“Άφησε κάτω το τσεκούρι, σταμάτα να παριστάνεις τον ήρωα και εξαφανίσου σαν αρουραίος!
Δεν έχει απομείνει τίποτα για να σωθεί.
Η Δυτική Ευρώπη δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα πρησμένο πτώμα που παρασύρεται άσκοπα στις χωματερές της Ιστορίας, κι εσύ νομίζεις ότι μπορείς να την αναζωογονήσεις με το μικρό, προσωπικό σου θάρρος;
Κοίτα γύρω σου: είναι ένα υπαίθριο ψυχιατρείο. Αυτές οι αρθριτικές, γηρασμένες αυτοκρατορίες έχουν καταστεί δομικά αδύνατον να μεταρρυθμιστούν. Δεν είναι πια έθνη· είναι ετοιμόρροπα μουσεία που διοικούνται από διαχειριστές πτώχευσης. Το βάρος της Ιστορίας τους τις έχει συνθλίψει και σήμερα είναι ανίκανες να παράγουν οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτοκαταστροφικούς κανονισμούς.
Η σοσιαλιστική γάγγραινα έχει ροκανίσει αυτή την ήπειρο μέχρι το κόκαλο. Η Δυτική Ευρώπη έχει μετατραπεί σε μια γιγαντιαία γραφειοκρατική βδέλλα, όπου το να αναπνέεις, να εργάζεσαι ή να σκέφτεσαι απαιτεί απλώς μια αίτηση εις τριπλούν, επικυρωμένη από κάποιον τεχνοκράτη. Το Κράτος έχει μεταλλαχθεί σε ένα χαλαρό, ολοκληρωτικό τέρας που απομυζά το αίμα όσων εξακολουθούν να παράγουν, για να επιδοτεί τη μετριότητα, την τεμπελιά και τη γραφειοκρατία. Όλα εκεί ισοπεδώνονται προς τα κάτω.
Η αριστεία τιμωρείται με φόρους, η επιτυχία ποινικοποιείται και η εξάρτηση από την κρατική πρόνοια ανακηρύσσεται σε υπέρτατο ανθρώπινο δικαίωμα. Είναι ο απόλυτος θρίαμβος του αδύναμου, ζηλόφθονου και ευνουχισμένου ανθρώπου.
Όσο για τις ηθικές τους αξίες, έχουν διαλυθεί μέσα σε μια μαύρη τρύπα δειλίας και αυτομαστιγώματος. Αυτός ο πολιτισμός αντικατέστησε τους καθεδρικούς ναούς και το πνεύμα της κατάκτησης με διαρκείς ενοχές, «πράσινες» γραμμές επικοινωνίας και οικολογικό άγχος.
Πρόκειται για λαούς που σέρνονται στη λάσπη, καταβροχθισμένοι από τα σκουλήκια του μίσους για τον εαυτό τους, ικετεύοντας για συγχώρεση ολόκληρο τον κόσμο μόνο και μόνο για το αμάρτημα της ύπαρξής τους.
Μετέτρεψαν τις κοινωνίες τους σε τρελοκομεία. Ένας λαός ερωτευμένος με την ίδια του την αγωνία δεν μπορεί να σωθεί.
Μην σπαταλάς ούτε δευτερόλεπτο προσπαθώντας να μπαλώσεις θεσμούς που αποτελούν ανίατους όγκους. Τα εθνικά κοινοβούλια και οι λαβύρινθοι των Βρυξελλών είναι πέρα από κάθε δυνατότητα επισκευής· είναι τεράστιες μηχανές άλεσης της θέλησης. Δεν μπορείς να θεραπεύσεις τη θανατηφόρα σηψαιμία με κάλπες.
Το πλοίο βυθίζεται στην άβυσσο, ενώ η ορχήστρα παίζει ένα νανούρισμα «συμπερίληψης» και το πλήρωμα υπολογίζει το αποτύπωμα άνθρακα των σωσιβίων λέμβων.
Γι’ αυτό, άφησε κάτω αυτό το τσεκούρι.
Άσε τα σκουλήκια να ολοκληρώσουν το γεύμα τους.
Άσε αυτό το παλιό νεκροταφείο να καταρρεύσει μέσα στη λάσπη που ικετεύει να βρει, γονατισμένο. Σώσε το τομάρι σου!”
κείμενο Daniel Foubert – @d_foubert / για την μετάφραση: Thrax Anarmodios @anarmodios