Μήπως όλοι αυτοί ξέρουν κάτι περισσότερο από εμάς τους αδαείς;

Μάλλον όχι, καθώς οι χάρτες, οι απώλειες, τα άδεια γραφεία στρατολόγησης, τα νεκρά λιμάνια της Ουκρανίας φωνάζουν για το αντίθετο. Ωστόσο το αφήγημα περί της νίκης συνεχίζει ασταμάτητα, απαιτώντας περισσότερο αίμα και περισσότερα δισεκατομμύρια από τους Ευρωπαίους φορολογούμενους.

Οι ρωσικές δυνάμεις εξακολουθούν να προελαύνουν, όχι με εντυπωσιακές προελάσεις, αλλά με τον ψυχρό υπολογισμό της φθοράς που μόνο η μια πλευρά μπορεί ακόμη να αντέξει.

Οι Ουκρανοί άνδρες βρίσκονται σε ανοικτή εξέγερση ενάντια στην στρατολόγησή τους, οι στρατολόγοι δέχονται ξυλοδαρμούς και τα αυτοκίνητα τους ανατρέπονται στους δρόμους της Οδησσού και Λβιβ. Δυο εκατομμύρια Ουκρανοί αποφεύγουν την επιστράτευση, εκατοντάδες χιλιάδες έχουν λιποτακτήσει.

Όταν ένα έθνος πρέπει να κυνηγάει τον λαό του σαν εγκληματίες για να τροφοδοτήσει το μέτωπο, ο πόλεμος ήδη έχει χαθεί σε εκείνο το επίπεδο που αληθινά μετράει, ήτοι στην βούληση του λαού.

Το λιμάνι της Οδησσού είναι νεκρό. Οι εφοπλιστές αρνούνται να ρισκάρουν τα πλοία τους κάτω από τις αδυσώπητες ρωσικές επιθέσεις. Οι εξαγωγές κατέρρευσαν, οι οικονομικοί πνεύμονες της χώρας γεμίζουν με νερό.

 Το να κερδίζεις δεν είναι απλώς ένα σημείο συζήτησης στις ειδησεογραφικές εκπομπές της τηλεόρασης. Είναι η ικανότητα να αντικαθιστάς  τους νεκρούς σου και να κρατάς τα λιμάνια σου ανοιχτά.

Η έκβαση αυτού του πολέμου έχει αποφασιστεί προ πολλού. Το μόνο ερώτημα που απομένει είναι πόσους περισσότερους Ουκρανούς είναι διατεθειμένη να θυσιάσει η Δύση για το αφήγημα της, πριν παραδεχθεί επιτέλους την πραγματικότητα.

Ο χάρτης των πολεμικών επιχειρήσεων δεν λέει ψέματα, δεν είναι ασαφής. Ο πόλεμος έχει κριθεί από φθορά, κατάρρευση ανθρώπινου δυναμικού, διάλυση αντιπυραυλικής άμυνας και κακή στρατηγική κατανομή.

Η Δύση δεν μπορεί πλέον να προσφέρει θαύματα, ούτε καν με κυνικά αφηγήματα.