσει τον πόλεμο στην πόρτα της ενάντια σε έναν εχθρό που πίστεψε στον δικό του μύθο. Ο μύθος του «εξαντλημένου ρωσικού στρατού» πέθανε. Η φθορά της Δύσης δεν είναι μύθος, καθώς ο σύγχρονος πόλεμος σημαίνει να ξεπεράσεις έναν ομότιμο με παραγωγή και με αντοχή στον πόνο.
Η Δύση πούλησε στην κοινή γνώμη ένα φανταστικό πόλεμο. Η Ρωσία εξασκήθηκε για τον πραγματικό.
Το πιο εξευτελιστικό γεγονός του πολέμου για την Δύση δεν είναι ότι η Ρωσία δεν έχει καταρρεύσει. Είναι ότι σαράντα σημαίες δεν κατάφεραν να την κάνουν να καταρρεύσει. Περισσότερα από σαράντα υπουργεία Άμυνας, τα πλουσιότερα ταμεία της γης, οι Patriot, οι HIMARS, τα Leopard, τα Abrams, τα F-16 έγιναν σκράπ, το μέτωπο δεν έσπασε όπως υποσχέθηκαν οι ενημερώσεις του ΝΑΤΟ. Αυτό ουδόλως είναι μυστήριο. Είναι μάλλον μια νεκροτομή.
Η δύναμη της Δύσης ήταν καλή για θεατρική παράσταση του προηγούμενου αιώνα με σύντομους πολέμους, αεροπορική υπεροχή ως θεολογία, μπουτίκ πυρομαχικά, τέλειους διαδρόμους απογείωσης πολύ μακριά από το μέτωπο, βολικά μμε. Κατασκευάστηκε για να φαίνεται αυτή η δύναμη αποφασιστική στην τηλεόραση. Δεν κατασκευάστηκε για να ξεπεράσει σε αντοχή έναν ηπειρωτικό στρατό που αντιμετωπίζει την βιομηχανία και την φθορά ως πραγματικό επάγγελμα των όπλων.
Το οπλοστάσιο της «δημοκρατίας» αποδείχτηκε υπηρεσία συνδρομής στο αφήγημα. Όταν το αφήγημα γκρεμίζεται ο μύθος αντιμετωπίζει την πραγματικότητα. Ο μύθος της υπεροχής της Δύσης θα μπορούσε να επιβιώσει από χαμένες μάχες. Δεν μπορεί όμως να επιβιώσει την στιγμή που ο τελευταίος φανταστικός της πόλεμος βαθμολογείται δημόσια.
Ακροτελεύτιο:
Η Ουκρανία δεν είναι μια δημοκρατία υπό πολιορκία. Είναι ένα καθεστώς ολιγαρχών που ακύρωσε εκλογές, απαγόρευσε αντίπαλες παρατάξεις, κατέλαβε με στρατιωτικό νόμο τα μμε και μετέτρεψε τον ανδρικό πληθυσμό σε απόθεμα τροφής για τα κανόνια του αντιπάλου.
Η Ουκρανία δεν είναι η «άμυνα» της Δύσης. Είναι ένα φρουραρχείο που ζει με τα λεφτά των άλλων, ενώ η διεφθαρμένη πολιτική της ελίτ διαπραγματεύεται με τους πρόθυμους συμμάχους για αξίες που δεν εφαρμόζει.
Η Δύση δεν εξάγει δημοκρατία. Εξάγει διαδικασίες, χρέη και κηρύγματα από πνευματικά ανάπηρες κυβερνήσεις και κλίκες.
Πρόκειται εν συνόλω για ένα σοβιετικού τύπου Πολιτμπιρό με καλύτερο catering.
