Όταν οι αποθήκες πυραύλων αεράμυνας αδειάζουν, όταν οι αμερικανικές βάσεις σε όλο τον Αραβικό Κόλπο μετατρέπονται σε σκοπευτήρια, όταν οι πτήσεις εκκένωσης από τις βάσεις πολλαπλασιάζονται και τα αεροπλανοφόρα παίρνουν τον μακρύ δρόμο επιστροφής μέσω του Ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδος για να αποφύγουν τους ξυπόλητους Χούθι, όταν κάθε μαχητικό των ΗΠΑ έχει αποσυρθεί από τις βάσεις του Κόλπου που υποτίθεται ότι θα υπερασπίζονταν, τότε η ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων αρχίζει να αντιλαμβάνεται κάτι που οι συγγραφείς των λόγων του Τραμπ προτιμούν να αγνοούν.

Αυτό που συμβαίνει δεν είναι πόλεμος αναγκαιότητας για τις ΗΠΑ. Δεν είναι πόλεμος για τα πυρηνικά του Ιράν. Είναι πόλεμος επιλογής για την υπαρξιακή γραμμή ενός κατά φαντασία περιούσιου λαού.

Οι ΗΠΑ προμηθεύουν τις πολεμικές πλατφόρμες, τα πυρομαχικά, την υλικοτεχνική υποδομή και τις σωρούς με τα πτώματα. Το Ισραήλ προμηθεύει τις κόκκινες γραμμές και την επείγουσα ανάγκη. Η ανισορροπία είναι πλέον αδύνατο να συγκαλυφθεί με ρητορική περί «κοινών αξιών» ενώ εξαντλούνται τα πυρομαχικά αναχαίτησης, ενώ ο επόμενος ιρανικός πύραυλος βρίσκεται ήδη στον αέρα. Το Ιράν δεν χρειάζεται να βυθίσει ένα αεροπλανοφόρο. Χρειάζεται μόνο να πετούν οι πύραυλοι του, την ίδια ώρα που η υπεροχή της Ουάσιγκτον μετατρέπεται σε υπερκόπωση και τα εμιράτα επαναϋπολογίζουν την κατάσταση του προστάτη τους.

Οι αυτοκρατορίες σπανίως παραδέχονται πότε ένας σύμμαχος έχει γίνει ο ανώτερος εταίρος στην σχέση. Απλώς συνεχίζουν να πληρώνουν τον λογαριασμό μέχρις ότου οι στρατιώτες, η οικονομία και οι ψηφοφόροι αποφασίσουν ότι ο λογαριασμός έχει παθητικό.

Οι ΗΠΑ κουράστηκαν. Η κούραση δεν είναι δολιοφθορά του εχθρού, είναι απλώς  αριθμητική και οι αριθμοί αρχίζουν να βγάζουν νόημα.