Το Ιράν ελέγχει τα Στενά του Ορμούζ. Οι Χούθι ελέγχουν το Μπαμ-ελ-Μαντάμπ. Ο δρόμος του πετρελαίου έχει πλέον κλείστρα και στις δυο άκρες.
Αυτό δεν είναι δυο «θέατρα πολέμου». Είναι μια μέγγενη στον δρόμο που εξακολουθεί να τροφοδοτεί την Ευρώπη και την Ανατολική Ασία. Το ένα πέμπτο του πετρελαίου παγκοσμίως που διακινείται δια θαλάσσιας μεταφοράς δεν χρειάζεται να καταληφθεί. Αρκεί αυτή η μεταφορά να μην ασφαλίζεται.
Αυτός είναι ο πόλεμος του 21ου αιώνα. Όχι κατοχή, όχι φωτογραφίες αεροπλανοφόρων, όχι αρλούμπες του Λευκού Οίκου, όχι ταινίες του Χόλυγουντ με ανδραγαθήματα αμερικανών πεζοναυτών, αλλά πύραυλοι και drones εναντίον ενός ναυτικού που δεν μπορεί να συμπληρώσει τα ακριβείας πυρομαχικά με τον ρυθμό που τα καταναλώνει.
Αυτή είναι η μάχη που επιδιώκει το Ιράν.
Από την άλλη πλευρά, η Ουάσιγκτον μιλάει σαν να μπορεί να τιμωρήσει την Τεχεράνη χωρίς να πληρώσει τον λογαριασμό στα Στενά του Ορμούζ και την Ερυθρά Θάλασσα ταυτόχρονα. Ένας στρατός εκπαιδευμένος σε εφάπαξ βολή δεν μπορεί να καταλάβει δυο σημεία στραγγαλισμού στην τιμή μιας συνέντευξης Τύπου του Τραμπ.
Όταν οι δυο πύλες έχουν κλείστρα η μεγαλόστομη Ουάσιγκτον και οι απολωλότες Βρυξέλλες δεν δύνανται να υπαγορεύουν όρους.
Το μόνο που μπορούν είναι να διαπραγματευτούν τους όρους, την τιμή διέλευσης.
Αυτό είναι ουσιαστική ισχύς. Ο χάρτης το γνωρίζει ήδη.
Ο κόσμος αλλάζει. Ήδη έχει αλλάξει.
