Οι ΗΠΑ είναι ανίκανες να νικήσουν στρατιωτικά μια περιφερειακή δύναμη όπως το Ιράν, αναγκαστικά αλλάζουν τις προτεραιότητες τους και προσπαθούν να το νικήσουν οικονομικά. Αλλά για να το επιτύχουν θα χρειαστούν την βοήθεια άλλων χωρών για να πραγματοποιήσουν αυτό το κατόρθωμα.
Προφανώς αυτή είναι μια εκπληκτική τροπή των γεγονότων, επειδή αντιπροσωπεύει μια παραδοχή από την επίσημη Ουάσιγκτον ότι έχει χάσει τον πόλεμο με το Ιράν. Τώρα εκλιπαρούν την Κίνα να βοηθήσει στην οικονομική συντριβή του Ιράν, καθώς αυτός ο τύπος οικονομικού πολέμου θα λειτουργήσει μόνο εάν το Πεκίνο συνεργαστεί. Χωρίς την Κίνα, η οικονομική επίθεση στο Ιράν είναι καταδικασμένη να αποτύχει εξίσου οικτρά με την απρόκλητη στρατιωτική προσπάθεια που έχει εξαπολύσει η Ουάσιγκτον εναντίον αυτής της χώρας.
Εν προοιμίω: Δεν πιστεύουμε ότι το Πεκίνο θα ενδώσει, με αποτέλεσμα η Ουάσιγκτον να υποστεί μια ταπεινωτική ήττα από το Ιράν. Αυτό είναι επικίνδυνο γιατί δεδομένης της φύσης του Τραμπ, μπορεί να καταφύγει σε κάτι τρελό αντί να αποδεχτεί την ήττα. Ανεξαρτήτως αυτού το Ιράν θα συνεχίσει να είναι ένα σκληρό καρύδι.
Η πραγματικότητα είναι ότι η οικονομία των ΗΠΑ βρίσκεται σε μεγαλύτερο κίνδυνο κατάρρευσης από ό,τι του Ιράν. Το χάος που έχει δημιουργήσει ο Τραμπ, αυξάνοντας παγκοσμίως το κόστος της βενζίνης, του ντίζελ και των λιπασμάτων θέτουν τις βάσεις για παγκόσμιο λιμό το 2027. Το σχέδιο του Υπουργείου Οικονομικών να αποτρέψει την οικονομική καταστροφή αγοράζοντας το χρέος του που ανέρχεται πλέον στα 40 τρισεκατομμύρια δολάρια φαίνεται επίσης ότι θα αποτύχει. Τα επιτόκια αυξάνονται και το χρηματιστήριο καταρρέει.
Οι πρόσφατα προτεινόμενες κυρώσεις κατά του Ιράν είναι δευτερεύουσες κυρώσεις. Αυτό σημαίνει ότι κάθε χώρα που συνεχίζει να συναλλάσσεται με το Ιράν θα υποστεί κυρώσεις και θα αποκοπεί από τις συναλλαγές με τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους. Εάν η Κίνα, η Ινδία ή η Τουρκία συνεχίσουν να αγοράζουν ιρανικό πετρέλαιο ή άλλα προϊόντα, για παράδειγμα, θα πληγούν με οικονομικές κυρώσεις από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους. Πόσο εφικτό είναι αυτό;
Αυτό φαίνεται να βλάπτει τις ΗΠΑ περισσότερο από την Κίνα, επειδή οι ΗΠΑ εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από τις κινεζικές εισαγωγές, τόσο για τις στρατιωτικές όσο και για τις πολιτικές οικονομίες τους. Τα κινεζικά ορυκτά σπάνιων γαιών, για παράδειγμα, χρειάζονται για την κατασκευή αρκετών βασικών πυραύλων των ΗΠΑ και εξαρτημάτων για μη επανδρωμένα αεροσκάφη.
Αλλά η υψηλού προφίλ προσπάθεια να πειστεί η Κίνα να βοηθήσει στην συντριβή του Ιράν επιβεβαιώνει επίσης αυτό που ήδη γνωρίζαμε. Η κυβέρνηση Τραμπ έχει κυριολεκτικά εμμονή με το Ιράν και δεν μπορεί να εγκαταλείψει την περιοχή. Γιατί αλλιώς θα διακινδύνευε τα πάντα τρεις μήνες πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές μόνο και μόνο για να καταστρέψει το Ιράν, μια χώρα που ισχυρίζεται ότι δεν έχει καμία στρατιωτική ικανότητα μετά από μήνες βομβαρδισμών των ΗΠΑ και του Ισραήλ; Δεν αρκεί να αποδυναμωθεί το Ιράν, να υποβαθμιστούν οι στρατιωτικές του δυνατότητες και να «εξαλειφθεί» το πυρηνικό του πρόγραμμα. Το Ιράν πρέπει να καταστραφεί ολοσχερώς. Όπως και στην Βενεζουέλα, το πετρέλαιο του Ιράν πρέπει να κλαπεί για να βοηθήσει στην απομείωση του αμερικανικού χρέους.
Ακολούθως παραθέτουμε ένα απόσπασμα από ένα άρθρο της 21ης Αυγούστου στην South China Morning Post: «Ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ Σκοτ Μπέσεντ προέτρεψε την Κίνα να συμμετάσχει στις τελευταίες προσπάθειες της Ουάσιγκτον να πιέσει οικονομικά και να απομονώσει το Ιράν μετά την κατάρρευση των διαπραγματεύσεων για το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ και τον τερματισμό της εξάμηνης σύγκρουσης».
«Λάβετε υπόψη ότι οι Κινέζοι παίρνουν το 50 τοις εκατό της ενέργειάς τους από τον Κόλπο. Έτσι, θα τους έκανε μεγάλη υπηρεσία να μπουν στο πρόγραμμα», είπε ο Μπέσεντ στο CNBC όταν ρωτήθηκε εάν οι νέες οικονομικές κυρώσεις θα περιλαμβάνουν την Κίνα. Ο Μπέσεντ πρόσθεσε ότι τόσο οι σύμμαχοι όσο και οι αντίπαλοι θα αναγκαστούν να επιλέξουν πλευρά στην τελευταία εκστρατεία της Ουάσιγκτον για την οικονομική απομόνωση του Ιράν. «Αυτή θα είναι η μεγαλύτερη συντονισμένη οικονομική απομόνωση στην ιστορία του κόσμου. Και πηγαίνουμε σε αυτούς και τους λέμε ότι είτε είστε μαζί μας είτε εναντίον μας. Θα λειτουργήσει εναντίον του Ιράν και θα καταρρεύσουμε αυτό το καθεστώς».
Όλα αυτά ακούγονται σαν απελπισμένες ατάκες ενός ανθρώπου που είναι υπεύθυνος για τα οικονομικά μιας αποτυχημένης αυτοκρατορίας. Ο υπουργός Οικονομικών Μπέσεντ είναι τόσο παραληρηματικός όσο και ο άνθρωπος για τον οποίο εργάζεται. Γιατί αν αυτή η οικονομική απομόνωση είναι επιτυχής, οι ίδιοι οι άνθρωποι που ισχυρίστηκαν ότι θέλουν να «απελευθερώσουν» τους Ιρανούς από τους μουλάδες θα αφήσουν τους Ιρανούς να λιμοκτονήσουν στους δρόμους. Και μέχρι στιγμής, οι Κινέζοι ουδόλως ενδιαφέρονται να συμμετάσχουν στο σχέδιο του Τραμπ να λιμοκτονήσει τους Ιρανούς.
Σε απάντηση στην South China Morning Post, ο εκπρόσωπος της κινεζικής πρεσβείας στην Ουάσιγκτον, Λίου Τσανγκ, είπε ότι «οι κυρώσεις και η πίεση δεν βοηθούν στην επίλυση του προβλήματος. Η Κίνα καλεί τα ενδιαφερόμενα μέρη να αναλάβουν υπεύθυνες ενέργειες και να επιλύσουν το ζήτημα με πολιτικά και διπλωματικά μέσα». Παρενθετικά να θυμίσουμε ότι η Κίνα στέλνει όπλα, πληροφορίες, δορυφορικά δεδομένα κ.λπ., στο Ιράν που βοηθούν την Τεχεράνη να χτυπά στρατιωτικές εγκαταστάσεις των ΗΠΑ στον Κόλπο με απόλυτη ακρίβεια.
Αυτά συμβαίνουν όταν ξεκινάς έναν πόλεμο με ψεύτικα προσχήματα. Ολόκληρη η λογική των ΗΠΑ για αυτόν τον πόλεμο βασίστηκε σε ψέματα, ότι το Ιράν διοικείται από μια μανιακή ομάδα θρησκευτικών ζηλωτών που, αν τους επιτρεπόταν να αποκτήσουν πυρηνικά όπλα, θα τα χρησιμοποιούσαν αμέσως εναντίον του Ισραήλ. Αυτό δεν είχε ποτέ νόημα, καθώς οι Ιρανοί γνωρίζουν ότι θα εγγυηθούν την πλήρη εξόντωσή τους μέσα σε λίγα λεπτά. Οι Ιρανοί είναι οξυδερκείς γεωπολιτικοί παράγοντες. Όχι τρελοί ζηλωτές όπως παρουσιάζονται στα δυτικά μέσα ενημέρωσης.
Και όμως, στα μάτια των κοινωνιοπαθών Αμερικανών νεοσυντηρητικών, η πιθανότητα μερικών ιρανικών πυρηνικών αποτελούσε κατά κάποιο τρόπο μεγαλύτερη απειλή από χιλιάδες πυρηνικά στα χέρια της Ρωσίας, της Κίνας, του Πακιστάν, της Ινδίας και της Βόρειας Κορέας. Ο Τραμπ στην πραγματικότητα αγκαλιάζει και τα πάει καλά με τον Βορειοκορεάτη ηγέτη Κιμ Γιούνγκ Ουν, ο οποίος έχει ήδη στην κατοχή του πυρηνικά ικανά να χτυπήσουν την αμερικανική ενδοχώρα και έχει κάνει πραγματικές απειλές ότι θα τα εκτοξεύσει προς τις ΗΠΑ.
Όλοι αυτοί οι ψυχικά διαταραγμένοι Αμερικανοί νεοσυντηρητικοί πίστευαν επίσης τις λανθασμένες ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες που έλεγαν ότι η κυβέρνηση του Ιράν θα κατέρρεε μέσα σε ημέρες ή εβδομάδες από μια αεροπορική επίθεση των ΗΠΑ/Ισραήλ, επειδή ο ιρανικός λαός θα ξεσηκωνόταν και θα απέρριπτε την καταπιεστική ισλαμική κυβέρνησή του. Επιχειρήματα τα οποία ήταν και είναι εντελώς παράλογα, αλλά κατά κάποιο τρόπο είχαν και έχουν ειδικό βάρος σε εκατομμύρια οπαδούς του MAGA του Τραμπ, ακόμη και όταν αποκαλύπτονται ως αποδεδειγμένη απάτη.
Οι ΗΠΑ αποδεικνύεται ότι δεν είναι ένα εξαιρετικό, ενάρετο έθνος, όπως ισχυρίζεται η προπαγάνδα τους. Είναι μια εξαιρετικά βίαιη και εγκληματική αυτοκρατορία που έχει συγκεντρώσει μια τερατώδη ενοχή και ένα τερατώδες χρέος που ανέρχεται στα 40 τρισεκατομμύρια δολάρια, μέχρι στιγμής. Καμία άλλη χώρα δεν πλησιάζει αυτό το επίπεδο απόλυτου οικονομικού χρέους. Δεν πρόκειται απλώς για ζήτημα ανεξέλεγκτης οικονομικής αφερεγγυότητας. Είναι ένα δυσοίωνο σημάδι μιας χώρας που προσπαθεί απεγνωσμένα να σώσει την ιστορική της αποτυχία μέσω της τακτικής της καμένης γης των ατελείωτων πολέμων, είτε στρατιωτικών ή οικονομικών.
Θυμίζουμε ότι το τρέχον έτος οι ΗΠΑ γιόρτασαν 250 χρόνια από την ίδρυσή του ως σύγχρονο κράτος. Για το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας τους, περίπου το 95 τοις εκατό των 250 ετών, βρίσκονται σε πόλεμο, είτε με στρατιωτική ή οικονομική επέμβαση, όπως αποδεικνύεται από τα δικά τους πρακτικά του Κογκρέσου και αξιόλογους ιστορικούς. Καμία άλλη σύγχρονη χώρα δεν πλησιάζει αυτή την πολεμική συμπεριφορά, και αυτός είναι ένας λόγος για τον οποίο καμία άλλη χώρα δεν πλησιάζει το επίπεδο του οικονομικού χρέους των ΗΠΑ. Εν ολίγοις, ο πόλεμος και το χρέος συνδέονται στενά ως αιτία και αποτέλεσμα.
Ο πραγματικός κίνδυνος για τον υπόλοιπο κόσμο είναι ότι η αυτοκρατορία θα καταρρεύσει γρήγορα μετά από δεκαετίες κατάχρησης και διαφθοράς. Και για να καθυστερήσει αυτόν τον απολογισμό, η άρχουσα τάξη των ΗΠΑ υποδαυλίζει πολέμους ως μια απελπισμένη προσπάθεια να δημιουργήσει μια νέα παγκόσμια τάξη που στοιχηματίζει ότι θα ωφελήσει με κάποιο τρόπο τον αμερικανοσιωνιστικό καπιταλισμό.
Οι ΗΠΑ εκτίθενται ως ανίκανες να αντιμετωπίσουν το Ιράν, το οποίο είναι πλέον κυρίαρχο στην ανατολική Μέση Ανατολή. Η αμερικανική αυτοκρατορία καταρρέει, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να την ακολουθήσουμε, ούτε να παρασυρθούμε από την μεγάλη απάτη των έσχατων καιρών περί «διεθνούς τάξης βασισμένης σε κανόνες».
