Οι χώρες της Ανατολικής Μεσογείου χωρίζονται σε τρεις ζώνες. Στην Νότιο Ευρώπη με τις Ελλάδα Κύπρο και ας περιλάβουμε εδώ και την τουρκιά. Στην ζώνη της Δυτικής Ασίας με τις Συρία, Λίβανο, Ισραήλ και Παλαιστίνη (Γάζα). Και στην ζώνη της Βορείου Αφρικής με την Αίγυπτο και Λιβύη.
Βγάζοντας από την εξίσωση την Παλαιστίνη που λόγω της εξόντωσης από τους Ισραηλινούς δεν έχει λόγο, όλες οι υπόλοιπες χώρες, ακόμη και η διαλυμένη Λιβύη που ημι-κυβερνάται από την παράνομη κυβέρνηση της Δύσης και από ανθρώπους της CIA όπως ο Χαφτάρ δείχνουν ενδιαφέρον για το Συριακό ζήτημα και την εκεί επέκταση της τουρκικής επιρροής.
Όλες ; Όχι ! Μια χώρα λάμπει δια της απουσίας της. Μια χώρα αδιαφορεί λες και τα γεγονότα εκεί δεν συμβαίνουν στην Ανατολική Μεσόγειο, δεν συμβαίνουν στην επέκταση του Αιγαίου Αρχιπελάγους. Ναι καλά καταλάβατε. Η Ελλάδα μας. Μάλλον ακριβέστερα η Ελληνική Κυβέρνηση.
Η Ελληνική Κυβέρνηση -ανεξαρτήτως χρώματος- υποστήριξε έστω κι εκ του μακρόθεν την πτώση Άσσαντ και ιδίως υποστηρίζει τώρα την κυβέρνηση του τζιχαντιστή με το Αρμάνι.
Παίζοντας ένα αυτοκτονικό παιχνίδι, παριστάνοντας τον αόμματο και μην βλέποντας ότι μια σταθερή ηγεσία Άσσαντ στην Συρία, περιόριζε τον τουρκικό επεκτατισμό στην περιοχή, εμπόδιζε δηλαδή τις προσπάθειες της τουρκιάς να εγκαθιδρυθεί ως η περιφερειακή δύναμις στην Ανατολική Μεσόγειο.
Σήμερα, μετά την πτώση Άσσαντ και άνοδο του αλ-Σαράα, ο Ερντογάν τρίβει τα χέρια του και αναπτύσσει την πολιτική του.
Η μεθόδευση ομαλοποίησης σχέσεων λοιπόν, δηλαδή η γεφύρωση δεσμών της τουρκιάς με την νέα κυβέρνηση της Συρίας, την δυτικά στηριζόμενη ηγεσία του Άχμεντ αλ-Σαράα, βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Η Άγκυρα επιδιώκει να ρευστοποιήσει την στρατιωτική και πολιτική της ισχύ στον Συριακό χώρο, σε μακροπρόθεσμη έως διαρκή, οικονομική και γεωπολιτική επιρροή στην περιοχή.
Οι κυριότερες εξελίξεις και πληροφορίες για το θέμα αυτό συνοψίζονται στα εξής πεδία:
1. Δεσμοί Εμπορικοί και Σύνορα.
- Συμφωνία για τα Σύνορα: Ο Τούρκος Υπουργός Εμπορίου Μπολάτ, ανακοίνωσε επίσημα ότι η Συρία δεσμεύτηκε να ανοίξει ξανά τη συνοριακή πύλη Νουσάιμπιν-Καμισλί μέχρι το τέλος του έτους, ανοίγοντας έναν νέο εμπορικό δρόμο προς το Ιράκ και τον Κόλπο.
- Επαναλειτουργία Διόδων: Ήδη από τον Μάιο επαναλειτούργησε το συνοριακό πέρασμα στο Ακτσκαλέ μετά από 12 χρόνια κλεισίματος.
- Εκτόξευση Εμπορικών Συναλλαγών: Το διμερές εμπόριο παρουσίασε αύξηση 42%, ενώ ο αριθμός των φορτηγών τράνζιτ που διασχίζουν τα σύνορα αυξήθηκε κατακόρυφα (ξεπερνώντας τα 32.000 φορτηγά το πρώτο επτάμηνο του έτους).
- Διπλωματικές Διευκολύνσεις: Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν υπέγραψε διάταγμα με το οποίο καταργούνται οι θεωρήσεις εισόδου (βίζες) για τους Σύριους διπλωμάτες που επισκέπτονται ή διέρχονται από την Τουρκία.
2. Δεσμοί Στρατιωτικοί και Διάλυση των Κούρδων (SDF).
- Στρατιωτικός Εταίρος & Εκπαίδευση: Βάσει μνημονίου συνεργασίας, η Τουρκία αποτελεί τον βασικό στρατιωτικό εταίρο της Δαμασκού, παρέχοντας εξοπλισμό, ραντάρ, συστήματα αεράμυνας Hisar και αναλαμβάνοντας την αναδιοργάνωση του συριακού στρατού. (πόσο ακόμη πρέπει να τονίσουμε την σπουδαιότητα της πολεμικής βιομηχανίας που η τουρκιά έχει κάνει προτεραιότητα και εμείς έχουμε θάψει;)
- Διατήρηση Στρατευμάτων: Η Τουρκία διατηρεί περίπου 25.000 στρατιώτες εντός του συριακού εδάφους (κυρίως στο Ιντλίμπ και το Χαλέπι) και ο Τούρκος Υπουργός Άμυνας έχει ξεκαθαρίσει ότι δεν υπάρχει πρόθεση άμεσης αποχώρησης.
- Το Κουρδικό Ζήτημα: Ο βασικός στόχος της Άγκυρας για την εξάλειψη της κουρδικής αυτονομίας στα βόρεια της Συρίας επετεύχθη σε μεγάλο βαθμό, καθώς οι υποστηριζόμενες από τις ΗΠΑ Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) ανακοίνωσαν επίσημα τη διάλυσή τους και την ενσωμάτωσή τους στις κρατικές δομές της Συρίας.
3. Δεσμοί Οικονομικοί.
- Ανοικοδόμηση Υποδομών: Τουρκικοί επιχειρηματικοί κολοσσοί (όπως η Kalyon και η Cengiz) συμμετέχουν σε κοινοπραξίες δισεκατομμυρίων για την κατασκευή εργοστασίων παραγωγής ενέργειας και την ριζική ανακαίνιση του Διεθνούς Αεροδρομίου της Δαμασκού.
- Ενεργειακά Δίκτυα: Ήδη διοχετεύεται φυσικό αέριο από το Αζερμπαϊτζάν προς την Συρία μέσω του τουρκικού δικτύου.
- Η Συρία ως «Προγεφύρωμα»: Η Τουρκία δεν βλέπει την Συρία απλώς ως ζώνη ασφαλείας για τα σύνορά της, αλλά ως γεωστρατηγικό εφαλτήριο απέναντι στο Ισραήλ. Για την τουρκιά η αντιπαράθεση με το Ισραήλ έχει διττό χαρακτήρα. Αρχικά θέλει να είναι εκείνη ο δυνατός παίκτης στην Ανατολική Μεσόγειο και άρα πρέπει να φρενάρει το Ισραήλ και δευτερευόντως η κόντρα αυτή, της δίνει έρεισμα σε Αραβικούς -Μουσουλμανικούς πληθυσμούς και χώρες.
Η τοποθέτηση τουρκικών ραντάρ και αντιαεροπορικών συστημάτων σε συριακές βάσεις (όπως η T4 και η Abu al-Duhur) έχει προκαλέσει την έντονη αντίδραση της Ιερουσαλήμ. Ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός Νετανιάχου, έστειλε αυστηρό μήνυμα στην Άγκυρα, τονίζοντας ότι το Ισραήλ δεν θα ανεχθεί την επέκταση των τουρκικών δυνάμεων προς τα νότια της Συρίας, πραγματοποιώντας μάλιστα και αεροπορικά πλήγματα για να ανακόψει αυτή την κινητικότητα.
Βεβαίως, σκεπτόμενοι τα τεκταινόμενα στην Συρία, πρέπει να συνυπολογίσουμε ότι η τουρκιά λόγω του ανεπτυγμένου σε Συρία, Κατεχόμενα, Λιβύη, Σομαλία, Κόσοβο εμπειροπόλεμου στρατού της, είναι σημαντικό μέλος του ΝΑΤΟ. Επίσης πρέπει να συνυπολογίσουμε ότι ο εγκληματίας τζιχαντιστής που κυβερνά σήμερα την Συρία, ξυρίστηκε, ντύθηκε και γυαλίστηκε στις ΗΠΑ πριν τοποθετηθεί στην Συρία. Συνεκδοχικά οι αποφάσεις του, τουλάχιστον δεν είναι αντίθετες με τις εντολές και τα συμφέροντα των δυτικών υποστηρικτών του. Άρα η όλη κόντρα Ισραήλ, τουρκιά, Συρία, παρουσιάζει μιαν ιδιαίτερα γνώριμη και ενοχλητική μυρωδιά, συμφωνημένων και ήδη μοιρασμένων συμφερόντων.
Η Ελληνική Κυβέρνηση, που βρίσκεται σε όλα αυτά; Μα όπως πάντα: Στην σωστή πλευρά της Ιστορίας! Δηλαδή στο περιθώριο!
Η Αθήνα υποτίθεται ότι παρακολουθεί στενά τις κινήσεις της Άγκυρας, καθώς υπάρχουν πληροφορίες ότι η Τουρκία επιδιώκει να παρασύρει τη νέα συριακή κυβέρνηση σε συμφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο (στα πρότυπα του τουρκολιβυκού μνημονίου), με στόχο να δημιουργήσει τετελεσμένα εις βάρος των ελληνικών και κυπριακών κυριαρχικών δικαιωμάτων.
Στο πλαίσιο αυτό αρκετοί, κυβερνητικοί και μη, αλλά ακόμη και πολλοί από τον λεγόμενο «εθνικό χώρο» (θεός σχωρέστον) υποστηρίζουν την πρόσφατη επιθετική πολιτική του Ισραήλ εναντίον της τουρκιάς, θεωρώντας ότι το «μεγάλο Ισραήλ» θα καταστρέψει την τουρκιά και κάπως έτσι κάποιος άλλος θα βγάλει τα κάστανα από την φωτιά για εμάς…
Καταρχήν πρέπει να γράψω για εκατομμυριοστή φορά πως, όσο περιμένουμε άλλους να εκπληρώσουν τα Εθνικά μας χρέη και συμφέροντα είμαστε επιεικώς ηλίθιοι. Επίσης είμαστε κατάπτυστοι και δειλοί για τον ίδιο λόγο.
Κατά δεύτερον, ακόμη κι αν το Ισραήλ είχε -που πολύ αμφιβάλλω ότι έχει- κάποια τέτοια πρόθεση, είναι μέγα σφάλμα εξωτερικής πολιτικής να θεωρούμε το Ισραήλ δεδομένο σύμμαχο. Είναι σαφές ότι το Ισραήλ θα ενδιαφέρεται κυρίως για τα δικά του συμφέροντα και είναι και απολύτως λογικό. Όταν αυτά ταιριάζουν με τα δικά μας, μια κυβέρνηση σωφρόνων θα έπρεπε να το εκμεταλλεύεται και έως εκεί.
Τι σημαίνει όμως «Η Αθήνα παρακολουθεί στενά τις κινήσεις της Άγκυρας» ;
Δυστυχώς για το σημερινό Ελληνικό Έθνος της σφαλιάρας και του φραπέ, σημαίνει ένα μεγάλο και βαρύγδουπο ΤΙΠΟΤΕ!
Η Ελλάδα στο παρελθόν, έχασε μιαν εξαιρετική γεωστρατηγική ευκαιρία με την πτώση της Σοβιετίας, να γίνει ο συνδετικός κρίκος των πρώην σοβιετικών κρατών και δορυφόρων (Βαλκάνια κλπ) με την Δύση. Έλαμψε τότε δια της απουσίας της. Αφήνοντας μιαν σημαντικότατη και μοναδική ευκαιρία να χαθεί. Τέτοιες εντολές πήρε.
Μιαν επανάληψη βλέπουμε και τώρα. Μετά την αποτυχία των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν και το ουσιαστικό τέλος των πολέμων τζιχάντ στην Μέση Ανατολή, η γεωστρατηγική υφή στην Ανατολική Μεσόγειο επαναπροσδιορίζεται και η Ελλάδα, η χώρα με το μεγαλύτερο πέλαγος και σε συνδυασμό με την Κύπρο, την μεγαλύτερη θαλάσσια επιρροή στην περιοχή, κοιτάει στην αντίθετη πλευρά σφυρίζοντας αδιάφορα. Τέτοιες εντολές πήρε.
Βλέπετε είναι λογικό να έχει η τουρκιά της μηδενικής θάλασσας ή το Ισραήλ του ναυτικού μπανιέρας, συμφέροντα στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, αλλά όχι η Ελλάδα.
Είναι για το καλό μας.
