«Αποδεδειγμένα σε κάθε περίοδο της εξέλιξής του ο δυτικοευρωπαϊκός πολιτισμός προσπάθησε να απελευθερωθεί από τους Έλληνες. Αυτή η προσπάθεια είναι διαποτισμένη με βαθύτατη δυσαρέσκεια, επειδή οτιδήποτε κι αν δημιουργούσαν οι άλλοι λαοί, φαινομενικά πρωτότυπο και άξιο θαυμασμού, έχανε ξαφνικά το χρώμα και τη ζωή του σε σύγκριση με το ελληνικό μοντέλο, μαράζαινε και μετατρεπόταν σε μια κακοφτιαγμένη αντιγραφή, σε μια καρικατούρα.

Έτσι, μια συνεχώς αναζωπυρούμενη οργή ξεσπάει ξανά και ξανά εναντίον αυτού του αυτοτελούς ελληνικού λαού, αυτού του μικρού, αλαζονικού έθνους που είχε το θράσος να ονομάσει “βάρβαρα” για πάντα όλα τα ξένα στοιχεία που δεν είχαν δημιουργηθεί στο έδαφός του…

Κανένας από τους επικριτές τους δεν είχε την τύχη να βρει το κώνειο με το οποίο θα μπορούσαμε να απαλλαγούμε μια για πάντα από αυτούς. Όλα τα δηλητήρια του φθόνου, της συκοφαντίας και του μίσους αποδείχθηκαν ανεπαρκή για να κλονίσουν την υπέροχη αυτοκυριαρχία τους.

Γι’ αυτό, οι άνθρωποι αισθάνονται ντροπή και φόβο απέναντι στους Έλληνες. Εκτός, βέβαια, αν κάποιος εκτιμά την αλήθεια πάνω από όλα και τολμά να παραδεχτεί αυτή την αλήθεια: ότι οι Έλληνες κρατούν στα χέρια τους τα ηνία του δικού μας και κάθε επερχόμενου πολιτισμού, αλλά σχεδόν πάντα τα άρματα και τα άλογα των μεταγενέστερων πολιτισμών είναι χαμηλής ποιότητας και ανίκανα να ακολουθήσουν τον ηνίοχο, ο οποίος τότε μετατρέπει την καθοδήγησή τους σε ένα ειρωνικό παιχνίδι».

Φρειδερίκος Νίτσε – βιβλίο «Η Γέννηση της Τραγωδίας»