Οι εκάστοτε «κυρίαρχοι» επιστήμονες, θεράποντες των ….κρατουσών και επιβεβλημμένων «αποδεκτών επισήμων αληθειών»  συνηθέστατα μυκτηρίζουν, στηλιτεύουν, αγνοούν ή σκοπίμως περιφρονούν τα νέα δεδομένα, που ανατρέπουν το σκηνικό της παγκοσμίου παλαιοανθρωπολογίας και προϊστορίας, παρά το γεγονός ότι υφίστανται ανά το παγκόσμιο νέα αυτά παλαιοανθρωπολογικά ευρήματα.

Ο δογματισμός πολλών «ακαδημαϊκών» ανθρωπολόγων δεν έχει όρια. Ο μέγας  και μεγαλοφυής Γάλλος φυσιοδίφης, ζωολόγος και ανθρωπολόγος Ζωρζ Λεοπόλντ Κυβιέ (1769-1832) παλαιότερον υπεστήριξε, ότι «παλαιολιθικός άνθρωπος δεν υπάρχει». Αλλά και σχεδόν όλοι οι επιστήμονες μέχρι τον Β΄Μεγάλο Πόλεμο υπεστήριζαν ότι η Ελλάς …. ήταν ακατοίκητη κατά την παλαιολιθική εποχή. Ωστόσον οι απόψεις αυτές εκλονίσθησαν και τελικώς διελύθησαν, όταν ο Γερμανός προϊστορικός αρχαιολόγος Rudolf Stampfuss (Ρούντολφ Στάμπφoυς) κατά την διάρκεια του Πολέμου ανεκάλυψε σε σπήλαιο στο Ακραίφνιον της Βοιωτίας εργαλεία παλαιολιθικών ανθρώπων (Προϊστορικό σπήλαιο «Σαρακινό» ή «Σαρακήνικο»). («Die ersten altzteinzeitlichen Höhlenfunde in Griechenland» «Mannus – Zeitschrift für Deutsche Vorgeschichte» – 34/1942 , 132-147)

Η «διεθνοκαθεστωτική» παλαιοανθρωπολογική άποψη περί ανθρωπογενετικής μονογενέσεως και η εξ ίσου «παντί τρόπω» κρατούσα …..μονη σωστή «επιστημονική» αντίληψη ότι ο Homo Sapiens προήλθε από την Αφρική, το 2008 υπέστη σφοδρότατο  πλήγμα από μια ανθρωπολογική ανακάλυψη στην Κίνα.

Η Κινεζική Ακαδημία Επιστημών και το Πανεπιστήμιο του Πεκίνου ανακοίνωσαν από κοινού ένα παλαιοανθρωπολογικό εύρημα κοντά στην πόλη Τσονγκ Ζουό, στην Αυτόνομη Περιφέρεια Γκουάνγκ Σι Ζουάνγκ της νοτιοδυτικής Κίνας. Το εύρημα αφορά σε απολιθωμένη κάτω γνάθος συγχρόνου ανθρώπου. Το εύρημα μας παρέχει στοιχεία τα οποία υποστηρίζουν την θεωρία της «Πολυπεριφερειακής Υποθέσεως» πως οι σύγχρονοι άνθρωποι δεν εξελίχθησαν μόνο στην Αφρική, αλλά σε πολλές εξωαφρικανικές περιοχές του κόσμου.

Το απολίθωμα της κάτω γνάθου ανακαλύφθηκε από τον  Δόκτορα Τζιν Τσανγκζού, καθηγητή στο «Ινστιτούτο Παλαιοντολογίας των Σπονδυλωτών και Παλαιοανθρωπολογίας», και την ομάδα του από την Κινεζική Ακαδημία Επιστημών του Πεκίνου, τον Μάιο του 2008. Το απολίθωμα ήταν θαμμένο σε ένα βαθύ στρώμα γης, σε ένα σπήλαιο στο Γκουάνγκ Σι. Η διάταξη των αυλάκων και των οδόντων του απολιθώματος φέρει προφανή χαρακτηριστικά ανάλογα με αυτά του συγχρόνου ανθρώπου και αποδεικνύει ότι ο σύγχρονος άνθρωπος ενεφανίσθη σε αυτήν την περιοχή προ 100 χιλιάδων ετών. Τα ισοτοπικά στοιχεία του απολιθώματος εξετασθέντα από  αμφότερα το «Ινστιτούτο Γηίνου Περιβάλλοντος» της Κινεζικής Ακαδημίας Επιστημών στην Σιάν και το «Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Μινεσότα», χρονολογούν το απολίθωμα πριν από 110 χιλιάδες χρόνια.

Το οστούν καταδεικνύει σαφώς ότι η εξέλιξη από τον αρχαίο άνθρωπο στον σύγχρονο άνθρωπο συνέβη και στην Ανατολική Ασία, τουλάχιστον στην περιοχή της συγχρόνου πόλεως Τσονγκ Ζουό. Το δεδομένο  υποδεικνύει ότι η διαδικασία της εξελίξεως στον σύγχρονο Έμφρονα Άνθρωπο έλαβε χώρα σε διάφορες περιοχές του κόσμου.

Αυτό το εύρημα στην Κίνα μαζί και με το εύρημα ανθρωπίνης οδοντοστοιχίας 400.000 ετών του Σπηλαίου Κεσέμ στο  Ισραήλ-στο οποίο θα αναφρθούμε στην συνέχεια- ήλθαν να κλονίσουν ουσιωδώς το δόγμα των «Αφροκεντριστών» της σχολής της αφρικανικής μονογενέσεως και της εξ Αφρικής προελεύσεως του Homo Sapiens.

Αναφέραμε σαφώς ότι πολυάριθμα ευρήματα αναδεικνύουν μια πολύ μεγαλυτέρα αρχαιότητα για το είδος μας, εμφανώς ευρυτέρα  από όση του προσμετράται επί του παρόντος: Παρά το ότι η «κρατούσα», η αποδεκτή «επίσημος» παλαιοανθρωπολογία αποφεύγει να αναφέρεται σε αυτό το στοιχείο, (επειδή δεν ημπορεί να εξηγηθεί στον ακαδημαϊκώς «θέσφατο» εξελικτικό του ορίζοντα), δεν ελλείπουν ποικίλα ευρήματα που υποσημαίνουν ή καταδεικνύουν αυτήν την ευρυτέρα κατεύθυνση, με χρονικό βάθος ακόμη και της τάξεως μερικών εκατομμυρίων ετών.

Στην Ιταλία, στο Castenedolo – Παλαιοανθρωπολογικά ευρήματα στο Castenedolo της Ιταλίας, ιδιαιτέρως εκείνα που ανεκαλύφθησαν στα τέλη του 19^ου  και στις αρχές του 20^ου  αιώνος, επαρουσιάσθησαν αρχικώς ως στοιχεία αρχαίων «συγχρόνων ανθρώπων». Ωστόσο, αυτά τα ευρήματα θεωρούνται πλέον ευρέως ως πολύ νεότερες παρεμβατικές ταφές, αντί για απολιθώματα από την εποχή της Πλειοκαίνου. Οι βασικές λεπτομέρειες σχετικώς με τα ευρήματα του Castenedolo περιλαμβάνουν:

• Πλαίσιο ανακαλύψεως: Ανθρώπινα υπολείμματα, συμπεριλαμβανομένων πολλαπλών σκελετών ανδρών, γυναικών και παιδιών, ανεκαλύφθησαν σε ένα στρώμα οστράκων από άμμο και πηλό, το οποίο είναι θαλασσίας προελεύσεως και χρονολογείται από την Πλειόκαινο (περισσότερα από 2,6 εκατομμύρια χρόνια πριν).

• Τα ευρήματα: Το 1899, ο φαρμακοποιός και γεωλόγος καθηγητής Giuseppe Ragazzoni (Τζιουζέππε Ραγατσόνι, 1824-1898) και αργότερον ο γεωλόγος, παλαιοντολόγος και αρχαιολόγος καθηγητής Arturo Issel (Αρτούρο Ίσσελ, 1842-1922) ανέφεραν ευρήματα νέων σκελετών από αυτήν την τοποθεσία.

• Διαμάχη και κριτική: Οι πρώτοι ισχυρισμοί προέτειναν ότι αυτά τα οστά ήσαν Πλειοκαίνου ηλικίας. Ωστόσον, οι επιστήμονες παρετήρησαν ότι τα οστά δεν ήσαν απολιθωμένα και δεν είχαν τον ίδιο εμποτισμό άλατος που ευρέθη στα γύρω απολιθώματα της  Πλειοκαίνου.

• Επιστημονική συναίνεση: Η συναίνεση έγκειται στο είναι ότι τα λείψανα αντιπροσωπεύουν πλέον πρόσφατες ταφές (που έγιναν σε πολύ παλαιότερα γεωλογικά στρώματα), λείψανα που συχνά αναφέρονται σε συζητήσεις για «έκτοπα» τεχνουργήματα παρά σε στοιχεία για τους ανθρώπους της Πλειοκαίνου. Η τοποθεσία παραμένει μια ενδιαφέρουσα μελέτη περιπτώσεως στην ιστορία της επιστήμης και ιδιαιτέρας σημασίας του ακριβούς, in situ στρωματογραφικού πλαισίου στην παλαιοανθρωπολογία.

Επίσης και στην  Savona – Παλαιοανθρωπολογικά ευρήματα στην επαρχία Savona της Ιταλίας, ιδιαιτέρως γύρω από το Finale Ligure και το Toirano, τα οποία παρέχουν σημαντικές πληροφορίες για την ανθρωπίνη δραστηριότητα της Ανωτέρας Παλαιολιθικής και της Νεολιθικής. Οι βασικές ανακαλύψεις περιλαμβάνουν προϊστορικά ίχνη, ταφές και στοιχεία πρωίμων αγροτικών κοινοτήτων, οι οποίες χρονολογούνται από περίπου 14.000 έως 6.000 χρόνια πριν.

Βασικοί τόποι στην επαρχία Σαβόνα:

• Grotta della Bàsura – (Σπήλαιο Μπασούρα) – Toirano / Τοϊράνο:

Πελματιαία αποτυπώματα & Ίχνη: Ανεκαλύφθη την δεκαετία του 1950. Αυτό το σπήλαιο διαθέτει πολυάριθμα ίχνη ανθρώπων και ζώων, άνθρακα από πυρσούς, σημάδια δακτύλων και σβώλους πηλού στους τοίχους.

Ίχνη 14.000 ετών: Πρόσφατη τρισδιάστατη ανάλυση αποκαλύπτει ~180 ίχνη που χρονολογούνται πριν από περίπου 14.000 χρόνια (Ύστερη Ανωτέρα Παλαιολιθική), ίχνη τα οποία άφησε μια ομάς πέντε ατόμων (δύο ενήλικες, ένας έφηβος και δύο παιδιά) τα οποία διέσχισαν περισσότερα από 400 μέτρα μέσα στη σπηλιά.

«Sala dei Misteri» (Αίθουσα των Μυστηρίων): Αυτή η περιοχή περιέχει τα πλέον διατηρημένα ίχνη και «αυλακώσεις δακτύλων», συμπεριλαμβανομένων ενδείξεων για ανώριμα ίχνη άρκτου των σπηλαίων (Ursus spelaeus).

Αλληλεπίδραση με τις άρκτους: Τα ανθρώπινα ίχνη φαίνεται να είναι νεότερα από τα υπολείμματα της αρκούδας του σπηλαίου και τα ίχνη της, τα οποία χρονολογούνται μεταξύ 27.000 και 30.000 ετών.

• Σπήλαιο Arene Candide / «Σπήλαιο της Λευκής Άμμου», λόγω της τεραστίας  αμμουδιάς που υπήρχε ιστορικώς στην περιοχή  (Finale Ligure – Φινάλε Λίγκουρε):

Νεολιθικές Ταφές & Αντικείμενα: Οι ανασκαφές έχουν αποκαλύψει σημαντικές ταφές, συμπεριλαμβανομένου ενός παιδικού σκελετού με ταφικά αντικείμενα, όπως λιθίνους πελέκεις και ερυθρά ώχρα (που χρονολογείται περί το 1874).

Πρώιμη Γεωργία: Έρευνες δείχνουν ότι η περιοχή εκατοικήθη από την Εποχή του Χαλκού έως την Εποχή του Σιδήρου, με τα ανώτερα στρώματα να δείχνουν κατοχή επί Ρωμαϊκής Εποχής.

Συμβολικά αντικείμενα: Το σπήλαιο είναι γνωστό για τα πλούσια ευρήματά του, συμπεριλαμβανομένων ανθρωπομόρφων περιδεραίων και άλλων διακοσμητικών, τα οποία τώρα φιλοξενούνται στο τοπικό Αρχαιολογικό Μουσείο.

• Arma di Nasino (Garessio):

Νεολιθικές ταφές: Οι ανασκαφές αποκάλυψαν νεολιθικές ταφές, συμπεριλαμβανομένου ενός κεκλιμμένου ατόμου («Nasino 1») από τα τέλη της 5^ης  χιλιετίας π.Χ., και μιας δευτέρας ταφής («Nasino 2») που περιείχε ένα θήλυ άτομο το οποίο  περιβάλλεται από τρυπημένα κοχύλια Columbella rustica (πεταλίδες).

• Arma dell‘Aquila (Finale Ligure):

Στοιχεία της Ανωτέρας Παλαιολιθικής: Οι ανασκαφές σε αυτό το βράχο-καταφύγιο απεκάλυψαν μια παχεία στρωματογραφία που περιείχε πολλαπλές ενασχολήσεις της Ύστερης Ανωτέρας Παλαιολιθικής (του «Επιγραβεττίου» – Το Επιγραβέττιο ήταν μια από τις τελευταίες «αρχαιολογικές βιομηχανίες» και πολιτισμούς της Ευρωπαϊκής Ανωτέρας Παλαιολιθικής. Προέκυψε μετά το Τελευταίο Μέγιστο των Παγετώνων περί 19.050 π.Χ.), με στοιχεία εστιών και λίθινων εργαλείων.

• Σπήλαιο Valdemino (στο Borgio Verezzi, μια γραφική παραθαλάσσια και ορεινή κοινότητα στην επαρχία της Σαβόνα, στην περιοχή της Λιγουρίας της βορειοδυτικής Ιταλίας. Αποτελείται από δύο διαφορετικούς οικισμούς (το Borgio δίπλα στη θάλασσα και το Verezzi στην πλαγιά του βουνού), Εκεί διεπιστώθησαν:

Πανιδικά ευρήματα: Αυτή η τοποθεσία παρείχε σημαντική πανίδα της Πλειστοκαίνου, ειδικότερον πρώιμες ενδείξεις Lynx spelaeus (προϊστορικό είδος λυγκός).

Πρώιμοι Αγρότες: Γύρω στο 6000 π.Χ., η περιοχή της Σαβόνα, και ειδικότερον η περιοχή Φιναλέζε, είδε την άφιξη γεωργικών ομάδων από την Ανατολία, οι οποίες ήρχισαν να αλληλεπιδρούν με τους εντοπίους κυνηγούς-τροφοσυλλέκτες.

Μεθοδολογία: Η σύγχρονη έρευνα σε αυτές τις τοποθεσίες χρησιμοποιεί προηγμένες τεχνολογίες όπως η σάρωση με λέιζερ, η τρισδιάστατη φωτογραμμετρία (μια ιδιαιτέρα μέθοδος – τεχνική προσδιορισμού διαστάσεων αντικειμένων με χρήση φωτογραφιών) και η εγκληματολογική ανθρωπολογία για την ανάλυση εντυπωμάτων και υπολειμμάτων με υψηλή ακρίβεια.

Τάσεις μεταναστεύσεως: Μελέτες δείχνουν ότι η ακτή της Λιγουρίας ήταν μια κρίσιμη περιοχή για την ανάλυση της μετακινήσεως των πρωίμων ανθρωπίνων πληθυσμών, συνδυάζουσα δεδομένα από τις εσωτερικές περιοχές και δεδομένα από τις ακτές.

Στην Παλαιστίνη, στο Κεσέμ

Οι ποικίλων κινήτρων και εντάσεων «Αφροκεντριστές» θεωρούν ως δεδομένο τους ότι ο Homo Sapiens ενεφανίσθη στην Αφρική πριν 200.000 χρόνια και εξηπλώθη εκείθεν στον όλο τότε γνωστό κόσμο, εξαλείφων τους προγενέστερους Homo. Μία ατελής ανθρώπινη οδοντοστοιχία, που χρονολογείται από 400.000 ετών ανεκαλύφθη το 2010 στο σπήλαιο του Κεσέμ. Αποτελεί τεκμήριο της εμφανίσεως του συγχρόνου ανθρωπίνου είδους και αποδεικνύει πως οι πρόγονοί μας έζησαν δύο φορές παλαιότερον από όσον υπελογίζετο έως σήμερα. Η ανακάλυψη αυτή είναι ικανή να μεταβάλλει την αντίληψη, που έως σήμερα συμμερίζετο … κατ΄ ανάγκην σύμπασα η επιστημονική κοινότης, πως ο σύγχρονος άνθρωπος εξεκίνησε από την Αφρική.

Τα παλαιοανθρωπολογικά ευρήματα στο Σπήλαιο Κεσέμ, που ευρίσκεται κοντά στο Ρος ΧαΑγίν στο Ισραήλ, κοντά στο σημερινό Τελ Αβίβ, χρονολογούνται από τη Μέση Πλειστόκαινο (περίπου 420.000 έως 200.000 χρόνια πριν) και έχουν παράσχει κρίσιμα στοιχεία για την εξέλιξη της ανθρωπίνης συμπεριφοράς και της ανθρωπίνης βιολογίας στον Μεσανατολή. Η τοποθεσία σχετίζεται με το «Αχελαίο – Γαβρουδιανό Πολιτιστικό Συγκρότημα» (Acheulo-Yabrudian Cultural Complex – AYCC) και διαθέτει ένα από τα παλαιότερα παραδείγματα της συνήθους χρήσεως πυρός. [Το (AYCC) είναι ένας σημαντικός πολιτισμός της Αρχαίας Λιθίνης Εποχής (Κατωτέρα Παλαιολιθική), που εντοπίζεται αποκλειστικά στην περιοχή της Μεσανατολής – του «Λεβάντε» (σημερινό Ισραήλ, Παλαιστίνη, Λίβανος και Συρία) και χρονολογείται περίπου μεταξύ 420.000 και 200.000 ετών πριν από σήμερα. Αποτελεί μεταβατική περίοδο μεταξύ της παλαιοτέρας Αχελαίας περιόδου και της μεταγενεστέρας Μουστεριανής περιόδου. Χαρακτηρίζεται από σημαντικές καινοτομίες στην ανθρωπίνη συμπεριφορά και στην τεχνολογία, οι οποίες πιθανότατα εφαρμόσθηκαν από ένα νέο είδος ανθρώπου (μεταγενέστερους πληθυσμούς που σχετίζονται με τους Νεάντερταλ ή τους πρωίμους συγχρόνους ανθρώπους)]

Βασικά ευρήματα απολιθωμάτων ανθρωποειδών

• Οδοντικά υπολείμματα: Τα σημαντικότερα απολιθώματα ανθρωποειδών που ευρέθησαν είναι οκτώ οδόντες (6 μόνιμοι, 2 νεογιλοί) και, σε μεταγενέστερα ευρήματα, συνολικώς 13 οδόντες που αντιπροσωπεύουν τουλάχιστον έξι άτομα. Οι οδόντες φέρουν μεγάλες ομοιότητες με εκείνους του συγχρόνου ανθρώπου, όπως προκύπτει από τις εξετάσεις με ακτίνες Χ και αξονική τομογραφία.

• Μορφολογία: Οι οδόντες παρουσιάζουν ένα μείγμα χαρακτηριστικών : Ενώ δείχνουν κάποιες συγγένειες με τις γενεαλογίες των Νεάντερταλ, το μέγεθος και η μορφολογία τους είναι περισσότερον παρόμοια με τους πρωίμους «Ανατομικώς Συγχρόνους Ανθρώπους» («Anatomically Modern Humans») που ευρέθησαν στο Σχουλ και στο Καφζέ, αν και αντιπροσωπεύουν μια προγενεστέρα, ενδιάμεσο μορφή.

• Σημασία: Οι οδόντες υποδεικνύουν μια σημαντική μείωση του οδοντικού μεγέθους, υποδηλώνουσα μιαν αλλαγή στη διατροφή ή στις τεχνικές επεξεργασίας των τροφίμων, πιθανώς συνδεδεμένη με τη συνήθη πλέον χρήση της φωτιάς, η οποία επέτρεπε ολιγότερον στιβαρές γνάθους.

• Συνήθης χρήση πυρκαγιάς: Μια εστία 300.000 ετών, 4 τετραγωνικών μέτρων, με λιθίνη επένδυση ανεκαλύφθη στο κέντρο του σπηλαίου, αποκαλύπτουσα ότι οι «Ανθρωπίνοι» χρησιμοποιούσαν τη φωτιά για μαγείρεμα και ως κεντρικό κόμβο για κοινωνικές δραστηριότητες.

• Θηρά και διατροφή: Η ανάλυση δείχνει ότι οι κάτοικοι του Κεσέμ («Αμούδιος πολιτισμός») ήσαν αποτελεσματικοί κυνηγοί, στοχεύοντες κυρίως μεγάλα θηράματα όπως οι λευκόστικτες μεσομεγέθεις έλαφοι – «fallow deer» (που συνιστούν το 73–76% των υπολειμμάτων).

• Χρήση εργαλείων και ανακύκλωση: Ο χώρος χαρακτηρίζεται από έμφαση στην παραγωγή λεπίδων και τη χρήση «Φυσικώς Οπτών Μαχαιρών» – «Natural Backed Knives» (NBK) για την κατάτμηση του κρέατος.

• Προηγμένες συμπεριφορές: Τα ευρήματα περιλαμβάνουν μικρά, πολύχρωμα, μη χρηστικά βότσαλα από πυριτόλιθο που μετεφέρθησαν στο σπήλαιο, υποδηλώνοντα πιθανές αισθητικές ευαισθησίες.

• Συνέχεια συμπεριφοράς: Τα ζωοαρχαιολογικά ευρήματα δείχνουν ότι η κοινή χρήση κρέατος με επίκεντρο την εστία και η κοινωνική αλληλεπίδραση ήσαν ήδη καλώς εδραιωμένες στην περιοχή κατά την διάρκειαν αυτής της περιόδου.

Τα ευρήματα στο σπήλαιο Κεσέμ υπογραμμίζουν μιαν εξελιγμένη ανθρωπίνη ομάδα που πιθανότατα έζησε πριν ή παραλλήλως με την απόκλιση των τυπικών Νεάντερταλ και των συγχρόνων ανθρώπων, παρέχουσα έναν κρίσιμο σύνδεσμο για την κατανόηση του «μετά-Homo erectus» πληθυσμού στην Μεσανατολή.

Στην Αφρική, στην Κένυα : Kοντά στη λίμνη Τουρκάνα, που συχνά αποκαλείται «Λίκνο της Ανθρωπότητος» και είναι αναμφισβητήτως η πλέον σημαντική παλαιοανθρωπολογική τοποθεσία στον κόσμο, παρέχουσα σχεδόν το 90% των απολιθωμάτων «ανθρωπινών» της Κένυας. Τα βασικά ευρήματα περιλαμβάνουν τον Australopithecus anamensis ηλικίας 4 εκατομμυρίων ετών (το όνομα του προέρχεται από τη λέξη «anam», που σημαίνει «λίμνη» στη γλώσσα Τουρκάνα της Κένυας, περιοχή όπου ευρέθησαν τα πρώτα απολιθώματα), το «Αγόρι της Τουρκάνα» («Turkana Boy»), έναν νεαρό Homo erectus και εργαλεία 3,3 εκατομμυρίων ετών στο Lomekwi 3.

Κύρια Παλαιοανθρωπολογικά Ευρήματα

• Αγόρι της Turkana (KNM-WT 15000) [KNM-WT (Kenya National Museum – West Turkana) είναι το πρόθεμα καταλόγου που χρησιμοποιείται για την ταξινόμηση παλαιοανθρωπολογικών και αρχαιολογικών απολιθωμάτων που έχουν ανακαλυφθεί στην περιοχή Δυτική Τουρκάνα (West Turkana) της Κένυας, φυλάσσονται δε στα Εθνικά Μουσεία της Κένυας («Kenya National Museums»): Ένας σχεδόν πλήρης σκελετός ενός νεαρού Homo erectus (ή Homo ergaster), 1,5–1,8 εκατομμυρίων ετών, που παρέχει απαράμιλλα δεδομένα για τις πρώιμες αναλογίες του ανθρωπίνου σώματος.

• Πρώιμα εργαλεία («Lomekwi 3»): Αυτά τα εργαλεία που ανεκαλύφθηκαν το 2015 χρονολογούνται πριν από 3,3 εκατομμύρια χρόνια, στοιχείο που τα καθιστά τα παλαιότερα γνωστά λίθινα εργαλεία στον κόσμο, πιθανώς προγενέστερα του γένους Homo.

• Ποικιλομορφία ανθρωποειδών: Τα απολιθώματα που ευρέθησαν στις ανατολικές ακτές (Koobi Fora) και στις δυτικές ακτές (Σχηματισμός Nachukui) εκτείνονται σε  χρονικό διάστημα μεγαλύτερο από 4 εκατομμύρια έτη, συμπεριλαμβανομένων των:

Australopithecus anamensis (περίπου 4 εκατομμύρια).

Kenyanthropus platyops (περίπου 3,5 εκατομμύρια).

Homo habilis / Homo rudolfensis (περίπου 1,9–2 εκατομμύρια ευρώ).

Paranthropus boisei.

• Κρανίο 1470: Ένα σημαντικό εύρημα Homo rudolfensis, από το 1972, που αμφισβήτησε το χρονοδιάγραμμα της ανθρωπίνης εξελίξεως.

• Ίχνη 1,5 Ma (1,5 Mega-annum είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται στη γεωλογία, την παλαιοντολογία και την αστρονομία και σημαίνει 1,5 εκατομμύριο χρόνια): Σπάνια ίχνη «ανθρωπινών» 1,5 εκατομμυρίου ετών, που ευρέθησαν το 2024 στο Koobi Fora και καταδεικνύουν, ότι πιθανότατα δύο διαφορετικά είδη πρωίμου ανθρώπου περπάτησαν στην ίδια περιοχή.

Γεωλογική Σημασία

Η λεκάνη της λίμνης Τουρκάνα χαρακτηρίζεται από ταχέως συσσωρευόμενα ιζήματα και ηφαιστειακή δραστηριότητα, επιτρέποντα την ακριβή χρονολόγηση των απολιθωμάτων που ευρέθησαν στους σχηματισμούς Koobi Fora και Nachukui. Τα ευρήματα καταδεικνυουν ότι αυτή η περιοχή ήταν κάποτε ένα πολύ διαφορετικό περιβάλλον, συμπεριλαμβανομένης μιας πολύ μεγαλυτέρας λίμνης (Λίμνη Lonyumun) και, παραδόξως, θαλασσίας πανίδος όπως οι φάλαινες και οι πλατιχθύες (τα σαλάχια).

Και στην Τανζανία, με τα περίφημα ίχνη του Λαϊτόλι (Laetoli) : Τα παλαιοανθρωπολογικά ευρήματα στο Λαϊτόλι της Τανζανίας είναι από τα σημαντικότερα γιά την ανθρώπινη εξέλιξη, παρέχοντα τις πρώτες αδιαμφισβήτητες ενδείξεις υποχρεωτικού διποδισμού -το όρθιο περπάτημα στα δύο πόδια- που χρονολογείται πριν από περίπου 3,66 εκατομμύρια χρόνια (Ma). Η τοποθεσία Λαϊτόλι ευρίσκεται στην Περιοχή Διατηρήσεως του Νγορονγκόρο, η ζώνη του Λαϊτόλι αποτελείται από ιζήματα από την εποχή της Πλειοακαίνου, ιδίως δε τα στρώματα του Άνω Λαϊτόλι, τα οποία κατετέθησαν εκεί από ηφαιστειακή δραστηριότητα.

Η ανασκαφική δραστηριότης στην περιοχή εξεκίνησεν ήδη από τη δεκαετία του 1930, αλλά η αποφασιστική καμπή ήλθε στην δεκαετία του 1970, όταν η Μαίρη Λήκυ (Mary Leakey) και η ομάς της ενετόπισαν και απεκάλυψαν τα διάσημα ίχνη το 1976-1978. Τα αποτυπώματα του Λαϊτόλι ευρίσκονται στην ηφαιστειακή τέφρα την προελθούσα από την έκρηξη του ηφαιστείου Σάντιμαν. Αμέσως μετά τη δημιουργία τους, νέα στρώματα τέφρας κάλυψαν τις επιφάνειες, διατηρώντας τα αποτυπώματα σε σχεδόν άριστη κατάσταση.

Ο εν λόγω χώρος δεν περιορίζεται μόνο στα διάσημα ίχνη· έχουν εντοπιστεί επίσης απολιθωμένα οστά ζώων, φυτικά κατάλοιπα και εργαλεία που προσφέρουν πληροφορίες για το οικοσύστημα της υστέρου Πλειοκαίνου. Οι έρευνες απεκάλυψαν στοιχεία για την πανίδα της εποχής, περιλαμβάνοντα προγονικά είδη ιπποποτάμων, ελεφάντων και αρτιοδακτύλων, που υποδεικνύουν περιβάλλον σαβάνας με διάσπαρτες δασικές συστάδες.

Τα βασικά ευρήματα περιλαμβάνουν:

• Τα απολιθωμένα πελματιαία αποτυπώματα του Λαϊτόλι («Laetoli Footprints» – των θέσεων G & S: Ανεκαλύφθησαν από την ομάδα της Mary Leakey το 1976 και ο χώρος ανεσκάφη πλήρως το 1978.  Αυτό η ιδιάζουσα «παλαιοντολογική ατραπός» μήκους 27 μέτρων αποκαλύπτει περίπου 70 ίχνη πρωίμων ανθρώπων που περπατούν επάνω σε υγρή ηφαιστειακή τέφρα.

• Συσχέτιση με τον Australopithecus afarensis: Τα ίχνη αποδίδονται γενικώς στον Australopithecus afarensis – το ίδιο είδος με το περιβόητο απολίθωμα της «Lucy»- του οποίου τα σκελετικά υπολείμματα ανεκαλύφθησαν στο ίδιο γεωλογικό στρώμα.

• Κινητική ποικιλομορφία (Θέση Α): Επανανάλυση του αποτυπώματος – Η τοποθεσία Α έχει υποδηλώσει ότι πριν από 3,6 εκατομμύρια χρόνια ημπορεί να υπήρχαν στο τοπίο περισσότερα από ένα είδη «Ανθρωπινών» με διαφορετικούς σταθεροτύπους βαδίσεως.

• Σκελετικά απολιθώματα ανθρωποειδών: Τα υπεδαφικ΄στρώματα του Άνω Λαϊτόλι έχουν δώσει περισσότερα από 30 δείγματα ανθρωπίνων απολιθωμάτων (3,6–3,85 Ma), συμπεριλαμβανομένου της άνω γνάθου Garusi I, που προσδιορίζεται ως ο ολότυπος του Praeanthropus africanus (αν και συνήθως αναφέρεται ως Australopithecus afarensis) και της κάτω γνάθου του L.H. 4 («Laetoli Hominid 4») (όπου L.H. 4 είναι ο λεκτότυπος του A. Afarensis).

• Τεκμηρίωση των χαρακτηριστικών διπόδου (της «διποδίας»): Τα ίχνη αποκαλύπτουν ένα πλήρως δίποδο βάδισμα: έντονη κρούση στην πτέρνα, καλώς ανεπτυγμένο μεσαίο διαμήκες τόξο και μη αποκλίνον μεγάλο δάκτυλο του ποδός (σε ευθεία με τα άλλα δάκτυλα), ο οποίος ομοιάζει περισσότερο με τον άνθρωπο παρά με τον πιθήκο.