Η αποστολή Ελληνικών δυνάμεων στην Σαουδική Αραβία, που κλείνει πέντε χρόνια τον Σεπτέμβριο του 2026,  διαφημίστηκε πολύ έντονα όταν αποφασίστηκε από την κυβέρνηση, σαν «ιδιοφυές σχέδιο Μητσοτάκη», για διπλωματικούς και επιχειρησιακούς λόγους: πρώτον υποτίθεται θα αποκτούσε η Πολεμική Αεροπορία, πολύτιμη εμπειρία σε πραγματικές συνθήκες μάχης και δεύτερον για να εξασφαλίσει η Ελλάδα την Σαουδική Αραβία ως ισχυρό σύμμαχο απέναντι στην Τουρκία.

Βεβαίως για να δεχθούμε τα παραπάνω, πρέπει να αγνοήσουμε ότι η Π.Α. είναι από τις ελάχιστες στην Ε.Ε. που έχει πολεμική εμπειρία αφού εμπλέκεται καθημερινά με την τουρκιά στον  «ακήρυχτο πόλεμο» καθημερινών αναχαιτίσεων στο Αιγαίο (scramble), καθώς και σε καθημερινές πτήσεις επιφυλακής ή αποστολές άμεσης αντίδρασης (όπως η κρίση των Ιμίων). Λόγω αυτού του ακήρυχτου πολέμου, η Πολεμική Αεροπορία και η Αεροπορία του Πολεμικού Ναυτικού μας, διαθέτει την θλιβερή ιδιότητα να έχει σε περίοδο ειρήνης πάνω από είκοσι νεκρούς

(1. Στυλιανός Παναγυφτάκης 1990- 2.Μιχαήλ Παπαδομίχελάκης 1991- 3.Νικόλαος Σιαλμάς 1992- 4.Αριστείδης Μαρτάκης 1992- 5.Δημήτριος Σκούρας 1992- 6.Κωνσταντίνος Κουβενταράς 1992- 7.Παναγιώτης Σαμαράς 1992- 8.Ιωάννης Μυλωνάς 1992- 9.Γεώργιος Χουσελάς 1995- 10.Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος 1995- 11.Αλέξανδρος Μαρίνος 1996-  12.Χριστόδουλος Καραθανάσης 1996-  13.Παναγιώτης Βλαχάκος 1996-  14.Έκτορας Γιαλοψός 1996- 15.Κωνσταντίνος Αλεξανδράκης 2000- 16.Πολύκαρπος Μουχτούρης 2000- 17.Νικόλαος Γεωργίου 2000- 18.Αθανάσιος Μπατσαράς 2003- 19.Κωνσταντίνος Καραθάνος 2004- 20.Εμμανουήλ Σεβαστάκης 2004- 21.Κωνσταντίνος Ηλιάκης 2006- 22.Γεώργιος Κατσίκης 2006- 23.Γεώργιος Μπαλταδώρος 2018)

Ποιο ήταν όμως το οικονομικό υπόβαθρο της συμφωνίας;

Το «Αγκάθι» των 6.000.000 ευρώ.

Στα τέλη του Αυγούστου 2026, ήρθε στο φως της δημοσιότητας ότι η Σαουδαραβία μας χρωστάει σχεδόν 6.000.000 ευρώ από απολογιστικά έξοδα της αποστολής που δεν έχουν καταβληθεί. Αν η Ελλάδα αποφασίσει λόγω της συμφωνίας της Μέκκας την απόσυρση της συστοιχίας πιθανότατα το Ριάντ δεν θα καλύψει αυτά τα χρέη αφού θα ενεργοποιηθούν ρήτρες εις βάρος της Αθήνας.

Η μεγάλη αναβάθμιση που δεν έγινε ποτέ.

Το κύριο οικονομικό όφελος που ήλπιζε η Ελλάδα ήταν η χρηματοδότηση του εκσυγχρονισμού και των 6 ελληνικών συστοιχιών Patriot σε επίπεδο PAC-3, ένα πρόγραμμα που εκτιμάται στα 300-350 εκατομμύρια δολάρια. Όταν όμως ξεκίνησε ο πόλεμος εναντίον του Ιράν οι συνομιλίες αυτές «πάγωσαν». Οι Σαουδάραβες απέρριψαν τον εκσυγχρονισμό, προτείνοντας να καλύψουν βελτιώσεις μόνο για τη μία πυροβολαρχία που βρίσκεται στο έδαφός τους !!!

Τι κοστίζουν οι Επιχειρήσεις (Drones vs Πύραυλοι).

Ένας αντιβαλλιστικός πύραυλος Patriot (τύπου PAC-3) κοστίζει περί τα 3-4 εκατομμύρια δολάρια. Όταν καταρρίπτουν εχθρικούς πυραύλους υπάρχει κάποια αναλογία. Αλλά όταν χρησιμοποιούνται για να καταρρίπτουν τα φθηνά ιρανικά drones (7.000 δολαρίων) το οικονομικό ισοζύγιο είναι ασύμμετρο. Το Ριάντ έχει δεσμευτεί να αναπληρώνει πλήρως τα βλήματαπου καταναλώνονται, ώστε να μην μειώνονται τα εθνικά αποθέματα της Ελλάδας… τα οποία όμως χρησιμοποιούνται για την Σαουδαραβία…

Η Συμφωνία της Μέκκας τίναξε στον αέρα την «ιδιοφυή κίνηση της κυβέρνησης Μητσοτάκη» και σε διπλωματικό επίπεδο, πέραν του οικονομικού που αναλύσαμε.

Αυτή είναι κοινή αμυντική και στρατιωτική συμφωνία που υπογράφηκε τον Αύγουστο του 2026 ανάμεσα στην τουρκιά, την Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν, δημιουργώντας έναν ισχυρό γεωπολιτικό άξονα στον μουσουλμανικό κόσμο.

Η συμμαχία αυτή συνδέει την τουρκιά, με τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό του ΝΑΤΟ, την Σαουδαραβία, μια τεράστια αν όχι την μεγαλύτερη οικονομική και πολιτική δύναμη στον Κόλπο και το μόνο πυρηνικό οπλοστάσιο του ισλαμικού κόσμου, δηλαδή το Πακιστάν.

Και η Ελλάδα;

Επισήμως, «Η εξέλιξη αυτή παρακολουθείται στενά από την Αθήνα. Η Ελλάδα διατηρεί ισχυρούς αμυντικούς δεσμούς με τη Σαουδική Αραβία».

Με άλλα λόγια, η Ελλάδα παραγκωνίστηκε από τους Σαουδάραβες, αφού το ειδικό βάρος της τουρκιάς σαν κατασκευαστής όπλων και «νταής» στην περιοχή είναι κατά πολύ βαρύτερο. Μας έμεινε ένα ωραίο χρέος και να δούμε αν και πότε θα πληρωθεί.  

Η υπογραφή της τριμερούς στρατιωτικής άλλαξε άρδην τα δεδομένα. Δεν υπάρχει κανένα στρατηγικό όφελος στο να προστατεύει η Ελλάδα το Ριάντ, την στιγμή που το Ριάντ υπογράφει ρήτρα αμοιβαίας άμυνας με την Άγκυρα.

Και λόγω αυτής της συμφωνίας αλλά και της γενικότερης έντασης στην Μέση Ανατολή, η Ελλάδα πρέπει να προχωρήσει σε αναδιάταξη και αναβάθμιση των συστημάτων αεράμυνας.

Κάπου εδώ ερχόμαστε στο «φιάσκο προσεχώς» δηλαδή αυτό της Ασπίδος του Αχιλλέως.

Το νέο πολυδιαφημιζόμενο «ιδιοφυές σχέδιο της κυβέρνησης Μητσοτάκη» το οποίο είναι βέβαιο ότι όπως και το πρώτο, και θα μας στοιχίσει και δεν θα αποδώσει.

Η λύση στην αεράμυνα μέσω του ισραηλινού μοντέλου για να «πουλήσει», παρακάμπτει σημαντικές παραμέτρους.

Υπάρχει το ζήτημα, κατά πόσο το σύστημα αυτό μπορεί να αποδώσει στο γεωγραφικό ανάγλυφο του Αιγαίου, αφού το Αιγαίο δεν είναι έρημος του Νεγκέβ, δεν έχει την ενιαία συμπαγή εδαφική έκταση με απλές συνοριογραμμές, και έχει τυφλά σημεία χιλιάδες νησίδες, κρυφές ακτές και ορεινούς όγκους. Για παράδειγμα, τα drones που πετούν σε πολύ χαμηλό υψόμετρο (sea-skimming) μπορούν να εκμεταλλευτούν το ανάγλυφο, δημιουργώντας «τυφλά σημεία» στα ραντάρ.

Επίσης, το σύστημα αυτό δεν απαντά στο σημαντικότατο ζήτημα του «κορεσμού». Όπως κατέδειξαν και οι συγκρούσεις στην Μέση Ανατολή, η «σφεντόνα του Δαυίδ» εμφάνισε πολύ χαμηλή βαθμολογία όταν βρέθηκε αντιμέτωπη με ταυτόχρονες, μαζικές επιθέσεις (saturation αεράμυνας). Η ασπίδα του Αχιλλέως όμως… θα επιτύχει…

Όταν ο εχθρός εξαπολύει σμήνη από φθηνά αλλά πολύ επικίνδυνα drones τέτοια συστήματα πλήττονται από «κορεσμό». Αυτή η τακτική έχει διαμορφώσει ένα νέο στρατιωτικό δόγμα αυτό του Swarm Drone Warfare. Η Τουρκία έχει επενδύσει με επιτυχία σε ένα συγκροτημένο δόγμα παραγωγής και χρήσης μη επανδρωμένων αεροσκαφών (UAVs / Drones) ειδικά σχεδιασμένο για να προκαλεί κορεσμό (saturation) σε ακριβά συστήματα αεράμυνας, όπως οι Patriot ή το Iron Dome.

Η οικονομική δυσαναλογία τέτοιων αναχαιτίσεων, φυσικά και δεν ταιριάζει στην Ελληνική οικονομία.

Ένα τουρκικό kamikaze drone (όπως το Kargu ή το Alpagu) ή ένα φθηνό UAV κοστίζει από 20.000 έως 100.000 δολάρια. Ένας πύραυλος Patriot ή ένας πύραυλος των γαλλικών φρεγατών Belharra κοστίζει από 2 έως 4 εκατομμύρια δολάρια.

Η απόπειρα αντιμετώπισης αυτών των τουρκικών όπλων με ακριβά δυτικά ή ισραηλινά πυραυλικά συστήματα ευθέως οδηγεί σε οικονομική και επιχειρησιακή εξάντληση μέσα στις πρώτες ημέρες μιας σύρραξης.

Η προμήθεια λοιπόν, ενός συστήματος αξίας 3 δισεκατομμυρίων ευρώ, πλήρως αδοκίμαστου στις ειδικές κλιματολογικές και γεωγραφικές συνθήκες του Αρχιπελάγους, μας, αποτελεί όπως έγραψα παραπάνω «φιάσκο προσεχώς».

Είναι τόσο αταίριαστη αυτή η λύση για τις Ελληνικές ανάγκες, που είμαι σχεδόν βέβαιος πως, η τουρκική σφοδρή αντίδραση στην αγορά αυτού του συστήματος, είναι μια PsyOp ειδικά σχεδιασμένη για να προωθήσει αυτή την αγορά!