Ο Douglas Kellner (Ντάγκλας Κέλνερ) είναι ένας …. «προοδευτικός» Αμερικανός ακαδημαϊκός που εργάζεται στο σημείο τομής της κριτικής θεωρίας «τρίτης γενιάς» της παράδοσης του «Ινστιτούτου Κοινωνικών Ερευνών του Πανεπιστημίου της Φρανκφούρτης» (ή Σχολή της Φρανκφούρτης) με τις πολιτιστικές σπουδές της παράδοσης του «Κέντρου Σύγχρονων Πολιτισμικών Σπουδών του Μπίρμιγχαμ (ή Σχολή του Μπίρμιγχαμ). Τώρα εργάζεται ως Καθηγητής της Φιλοσοφίας της Εκπαίδευσης  στο Πανεπιστήμιο του Λος Άντζελες της Καλιφόρνια (UCLA) γράφει στο άρθρο του «Marcuse»: «Ο Marcuse πάντα έδινε ιδιαίτερη προσοχή στον σημαντικό ρόλο της τεχνολογίας στην οργάνωση των σύγχρονων κοινωνιών και με την εμφάνιση των νέων τεχνολογιών στην εποχή μας, η μαρκουζιανή έμφαση στη σχέση μεταξύ τεχνολογίας, οικονομίας, πολιτισμού και καθημερινής ζωής είναι ιδιαίτερα σημαντική».

Ωστόσο, ο ξακουστός Γερμανοεβραίος μεγαλοαστός φιλόσοφος, ο προφήτης της μεταπολεμικής «νεανικής εξέγερσης» έδωσε λιγότερη προσοχή απ΄όσο έπρεπε στη σχέση μεταξύ των λεγόμενων «νέων μέσων» επικοινωνίας και του παγκόσμιου οργανωμένου εγκλήματος, δηλαδή δεν μπήκε στην ουσία του ζητήματος : Πέρα ​​από το να είναι όργανα χειραγώγησης και σκλαβιάς, οι νέες τεχνολογίες και τα νέα μέσα έχουν και πιο συγκεκριμένες εφαρμογές. Τριάντα  χρόνια όλο και πιο γρήγορων οικονομικών συναλλαγών, που υποκινήθηκαν από την άνοδο των ηλεκτρονικών επικοινωνιών, έχουν μετατρέψει τα χρήματα που αποκτήθηκαν από εγκληματικές δραστηριότητες σε πηγή πολιτικής και οικονομικής υπερδύναμης, στην «Υπερδύναμη του Εγκλήματος». Παρόλο που ο Marcuse εργαζόταν κάποτε για το «Γραφείο Στρατηγικών Υπηρεσιών» (OSS) τoν πρόγονο της CIA και κατόπιν στο  State Department (Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ), των οποίων η στρατηγική βασίζεται στην παραπλάνηση, θα ήταν υπερβολικό να τον κατηγορήσουμε ότι προσπάθησε σκόπιμα να παραπλανήσει τους ανθρώπους: Τελικά, ο Marcuse ήταν πρωτίστως  ένας …. στοχαστής, αλλά, όπως κάθε στοχαστής, μπορούσε και αυτός να εργαλειοποιηθεί.

Όπως έδειξε ο Ρωσοαμερικανός, απόγονος Λευκών εμιγκρέδων αριστοκρατών, ιστορικός και δημοσιογράφος Paul Klebnikov (Πάβελ Γιούρεβιτς Κλέμπνικοφ, 1963-2004, που δολοφονήθηκε στη Μόσχα) στο βιβλίο του «Νονός του Κρεμλίνου – Ο Μπόρις Μπερεζόφσκυ και η λεηλασία της Ρωσίας»/«Godfather of the Kremlin – Boris Berezovsky and the looting of Russia», η ρίζα του πολέμου στην Τσετσενία, όχι μόνο δεν είνα ιδεολογική, θρησκευτική ή πολιτική, είναι οικονομική. Ο πόλεμος στην Τσετσενία, είτε αρέσει είτε όχι στους «νέους ρομαντικούς», αριστερούς ή δεξιούς, είναι απλά ένα μέρος του «Μεγάλου Πολέμου των Μαφιών».

Αυτός ο πόλεμος δεν διεξήχθη στο όνομα του Αλλάχ ή στο όνομα του Θεού, αλλά για τον έλεγχο της αγοράς ηρωίνης της Κεντρικής Ασίας, για τον έλεγχο του πετρελαίου και του φυσικού αερίου της Κεντρικής Ασίας. Δεδομένου ότι η δυτική κοινή γνώμη χρειάζεται να …. ονειρεύεται ξύπνια και οι ομάδες επικοινωνίας που είναι επιφορτισμένες με τη διαμόρφωση της βρίσκονται  εδώ για να ικανοποιήσουν πλήρως ….. τις ανάγκες των Κυρίων τους, τα μέσα ενημέρωσης συχνά έχουν κατασκευάσει για τη δυτική κοινή γνώμη έναν «θρησκευτικό πόλεμο», ενώ οι στοχαστές οι υποστηριζόμενοι από αυτά τα μέσα, μιλούν για «συγκρούσεις πολιτισμών» και ούτω καθεξής.

Ακολουθεί ένα άλλο παράδειγμα σκόπιμα λανθασμένης κατεύθυνσης: Από την 11^η  Σεπτεμβρίου, οι παράνομες ουσίες ή τα προϊόντα που αναζητούνται κατά προτεραιότητα στα αμερικανικά τελωνεία είναι εκρηκτικά και πολεμικά όπλα, που πιθανόν να χρησιμοποιηθούν σε επίθεση, όχι δε πλέον τα ναρκωτικά, ούτε τα προϊόντα – απομιμήσεις. Ήδη στις 30 Ιουλίου 2002, στην εικοστή επέτειο λειτουργίας των «Ειδικών Ομάδων για την καταπολέμηση του οργανωμένου εγκλήματος και των ναρκωτικών» («Organized Crime and Drug Enforcement Task», ανεξάρτητου φορέα του αμερικανικού Υπουργείο Δικαιοσύνης και μεγαλύτερης συναφού κρατικής οργάνωσης στις ΗΠΑ), ο τότε επικεφαλής, ναύαρχος Thomas Collins, δήλωσε ότι «οι αποστολές κατά των ναρκωτικών έχουν περικοπεί κατά 90 τοις εκατό (!) μετά την 11^η Σεπτεμβρίου». Το FBI μετά το πλήγμα και το φιάσκο των Διδύμων Πϋργων τώρα εστιάζει στην ανάλυση της τρομοκρατικής απειλής εις βάρος της προσπάθειας καταστολής των ναρκωτικών. Για τον Robert Mueller, (πρώην) «αφεντικό» του FBI, «η επιβολή κατά των ναρκωτικών δεν είναι πλέον κορυφαία προτεραιότητα». Ακόμα, μετά την 11^η  Σεπτεμβρίου, το FBI μετέφερε περισσότερους από 600 πράκτορές του από τους τομείς των ναρκωτικών, των απαγωγών και του οργανωμένου εγκλήματος, στον λεγόμενο «Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας». Το τμήμα «οργανωμένου εγκλήματος» του «Αστυνομικού Τμήματος της Νέας Υόρκης»- NYPD, κλήθηκε επίσης να ενδιαφερθεί περισσότερο για την τρομοκρατία (πηγή: Xavier Raufer, «Το μεγάλο ξύπνημα των μαφιών» / «Le grand réveil des mafias», Παρίσι, εκδόσεις Jean Claude  Lattès, 2003 – Ο Xavier Raufer (Ξαβιέ Ροφέ) είναι Εθνικιστής εγκληματολόγος, δημοσιογράφος, δοκιμιογράφος και Καθηγητής  στο Ινστιτούτο Εγκληματολογίας του Παρισιού).

Αυτός ο συγγραφέας μας λέει ότι «το οργανωμένο έγκλημα είναι πλέον η κύρια παγκόσμια απειλή. Εκείνοι που πρέπει να μας προειδοποιούν εναντίον του (τα μέσα ενημέρωσης) και όσοι πρέπει να μας προστατεύουν από αυτό (οι κυβερνήσεις), πολύ συχνά απομακρύνονται από αυτό». Μακριά από αυτή την περίεργη ιδεολογία της ορθότητας και της συναίνεσης με το σύστημα, χωρίς την οποία είναι αδύνατο να βρει κανείς εργασία  διδασκαλίας σε ένα γαλλικό πανεπιστήμιο ειδικότερα, αλλά και γενικότερα σε ένα δυτικό πανεπιστήμιο, ο Pascal Bernardin (Πασκάλ Μπερναντέν), ο μηχανικός πληροφορικής, μελετητής του Μακιαβέλι και αντισυμβατικός οικολόγος συγγραφέας του γνωστού βιβλίου «L’Empire écologique ou La Subversion de l’écologie par le mondialisme» (Η οικολογική αυτοκρατορία ή Η Υπονόμευση της οικολογίας από την Παγκοσμιοποίηση»,1988, Παρίσι εκδόσεις Notre-dame Des Grâces), καθώς και του …άχρονου και ελάχιστα γνωστού συναφούς  «La face cachée du mondialisme vert» («Το κρυμμένο πρόσωπο της πράσινης παγκοσμιοποίησης»), έκανε μια πολύ τολμηρή πράξη: Απεκάλυψε εν μέρει τη παραλλαγμένη μαρξιστική λογική στην φιλελεύθερη εργασία, δημοσιεύοντας κριτικά πριν από λίγα χρόνια ένα εξαίρετο κείμενο σε μιαν ακροδεξιά γαλλική εφημερίδα, κείμενο που ανέλυε διεξοδικά και πρωτότυπα την κεφαλαιοκρατική παγκοσμιοποίηση.

Εδώ ακολουθούν μερικά σχόλια ενός άρθρου επικριτικού προς τον «φασίστα» Bernardin. Ενός ψυχοπαθητικού λιβέλλου του οποίου ο ασήμαντος συγγραφέας ήταν  ένας «αριστερός προοδευτικός», ιδιόρρυθμος και ανώριμος μελετητής, ο οποίος, ως καθηγητής πολιτικών επιστημών, κατά τα αναμενόμενα … μπόρεσε με «θάρρος» να ισχυριστεί ότι τάχα ο Bernardin δεν παρέχει ούτε ένα ίχνος αποδεικτικών στοιχείων, ενώ στην πραγματικότητα, κάτι τέτοιο πράττει ο ίδιος (όπως κάνουν  πάντα οι όμοιοί του).

Αυτός ο τυπικός υπερ-δημοκράτης ισχυρίζεται, σε μιαν από αυτές τις απελπισμένες ψευδοεπιστημονικές προσπάθειες της Αριστεράς να εξαλείψει τις πραγματικότητες και, ταυτόχρονα, να εξαπολύσει εκ νέου τις συνήθεις κατηγορίες της: «Για τον Μπερναρντέν, οι καθ’  όλα σωστές κυβερνητικές προσπάθειες (sic !) να ξεριζωθεί η διαφθορά είναι στην πραγματικότητα ένας λεπτός ελιγμός που στοχεύει στην προετοιμασία του δρόμου για την παγκοσμιοποίηση και τη νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων. Ο φασίστας Μπερναρντέν ξεκινά σημειώνοντας κατ΄αρχήν ότι μπορεί κανείς να κατανοήσει τον αληθινό σκοπό των πολιτικών κατά της διαφθοράς μόνο με μια “βαθιά κατανόηση των προθέσεων των αντιπάλων μας”».

Έτσι, ακριβώς σαν τον παραπάνω πολιτικό επιστήμονα,  οι διάφοροι συμβιβασμένοι διεθνιστές, εξαγορασμένοι ή ηλίθιοι μισθοφόροι «διανοητές» δεν κατανοούν ή αρνούνται να συζητήσουν αυτό που επισημαίνει ο εκάστοτε τολμηρός και επίμονος αντισυστημικός Bernardin : «Ο αγώνας ενάντια στη διαφθορά, προέρχεται και αυτός από το “ανώτατο επίπεδο διεθνών θεσμών”, ξεκίνησε δε στα πλαίσια της Διάσκεψης του Ρίο («Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για το Περιβάλλον και την Ανάπτυξη»- γνωστή και ως Earth Summit ή Σύνοδος της Γης, η οποία πραγματοποιήθηκε τον Ιούνιο του 1992), όπου οι κάθε είδους παγκοσμιοποιητές, οικουμενιστές ή υποστηρικτές της παγκόσμιας διακυβέρνησης, ….. δάκρυσαν από συγκίνηση βλέποντας Άραβες και Εβραίους να ακολουθούν ο ένας τον άλλο στο ίδιο βήμα».

Αν και ο αφελής παρατηρητής μπορεί να σκεφτεί ότι η πολιτική κατά της διαφθοράς που υιοθέτησαν (ως πάρεργο της οικολογικής αφύπνισης) 178 κυβερνήσεις ήταν μια απάντηση στην πίεση των απλών ανθρώπων, στην πραγματικότητα, μόνον «οι μυημένοι μπορούν να κατανοήσουν τον πραγματικό σκοπό της». Σύμφωνα με τον Μπερναρντέν, «…..η “ολοκληρωτική οικουμενιστική – παγκοσμιοποιητική εξουσία”, ακολουθώντας τα μαθήματα του Γκράμσι προσπαθεί να δημιουργήσει μια συναίνεση»  καταγκέλοντας κάθε δρατηριότητα που απορρίπτει τη διαφθορά ως …. βαθιά άδικη! Αλλά αυτό το κίνημα κατά της διαφθοράς έχει επαναστατικούς στόχους : Στην πραγματικότητα, ο πραγματικός στόχος των “διεθνών παγκοσμιοποιητικών θεσμών” είναι να κάνουν τις ελίτ να παρελαύνουν μαζί για να καταστρέψουν τις δυνάμεις της αντιπολίτευσης… είναι απαραίτητο να υποταχθούν οι ελίτ στο νόμο [της παγκόσμιας δύναμης] για να εγκαθιδρυθεί ένα ψεύτικο κράτος δικαίου σε κάθε έθνος και κατόπιν σε ολόκληρο τον κόσμο».

Με άλλα λόγια, ο πραγματικός στόχος του κινήματος κατά της διαφθοράς είναι να εφαρμόσει ένα ενιαίο «κράτος δικαίου» σε ολόκληρο τον κόσμο, το οποίο στη συνέχεια μπορεί να χειραγωγηθεί από τους παγκοσμιοποιητές επειδή «η διαφθορά εμποδίζει τους παγκοσμιοποιητές να ελέγχουν πλήρως την κοινωνία !». Έτσι, οι νόμοι κατά της διαφθοράς θα εφαρμόζονται στις ελίτ, ώστε «το παγκόσμιο σύστημα να ανταποκρίνεται με ακρίβεια στις οδηγίες που προέρχονται από την κορυφή της πυραμίδας του». Όμως, από φόβο μήπως αποξενώσει το κοινό ή εξαναγκαστεί να χρησιμοποιήσει αντιπαραγωγικά μέτρα βίας, ο νόμος εφαρμόζεται λιγότερο αυστηρά στους απλούς πολίτες, αν και ο απώτερος στόχος είναι να εμπεδωθεί στο κοινό η πίστη στο αναγκαίο παγκόσμιο δίκαιο. Μόλις γίνει αυτό, οι παγκοσμιοποιητές μπορούν στη συνέχεια να επιτύχουν το σχέδιό τους για την παγκόσμια κυριαρχία !

(…) «Ο αγώνας κατά της διαφθοράς είναι ένας παγκοσμιοποιητικός ελιγμός για την επιβεβαίωση της ισχύος των διεθνών θεσμών. Έτσι, η κοινωνία θα χάσει την τελευταία της προσφυγή ενάντια σε μια ολοκληρωτική εξουσία – θα χάσει τη διαφθορά των εξαγοράσιμων γραφειοκρατών. Ο αγώνας κατά της διαφθοράς, πέρα ​​από την ανύψωση της ηθικής της πολιτικής ζωής, θα επιτρέψει στην ολοκληρωτική παγκοσμιοποιητική δύναμη να ενισχύσει εκ νέου την κυριαρχία της στην κοινωνία». Ωστόσο, αυτό δεν θα επιτευχθεί χωρίς έναν αγώνα ανάμεσα στους επαναστάτες παγκοσμιοποιητές και στις παγκοσμιοποιητικές δυνάμεις του μεγάλου κεφαλαίου. Οι πρώτοι αποτελούνται από αφοσιωμένους επαναστάτες που, έχοντας αποτύχει να επιτύχουν τους στόχους τους μέσω του παγκόσμιου κομμουνισμού, έχουν μεταφέρει το πεδίο δράσης τους στη σύγχρονη διεθνή σκηνή. Η δεύτερη ομάδα αποτελείται από τους παγκοσμιοποιητές τους προερχόμενους από το μεγάλο κεφάλαιο. Ως εκ τούτου, η υιοθέτηση ψηφισμάτων κατά της διαφθοράς σηματοδοτεί τη νίκη των επαναστατικών παγκοσμιοποιητών έναντι εκείνων που προέρχονται από το μεγάλο κεφάλαιο. Από αυτό το σημείο και μετά, η πολιτική δεν θα καθορίζεται πλέον από τον πλούτο, αλλά “το δίκαιο θα γίνει η λυδία λίθος, φυσικά, ένας διεθνής νόμος, που υπαγορεύεται από πολύ προοδευτικούς διεθνείς οργανισμούς”. Στο τέλος, και οι ελίτ και ο λαός είναι θύματα χειρισμών που προέρχονται από την κορυφή της πυραμίδας… Και το αίτημα για δικαιοσύνη [τα πλάγια γράμματα δικά του] χρησιμοποιείται μεν, αλλά δεν εκπληρώνεται ποτέ από τους παγκοσμιοποιητές. Εν ολίγοις, η νομοθεσία κατά της διαφθοράς όπως και το πολυδιαφημισμένο, υπερδημοκρατικό “Κράτος Δικαίου” είναι απλώς ένα προπέτασμα καπνού για τις μηχανορρραφίες των επαναστατών, (δηλαδή πρώην κομμουνιστών παγκοσμιοποιητών) που σκοπεύουν να επιβάλουν στον ένα ενιαίο σύστημα δικαίου κόσμο για να τον κυριαρχήσουν.» (www.alphalink.com.au/~radnat/theories-right/theory3.html)

Μας φαίνεται ξεκάθαρο ότι οι σκέψεις του Bernardin δίνουν μια συμπαγή απάντηση στο ερώτημα το οποίο κάθε ευαιθητοποιημένο και αφυπνισμένο άτομο είναι υποχρεωμένο να θέτει στον εαυτό του από αυτή την άποψη: Γιατί στην ευχή 178, περισσότερο ή λιγότερο διεφθαρμένες κυβερνήσεις θα ένιωθαν την ανάγκη να συναντηθούν δημοσίως για να καταπολεμήσουν τη δημόσια διαφθορά (όπως και δηλώνουν δημόσια), αν όχι γιά να καθορίσουν μια κοινή παγκόσμια εγκληματική στρατηγική; Αυτό που βλέπουμε στην πραγματικότητα δεν είναι τόσο μια παγκοσμιοποίηση της οικονομίας, όσο μια ενσωμάτωση της οικονομίας του υποκόσμου σε μια συγκεντρωτική παγκόσμια οικονομία.

Η δημόσια διαφθορά είναι πιθανότατα τόσο παλαιά όσο και η πολιτική διακυβέρνηση των λαών: Αναφέρεται στον κώδικα νόμων του Χαμουραμπί. Ο Πλάτων μίλησε γι’ αυτήν στους «Νόμους» του. Σαράντα πειρασμοί στους οποίους θα μπορούσαν να υποκύψουν οι δημόσιοι υπάλληλοι αναφέρονται στην «Επιτομή»-«Arthashastra» του σοφού Καουτίλυα, μιαν ινδουιστική φιλοσοφική-πολιτική πραγματεία του τρίτου αιώνα π.Χ. Στο βιβλίο του «Ο άρτος και το θέαμα: Ιστορική κοινωνιολογία του πολιτικού πλουραλισμού» («Le pain et le cirque : Sociologie historique d’un pluralisme politique», Παρίσι, εκδόσεις Éditions du Seuil, 1976), ο «απογοητευμένος κομμουνιστής» ιστορικός και κλασικιστής  Paul Marie Veyne (Πωλ Μαρί Βεν, 1930-2022) δεν μπόρεσε παρά να αναγνωρίσει ότι στην κλασική Ελλάδα η κατάσταση της δημόσιας διαφθοράς στην αθηναϊκή δημοκρατία ήταν άνευ προηγουμένου. Στην Κίνα και στη Μέση Ανατολή, η δημόσια διαφθορά είναι, θα λέγαμε, ένας θεσμός….  προχωρημένης ηλικίας.

Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Φραγκίσκου Ιωσήφ, στη δεκαετία του 1880, οι υπουργοί του υπέβαλαν κάποτε την παραίτησή τους στην αρχή μιας συνεδρίασης του Υπουργικού Συμβουλίου, στην οποίαν επρόκειτο να ανακοινώσει τον διορισμό, για πρώτη φορά στην ιστορία της Αυτοκρατορίας, υπουργών αστικής προέλευσης στην κυβέρνηση, οι οποίοι, σε αντίθεση με τους ευγενείς, θα ελάμβαναν δωροδοκίες. Έκπληκτος, ο αυτοκράτορας της Αυστροουγγαρίας τους ρωτά τον λόγο της πράξης τους: «Υψηλότατε, απαντούν – το γεγονός ότι ο αυτοκράτορας δεν φαίνεται να έχει ιδέα για αυτόν τον λόγο λέει πολλά για τον χαρακτήρα του, και το γεγονός ότι σκέφτηκε ακόμη και να διορίσει αστούς υπουργούς στην κυβέρνηση, αποκαλύπτει μιαν εσωτερική αδυναμία που θα ήταν μοιραία για τη χώρα. Είτε κάποιος υπηρετεί την πατρίδα του είτε χρησιμοποιεί την πατρίδα γιά δικό του όφελος».Σε λίγα λόγια συνοψίστηκε όλη η διαφορά μεταξύ του αριστοκρατικού και του δημοκρατικού καθεστώτος. Μπορούμε επίσης να πούμε πως ξεκαθάρισε περιληπτικά η όλη διαφορά μεταξύ δύο αντίθετων τύπων ανθρώπων : Του ανθρώπου που υπηρετεί την πατρίδα του και του ανθρώπου που χρησιμοποιεί τη χώρα του για το δικό του κέρδος.

Όταν, χάρη στους ….. δημοκρατικούς θεσμούς, ο δεύτερος αυτός ανθρώπινος τύπος είναι στην εξουσία (από αυτή την άποψη, η έκφραση «να έχεις αξίωμα» είναι αρκετά αποκαλυπτική. Η αντίστοιχη γαλλική είναι ακόμη πιο αποκαλυπτική: «être aux affaires» «να είσαι στις υποθέσεις», «να είσαι στα πράγματα»), η δημόσια διαφθορά δεν μπορεί παρά να είναι δομική, για να μην πούμε θεσμική. Στα αστικά δημοκρατικά καθεστώτα που βίωσε η Ευρώπη από τα μέσα του δέκατου ένατου αιώνα έως τη δεκαετία του 1960, εκτός από μερικές σπάνιες εξαιρέσεις, δηλαδή εκτός από μερικούς πολιτικούς που δεν στερούνταν κάποιαν έννοια του κράτους (και μάλιστα με την πιο ουδέτερη έννοια της λέξης «κράτος»), οι πολιτικοί σκευωροί και μηχανορράφοι χρησιμοποίησαν το κράτος ως μέσο για να ευνοήσουν τα συμφέροντά τους και τα λόμπις (ομάδες πίεσης και «πολιτικούς προθαλάμους») τα οποία αντιπροσωπεύουν και στα οποία οφείλουν τους διορισμούς τους.

Ένας, ακόμη ευτελέστερος, τύπος πολιτικού μηχανορράφου ξεπετάχθηκε στην πολιτική σκηνή στα τέλη της δεκαετίας του 1970, λόγω του αναρχικού κινήματος του 1968: Για αυτόν τον τύπο πολιτικού σκευωρού και δολοπλόκου,  η πολιτική έχει γίνει σταδιοδρομία, καριέρα όπως κάθε άλλη καριέρα, αλλά πάντα συστηματικά εις βάρος του κράτους. Στο εμποροκρατικό κράτος του δέκατου ένατου αιώνα, η δημόσια διαφθορά μπορούσε, από οικονομική άποψη, να ωφελήσει τόσο τους πολιτικούς όσο και το κράτος, ενώ στις ημέρες μας, ό,τι κερδίζεται από τις πολιτικές μηχανορρραφίες χάνεται συστηματικά για το κράτος, σύμφωνα με την αρχή των συγκοινωνούντων δοχείων.

Ανάμεσά στους σύγχρονους μικροπολιτικούς σκευωρούς, μηχανορράφους  και δολοπλόκους, βρίσκουμε πρώην αντιπροσώπους πωλήσεων, πρώην δημοσιογράφους, πρώην αθλητές, ηθοποιούς (μέχρι το 1792, μόνο τρεις κατηγορίες ανθρώπων δεν είχαν πολιτικά δικαιώματα στη Γαλλία: Εβραίοι, κρεοπώλες και ηθοποιοί. Οι τελευταίοι θεωρούνταν μάλιστα τα  κατακάθια της κοινωνίας μέχρι τα μέσα του δέκατου όγδοου αιώνα, ενώ ακόμη χειρότερα, οι γυναίκες ηθοποιοί θεωρούνταν ολότελα άχρηστες γυναίκες μέχρι την διάδοση του κινηματογράφου  στην Ευρώπη). Κι αυτά δίχως να αναφέρουμε χώρες όπως η Ιταλία, η Γαλλία και η Ρωσία, με εγκληματίες, γκάνγκστερ και μαφιόζους, μερικοί από τους οποίους έφθασαν στην υψηλότερη κοινωνική θέση σε αυτές τις χώρες – μαστροπούς, διερχόμενοι «μέσα από τις όλο και πιο εμφανείς ρωγμές της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων». Τα σύνορα μεταξύ του υπόκοσμου και της πολιτικής σκηνής είναι όλο και πιο ασαφή.

Υπάρχει μια άλλη σημαντική διαφορά μεταξύ των σύγχρονων πολιτικών δολοπλόκων και σκευωρών και του αστού πολιτικού του δέκατου ένατου αιώνα, αναφορικά με τη σχέση τους προς την εξουσία. Αν συλλαμβάνονταν «in flagrante delicto» (λατινικός νομικός όρος που ουσιαστικά σημαίνει «επ’ αυτοφώρω». Χρησιμοποιείται για να περιγράψει κάποιον που τον «έπιασαν στα πράσα» ή στην ίδια τη στιγμή που διαπράττει ένα αδίκημα, ένα έγκλημα ή μια παρανομία) ο αστός πολιτικός θα προέβαινε σε άμεση παράιτησή του.

Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι θα ζητούσε δημόσια συγγνώμη, όπως έκανε υπό αυτές τις συνθήκες οποιοσδήποτε Ιάπωνας ή Κορεάτης πολιτικός μηχανορράφος, ούτε ότι θα αυτοκτονούσε όπως έκαναν ορισμένοι Ιάπωνες δολοπλόκοι που καταδικάστηκαν για διαφθορά. Ωστόσο, εγκατέλειπε άμεσα το αξίωμά του, για να μην επιστρέψει ποτέ στην πολιτική σκηνή. Κάποτε οι αστοί δεν στερούνταν ολότελα κάποιαν αίσθηση ευπρέπειας, όπως τώρα. Η παραίτησή τους δεν βασίζονταν σε ξεκάθαρη συμπαγή ηθική, αλλά σε συναφείς συσχετιζόμενους ηθικούς λόγους, στην ντροπή: Σε μεγάλο βαθμό, ήταν το επιτιμητικό  βλέμμα των άλλων ανρώπων που τους έκανε να παραιτηθούν.

Στις ημέρες μας έχει χαθεί σχεδόν ολοκληρωτικά κάθε ίχνος ευπρέπειας,  ευγένειας χαρακτήρα, αίσθησης καθήκοντος και προσωπικής τιμής. Βιώνουμε την ασύδοτη  και τυραννική εξουσία της ποσότητας αλλά ήδη  εμφανίζονται πυκνότερα τα φρικτά τερατώδη σημεία  των Καιρών. Οι Καθεστωτικοί κρατούντες, ανδρείκελα των Παγκοσμίων Επικυριάρχων, αδιαφορούν οι προσποιούνται πως δεν τα βλέπουν με περισσό φαρισαϊσμό. Επαληθεύεται και πάλιν ο Κύριος, όταν επέκρινε τους ελεεινούς Φαρισαίους που «γνώριζαν να προβλέπουν τον καιρό παρατηρώντας τον ουρανό», αλλά δεν μπορούσαν να διακρίνουν τα «σημεία των καιρών» σχετικά με την πνευματική κατάσταση της εποχής τους (Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον, 16:3).

Οι αστοί, η τάξη των εμπόρων που έδωσε έμφαση στην οικονομία και ντον υλικό πλούτο, οι συστατικοί παράγοντες της 3^ης Τάξης, υπήρξαν ο φορέας ανατροπής της Αριστοκρατίας και της Δικαιοσύνης με την «δημοκρατική» Γαλλική Επανάσταση. Οι επαναστατημένοι αναρχοκομμουνιστες προλετάριοι,  η ισοπεδωτική μαζική δημοκρατία της εργατικής τάξης και ο κομμουνισμός ως  πλήρης αποσύνδεση από το πνεύμα, συστατικοί παράγοντες της 4^ης Τάξης, υπήρξαν ο φορέας εκρίζωσης και αφανισμού της υπολειπόμενης Παράδοσης με την μπολσεβίκικη Επανάσταση. Από τη έναρξη του μεταπολεμικού κόσμου (ψυχροπολεμικού και τώρα μεταψυχροπολεμικού) ξεκίνησε και εξελίσσεται η έλευση της επόμενης κίνησης στο «Ιστορικό Γίγνεσθαι», η  αποκορύφωση  της Μεγάλης Αποσύνθεσης, της Κοσμικής Νύχτας.

Κατά τον Διδάσκαλο Έβολα, δεν υπάρχει τυποποιημένη έννοια της «Πέμπτης Τάξης». Ωστόσο, αναφέρεται στην «κάστα» της απόλυτης παρακμής, με αφορμή την πασίγνωστη φιλοσοφική του θεωρία για την Ιστορική και Ανθρωπολογική Υποστροφή και Υποβάθμιση των Καστών («Regressione delle caste»). Όταν ο Έβολα συζητά την πορεία μετά την Τέταρτη Τάξη, αναφέρεται συχνά σε μια κατάσταση που οδηγεί στην ολοσχερή αποσύνθεση κάθε κοινωνικής πυραμίδας. Αυτή η «Πέμπτη Τάξη» δεν είναι επίσημη και σαφώς καθορισμένη, αλλά μέσα στη ρευστότητά της συμβολίζει την πλήρη αποκτήνωση του σύγχρονου ανθρώπου και την ανάδυση μιας άθλιας «ανθρωπολογικής μετάλλαξης», πιό  κάτω και από το προλεταριάτο: Ανθρώπους «χωρίς πρόσωπο», απολύτως χειραγωγήσιμους, αμιγώς υλιστές, μακριά από κάθε ανώτερο σκοπό, οι οποίοι ζουν μέσα στην ανωνυμία και στην πλήρη πνευματική αποξένωση.

Αυτή η ύστατη φάση της Υποβάθμισης που ζούμε, αντιστοιχεί στον κλιμακούμενο ερχομό της  5^ης Τάξης, η οποία είναι ο φορέας, πομπός και αναπαραγωγός των «Εσχάτων Ημερών». Άνθρωποι εφήμεροι και ρηχοί, αχάριστοι, φίλαυτοι, φιλάργυροι, αλαζόνες και αυθάδεις εγωπαθείς, αδιάλλακτοι,  βλάσφημοι και άστοργοι, κτηνωδώς άσωτοι, άγριοι εχθροί κάθε καλού, ασεβείς και προδότες. Άνθρωποι που αγαπούν κάθε είδους ηδονή και δεν πιστεύουν κανέναν Θεό, ενώ δείχνουν πως έχουν ανθρωπιά, συμπόνια κι ευσέβεια, αλλά τις αρνούνται με τις πράξεις τους.

Πριν από μερικά χρόνια, ο δήμαρχος μιας γαλλικής πόλης στα προάστια του Παρισιού μαγνητοσκοπήθηκε από τη γραμματέα του καθώς καλούσε έναν τύπο του υποκόσμου για να του ζητήσει να στείλει ένα «συνεργείο» του ώστε  να πυρπολήσει το τοπικό γυμναστήριο. Όσο κι αν ακούγεται οξύμωρο θα μπορεί κανείς να πει εύστοχα : Ιδού το χάος που οργανώνεται από μόνο του ! Δίχως ανερμάτιστα ευχολόγια και φρούδες ελπίδες : Σήμερα η Ιστορία δεν μπορεί νοείται ως πρόοδος, αλλά ως σταδιακό κατρακύλισμα της ανθρωπότητας από το λαμπερό θείο προς το υλικό και χυδαίο.

Η «Πέμπτη Τάξη» θα μπορούσε κάλλιστα να καθοδηγείται από εκείνους οι οποίοι στις Ηνωμένες Πολιτείες και στην αποικία τους, την θλιβερή ΕΕ, προσπάθησαν σκληρά να δημιουργήσουν μια σύνθεση μεταξύ κερδοσκοπικού καπιταλισμού και κομμουνισμού, κάτι που, δεδομένης της προέλευσης και των δύο αυτών ιδεολογικοπολιτικών ασθενειών είναι απόλυτα, ενώ στην πραγματικότητα έχει ήδη σχεδόν πραγματωθεί στα πλαίσια της καλπάζουσας Παγκοσμιοποίησης.

Η διάλυση του Έθνους-Κράτους και των Παραδόσεων με την παγκοσμιοποίηση δημιουργεί μια μάζα ανθρώπων χωρίς ρίζες, πατρίδα ή σταθερή πολιτισμική ταυτότητα. Μιά μάζα που κυριαρχείται από έναν ιδιαάζοντα καταθλιπτικό νομαδισμό. Η προωθούμενη ομογενοποίηση των μαζών είναι γενεσιουργός λειτουργία της  Πέμπτης Τάξης, αποτελούμενης από άτομα πλήρως αποκομμένα από την τοπική παράδοση, τη θρησκεία και την οργανική κοινότητα. Δίποδα, ομιλούντα, καταναλωτικά και παραγωγικά ζώα που έχουν μεταλλαχθεί σε εναλλάξιμα γρανάζια μιας χρήσεως στην παγκόσμια παραγωγική μηχανή.

Στην παγκοσμιοποιημένη εποχή, η Πέμπτη Τάξη δεν αυτοπροσδιορίζεται από την πνευματικότητα (όπως η 1^η Τάξη των Ιερέων) ή την τιμή (2η Τάξη των Πολεμιστών), αλλά αποκλειστικά από την κατανάλωση και την επιβίωση, διακατεχόμενη από έναν ατελείωτο υλιστικό ευδαιμονισμό. Η παγκόσμια αγορά απαιτεί έναν άνθρωπο-καταναλωτή, εξ ολοκλήρου  «δίχως ποιότητες» ο οποίος στερείται κάθε εσωτερικής πνευματικής ζωής. Ο Έβολα περιγράφει αυτή την κατάσταση ως την απόλυτη «ανθρωπολογική κατάπτωση».

Η Πέμπτη Τάξη αντιστοιχεί στο  σύγχρονο «πρεκαριάτο», το παγκόσμιο στρώμα εργαζομένων χωρίς σταθερή απασχόληση, που ζουν στην αβεβαιότητα, περιφερόμενοι στις μεγαλουπόλεις του πλανήτη. Το πρεκαριάτοείναι ένας νεολογισμός που προκύπτει από τη συγχώνευση των λέξεων «precarious» (επισφαλής) και «proletariat»(προλεταριάτο). Ορίζει τη σύγχρονη κοινωνική τάξη των ανθρώπων που βιώνουν χρόνια εργασιακή και οικονομική ανασφάλεια, χωρίς μόνιμη απασχόληση ή προβλέψιμο μέλλον. Ο όρος διαδόθηκε ευρέως από τον Άγγλο Γκάι Στάντινγκ (Guy Standing) εργασιακό οικονομολόγο, Καθηγητή Αναπτυξιακών Σπουδών  στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, στο βιβλίο του «Το Πρεκαριάτο: Η νέα επικίνδυνη τάξη»(«The Precariat: The New Dangerous Class». Λονδίνο, εκδόσεις Pelican Books, 2011) και θεωρείται ως αποτύπωση των σύγχρονων εργασιακών συνθηκών του απάνθρωπου νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού.

Το πρεκαριάτο περιλαμβάνει όλους όσους εργάζονται με «ελαστικές» σχέσεις εργασίας (π.χ. συμβάσεις ορισμένου χρόνου, εκ περιτροπής εργασία, εργασία «part-time», τηλεργασία, «μαύρη εργασία») υφιστάμενοι τρομερή «Εργασιακή Επισφάλεια». Τα μέλη του στερούνται σταθερού εισοδήματος, προστασίας από απόλυση, συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων, αλλά και πρόσβασης σε παροχές υγείας που παραδοσιακά συνδέονται με την πλήρη απασχόληση. Ο «πρεκάριος» (κατά το προλετάριος) χαρακτηρίζεται από εκτεταμένες ώρες δαπανώμενες στην αναζήτηση εργασίας ή στην αναμονή ανάθεσης επόμενου έργου, δίχως αμοιβή. Αυτή η κατάσταση προκαλεί εύλογα έντονο ψυχολογικό στρες και συνθλιπτικό συναίσθημα κοινωνικής απομόνωσης. Επισημαίνεται ότι σε αντίθεση με τους εργάτες της βιομηχανικής εποχής (το διάσημο μαρξιστικό «προλεταριάτο»), τα μέλη του πρεκαριάτου συχνά έχουν υψηλό μορφωτικό επίπεδο (πτυχία και μεταπτυχιακά διπλώματα), όμως παρά ταύτα υποαπασχολούνται ή αμείβονται με βασικούς μισθούς (όπως η λεγόμενη «γενιά των 700 ευρώ»).

Ιδού, λοιπόν, ο πυρήνας της «Πέμπτης Τάξης» !