Ένα παράξενο θέαμα εκτυλίχθηκε κάτω από την ηλεκτρική λάμψη της αυτοκρατορίας του εικοστού πρώτου αιώνα : Ο Πρόεδρος Τραμπ, περιτριγυρισμένος από συμβούλους, στρατηγούς, χρηματοδότες, πάντα παρών σε εμφανίσεις των μέσων ενημέρωσης και με τον απέραντο μηχανισμό ενός πολιτισμού που κάποτε φανταζόταν τον εαυτό του ως κυρίαρχο κάθε ορίζοντα, έφτασε σε ένα σημείο όπου οι δρόμοι προς τα εμπρός στένευαν σε έναν ζοφερό διάδρομο. Η «μεγάλη στρατηγική» που υποσχόταν πίεση, εκφοβισμό και μονομερή κατεύθυνση, συνάντησε μια δύναμη που αντιστάθηκε στην απορρόφησή της από τις γνωστές συνταγές και μεθόδους των Διεθνών Επικυριάρχων.

Εκείνη τη στιγμή, μέσα στον απέραντο λαβύρινθο των γεωπολιτικών υπολογισμών, μόνο δύο πόρτες απέμειναν ξεκάθαρα ορατές: μια κάθοδος σε μια πολύ ευρύτερη και μεγαλύτερη στρατιωτική αντιπαράθεση ή μια κίνηση προς μιαν ουσιαστική συμφωνία με την Τεχεράνη. Αυτή την πραγματικότητα αξίζει να θυμόμαστε κάθε φορά που οι διάφορες καθεστωτικές φωνές γιορτάζουν το επεισόδιο ως επίδειξη ξεκάθαρης δύναμης της «υπερδύναμης» (;) και του «πλανητάρχη». Ακολούθως πρέπει να θυμόμαστε, μακριά από ευχολόγια ή αυταπάτες οτι και επί Τραμπ (αν όχι περισσότερο απ΄ότι πριν από αυτόν) οι ΗΠΑ είναι δέσμιες της συμμαχίας τους με το σιωνιστικό καθεστώς του ισραηλινού κράτους.

Στην Ιστορία η βαθύτερη και πιό αληθινή σημασία φτάνει πέρα ​​από τα άμεσα γεγονότα. Ο σπουδαίος Λάβκραφτ συχνά περιέγραφε μοναχικούς μελετητές που περιπλανήθηκαν σε ξεχασμένα αρχεία μόνο και μόνο για να ανακαλύψουν στην πορεία ότι ο χάρτης που εμπιστεύονταν έκρυβε παλαιότερες και πιο τεράστιες κατασκευές κάτω από τη γη. Το ίδιο και οι γνωστοί και οι αφανείς «γνωστοί – άγνωστοι» αρχιτέκτονες της αμερικανικής πολιτικής φάνηκαν να αντιμετωπίζουν μια κρυφή γεωμετρία. Πάμπολλα χρόνια κυρώσεων, απειλών, καταστροφικών και δολοφονικών μυστικών επιχειρήσεων, διπλωματικών ελιγμών και περιφερειακών πιέσεων δημιούργησαν την εντύπωση του δήθεν συντριπτικού ελέγχου.

Ωστόσο, κάτω από την ορατή επιδειξιομανή αρχιτεκτονική κρυβόταν μια διαφορετική πραγματικότητα, τεράστια, δθσθεώρητη  και αρχαία με τον δικό της τρόπο: Μια πολιτισμική πολυεπίπεδη κατάσταση ριζωμένη σε μνήμες, σύμβολα και θεσμούς που εκτείνονταν πολύ πέρα ​​από τη διάρκεια ζωής οποιασδήποτε κυβέρνησης και εξουσίας. Οι σίγουρες εξισώσεις ισχύος συνάντησαν απρόσμενες ιστορικές και παραϊστορικές μεταβλητές που προέρχονται από βαθύτερα στρώματα, όπως εκείνες οι θαμμένες κυκλώπειες πόλεις των οποίων οι γωνίες παραβίαζαν τη συνηθισμένη αντίληψη στο αριστούργημα του Λάβκραφτ «Στα βουνά της τρέλας». Εκεί όπου οι εμπλεκόμενοι θα βιώσουν τις εντυπωσιακές ανακαλύψεις τους, οι οποίες αποκαλύπτουν τη μυστική ύπαρξη ενός ολόκληρου άλλου κόσμου.

Ο αναχωρητής συγγραφέας της Νέας Αγγλία περιγράφει ένα σύμπαν στο οποίο ο άνθρωπος δεν έχει καμία απολύτως σημασία και βρίσκεται στο απόλυτο περιθώριο, σαν ένα αήμαντο μυρμήγκι, αντί για το επίκεντρο. Η συνέπεια αυτού του κοσμοειδώλου βεβαίως είναι ότι και η ίδια η ηθική εδώ δεν έχει καμία απολύτως σημασία, αφού η ηθική είναι …. ανθρώπινη εφεύρεση και στο σύμπαν του Λάβκραφτ ο ανθρώπινος πολιτισμός με όλες του τις προεκτάσεις έχει μηδαμινή σημασία. Γι’ αυτό άλλωστε το χρήμα και το σεξ, οι δύο κεντρικοί πυλώνες των σύγχρονων καταναλωτικών κοινωνιών Δυτικού τύπου, απουσιάζουν εντελώς από τον μυθοπλαστικό κόσμο του Λάβκραφτ, ο οποίος είναι κατά βάθος ένας κόσμος μισανθρωπικός και μηδενιστικός….. όπως εξελισσεται ο κόσμος μας.

Μέσα σε αυτό το εκτυλισσόμενο πλανητικό δράμα, ο Τραμπ έμοιαζε με έναν από τους πρωταγωνιστές του Λάβκραφτ που μπαίνει σε ένα θάλαμο περιμένοντας να κυριαρχήσει πάνω σε μυστηριώδεις δυνάμεις και αντ’ αυτού ανακαλύπτει τον εαυτό του κλεισμένο και παγιδευμένο στο δικό τους σχέδιο. Κάθε κλιμάκωση δημιουργούσε νέες πιέσεις. Κάθε επίδειξη αποφασιστικότητας προσκαλούσε αντίστοιχες επιδείξεις αντοχής. Ο μηχανισμός αποτροπής άρχισε να μοιάζει με ένα περίτεχνο τελετουργικό οι συμμετέχοντες στο οποίο συνειδητοποίησαν σταδιακά ότι οι δυνάμεις που επικλήθηκαν είχαν τη δική τους ορμή. Σε ερήμους, βουνά, ναυτιλιακές λωρίδες, διπλωματικούς διαδρόμους, δίκτυα πληροφοριών και χρηματοοικονομικά συστήματα, διάφορα αόρατα ρεύματα συνέκλιναν σε μια διαμόρφωση που περιόριζε κάθε εμπλεκόμενο παράγοντα. Αυτό που φαινόταν από μακριά ως ελευθερία δράσης των Αμερικανών και των εντόπιων «φίλων» τους αποκαλύπτονταν όλο και περισσότερο ως δυσχερής κίνηση μέσα από στενά περάσματα, τα οποία χαράσσει το συσσωρευμένο συντριπτικό βάρος της ίδιας της ιστορίας.

Η μυθολογία της δύναμης εξαρτάται συχνότατα από τις εικόνες και την ροή τους : Φωτογραφίες, ομιλίες, αεροπλανοφόρα, πύραυλοι, σημαίες και διακηρύξεις δημιουργούν εντυπώσεις που ταξιδεύουν γρήγορα σε όλη τη σύγχρονη σφαίρα των πληροφοριών. Ο εμπνευσμένος Λάβκραφτ κατάλαβε τον παραπλανητικό χαρακτήρα των εμφανίσεων, των παρουσιάσεων και των παραστάσεων. Οι αφηγητές του κοίταζαν συχνά διάφορα συνηθισμένα τοπία μόνο για να δουν, μέσα από κάποιες φευγαλέες αλλαγές οπτικής γωνίας, τρομακτικές και απερινόητες κολοσσιαίες μορφές που κρύβονται πέρα ​​από την ανθρώπινη κατανόηση. Με παρόμοιο τρόπο, οι επιφανειακές εικόνες γύρω από την μεσανατολική αντιπαράθεση υποδήλωναν στις ΗΠΑ κυριαρχία και πρωτοβουλία.

Ωστόσο, η βαθύτερη δομή έδειχνε κάτι εντελώς άλλο: Ένας ηγέτης του οποίου η στρατηγική «έμπνευση» καταλήγει σε μια επιλογή ανάμεσα σε μεγάλο γενικευμένο πόλεμο και σε σημαντικές παραχωρήσεις, καταλαμβάνει μια θέση που διαμορφώνεται τόσο από αντικειμενικούς περιορισμούς όσο και από την διοικητική ανάγκη ολοκλήρωσης της κάθε εντολής του. Η εικόνα που προβάλλεται προς τα έξω μπορεί να εκπέμπει εμπιστοσύνη, ενώ η υποκείμενη πραγματικότητα υποδηλώνει ανεπάρκεια, στενότητα, πίεση, ασάφεια και στρατηγική κατωτερότητα.

Θα μπορούσε κανείς ακόμη και να συγκρίνει την κατάσταση με τους εξερευνητές που συνάντησαν τις αρχαίες οντότητες του σύμπαντος του Λάβκραφτ. Αυτοί οι επιστήμονες ταξιδιώτες έφεραν εξαιρετικά προηγμένα εργαλεία, άρτια επιστημονική γνώση και απέραντη πίστη στις δικές τους ικανότητες. Μετά ήρθε η αποκάλυψη ότι στο περιβάλλον τοπίο κατοικούσαν ήδη μεγαλύτερες δυνάμεις πριν από το εγχείρημά τους. Με γεωπολιτικούς όρους, το μάθημα παραμένει παρόμοιο. Η τεχνολογική υπεροχή, η οικονομική εμβέλεια και η στρατιωτική ισχύς διατηρούν σαφώς τεράστια σημασία, ωστόσο υπάρχουν παράλληλα με την πολιτισμική ανθεκτικότητα, την ιδεολογική δέσμευση, τη δημογραφική αντοχή, το γεωγραφικό βάθος και την ιστορική μνήμη! Αυτά τα στοιχεία σπάνια εμφανίζονται σε θριαμβευτικά πρωτοσέλιδα, αν και συχνά καθορίζουν τα αποτελέσματα επί δεκαετίες. Η θέση της Τεχεράνης αντλούσε δύναμη ακριβώς από τέτοια απρόσιτα υπόγεια θεμέλια, δημιουργώντας ένα πολυσύνθετο και πολυδραστικό στρατηγικό περιβάλλον όπου ο εξαναγκασμός από μόνος του θα μπορούσε να επιτύχει πολύ περιορισμένα αποτελέσματα.

Η τελευταία ειρωνεία φέρει μια ξεκάθαρα λαβκραφτιανή γεύση. Πολλές ιστορίες τελειώνουν με έναν πρωταγωνιστή να αντιμετωπίζει μιαν αποκάλυψη που μεταμορφώνει το νόημα όλων όσων προηγήθηκαν. Ο φαινομενικός κυνηγός ανακαλύπτει τον εαυτό του μέσα σε ένα μεγαλύτερο σχέδιο. Ο ανακριτής γίνεται μέρος του μυστηρίου που προσπάθησε να ξετυλίξει. Ο κατακτητής βρίσκει όρια όπου η απεριόριστη επέκταση φαινόταν βέβαιη. Έτσι, η αφήγηση της αποδεδειγμένης δύναμης αξίζει και αξιώνει ιδιαίτερα προσεκτική εξέταση. Η δύναμη υπάρχει πιο ξεκάθαρα εκεί όπου οι επιλογές πολλαπλασιάζονται και η πρωτοβουλία διευρύνεται. Έτσι, ο Τραμπ, είναι μια φιγούρα που στέκεται μπροστά από τεράστιες σκιασμένες πύλες κάτω από εξωγήινους αστέρες, περιτριγυρισμένος από δυνάμεις και συνθήκες που έχουν περιορίσει αθόρυβα το βασίλειο της πιθανής δράσης, ενώ σαν αναγνώστης του Λάβκραφτ προσλαμβάνει το παραισθησιογόνο όραμα αποτυπωμένο με ψυχρή νηφαλιότητα στο χαρτί. Προσπαθεί να αφομοιώσει ένα σύνολο από αναφορές και ενημερώσεις που όπως εξελίσσεται το δρώμενο του έχει αποκαλυφθεί με κάθε λεπτομέρεια.

Έτσι, το «πανίσχυρο» πλέγμα των προεδρικών συμβούλων του «πολιτικού επιδειξία»  Προέδρου, νιώθει πως μπαίνει για πρώτη φορά σε ένα ανοίκειο περιβάλλον το οποίο δεν προορίζεται για τα δικά του μάτια και τη δική του κατανόηση. Ο macho Πρόεδρος και οι περί Αυτόν  βιώνουν κάτι απαγορευμένο. Έτσι αποκαλύπτονται τα αληθινά περιγράμματα της στρατηγικής πραγματικότητας, πολύ πιο ξεκάθαρα από οποιαδήποτε θριαμβευτική διακήρυξη. Μοναδικός και πρώτιστος άξονας της πραγματικότητας αυτής  του Τραμπ είναι η προστασία και η φροντίδα του «καλού του φίλου» Μπίμπι !

Η ρητορική του Προέδρου Τραμπ προς το Ιράν έχει μετακινηθεί με εκπληκτική ταχύτητα από τη γλώσσα της καταστροφής στη γλώσσα της περιστασιακής συμφιλίωσης. Κάποια στιγμή μίλησε με όρους που υποδηλώνουν την αδίστακτη πλήρη καταστροφή της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Σε μιαν άλλη στιγμή, «ζωγράφισε» ένα χαλαρωτικό όραμα ειρήνης που εκτείνεται στο μέλλον, συνοδευόμενο από υποσχέσεις ευημερίας σε μεγάλη κλίμακα. Τώρα η Ουάσιγκτον και η Τεχεράνη υπέγραψαν αρχικά το Μνημόνιο Κατανόησης και σκοπεύουν … να υπογράψουν ότι περαιτέρω απαιτηθεί.

Βεβαίως τα οποιαδήποτε τέτοια έγγραφα έχουν συμβολική αξία και διπλωματική σημασία, ενώ δεν έχουν δεσμευτική νομική ισχύ. Η συγκεκριμένη αρχική συμφωνία φαίνεται ασυνήθιστα συνοπτική. Ο Υπουργός Εξωτερικών του Ιράν, Αμπάς Αραγτσί, δήλωσε σε συνέντευξή του στο ιρανικό πρακτορείο ειδήσεων Mehr («Στοργή» αλλά και «Ηλιος») ότι το ίδιο το κείμενο ήταν λιγότερο από δύο σελίδες. Είναι γνωστό ιστορικά πως ενίοτε η μοίρα των εθνών μπορεί να εξαρτάται από έγγραφα μικρότερα από ένα συνηθισμένο άρθρο εφημερίδας.

Το περιορισμένο μέγεθος του εν λόγω κειμένου υποδήλωσε ότι πολλά βασικά ζητήματα παρέμειναν άλυτα. Οι αξιωματούχοι κάνουν λόγο για επείγοντα μέτρα που πρέπει να ληφθούν άμεσα, μεταξύ των οποίων η αποκατάσταση της ανοιχτής ναυσιπλοΐας μέσω του στενού του Ορμούζ. Ωστόσο, οι διαθέσιμες και πάντα ρευστές πληροφορίες δείχνουν μια συνεχιζόμενη ασάφεια. Τα ιρανικά μέσα ενημέρωσης παρουσίασαν μιαν εικόνα στην οποία οι αμερικανικοί περιορισμοί στα ιρανικά λιμάνια κατά μήκος του Περσικού Κόλπου θα εξαφανίζονταν ενώ το Ιράν, συνεργαζόμενο με το Ομάν, θα συνέχιζε να ασκεί εποπτεία στην περιοχή και θα λαμβάνει σημαντικά έσοδα μέσω ναυτιλιακών τελών.

Ο Τραμπ φαίνεται πως περιέγραφε ένα πολύ διαφορετικό αποτέλεσμα. Σε σχόλιά του  στους φιλοσιωνιστικούς New York Times, δήλωσε ότι ένα από τα κεντρικά επιτεύγματα της συμφωνίας θα ήταν η δημιουργία ενός …. «μόνιμα ατελούς στενού του Ορμούζ!». Μια συμφωνία που περιγράφεται με ασυμβίβαστους τρόπους από τους υπογράφοντες μοιάζει με κάποιο αρχαίο κείμενο μεταφρασμένο σε αντίπαλες γλώσσες, όπου  η κάθε εκδοχή εξυπηρετεί ένα διαφορετικό πεπρωμένο. Βεβάιως η διπλωματία ζει μέσα σε αυτή τη σφαίρα αλλαγής συμβόλων και στρατηγικών σιωπών, όπου τα κράτη δίνουν μάχες μέσω της επιτήδειας διεθνοπολιτικής γλώσσας.

Η έννοια της Πολυπολικότητας ενέχει έναν άξονα εξελικτικού Δαρβινισμού και προσφέρει ένα πλαίσιο για την κατανόηση τέτοιων γεγονότων. Η αναδυόμενη παγκόσμια τάξη πραγμάτων μοιάζει με ένα πολιτισμικό οικοσύστημα, στο οποίο οι μεγάλες δυνάμεις προσαρμόζονται στις μεταβαλλόμενες συνθήκες, διατηρούν τις ξεχωριστές ταυτότητές τους και ανταγωνίζονται για μεγαλύτερη επιρροή σε διάφορες περιοχές και ηπείρους. Προφανώς το τέλος της μονοπολικής κυριαρχίας δεν προαναγγέλλει μιαν εποχή καθολικής συνεργασίας.

Σηματοδοτεί, απλά και σκληρά, την επιστροφή της Ιστορίας στην αρχαιότερη μορφή της : Ως αγώνα μεταξύ πολιτισμών που διαθέτουν διαφορετικές παραδόσεις, αξίες και στρατηγικά ενδιαφέροντα. Ακριβώς όπως τα φυσικά είδη αντέχουν μέσω της προσαρμογής σε μεταβαλλόμενα περιβάλλοντα, έτσι και οι πολιτισμοί σαν ζωντανοί οργανισμοί επιμένουν μέσω της ανθεκτικότητας, της καινοτομίας, της δημογραφικής ζωτικότητας και της πολιτιστικής συνοχής τους. Η Πολυπολικότητα υπ’ αυτήν την έννοια λειτουργεί σύμφωνα με τις εξελικτικές πιέσεις. Τα κράτη αναδύονται, παρακμάζουν, μεταμορφώνονται και επιβεβαιώνονται εκ νέου. Η ειρήνη παραμένει εφικτή, παρά το ότι προκύπτει μέσω της ισορροπίας μεταξύ των δυνάμεων και όχι μέσω των ευχολογιακών αστήρικτων ονείρων για ένα ενιαίο παγκόσμιο μοντέλο που επιβάλλεται στην ανθρωπότητα.

Το πραγματικό περιεχόμενο της προτεινόμενης συμφωνίας παραμένει σε μεγάλο βαθμό κρυφό από την κοινή θέα έως ότου …. ανασταλεί και πάλι από αιφνίδιες εχθροπραξίες. Ο Αραγτσί ανακοίνωσε ότι το κείμενο θα ήταν διαθέσιμο μετά την υπογραφή. Ακόμη και αυτή η διαβεβαίωση απαιτεί προσοχή. Αναφορές που εκδόθηκαν από το Πρακτορείο Ειδήσεων Mehr παρουσίασαν αυτά που περιγράφηκαν ως δεκατέσσερα βασικά σημεία του Μνημονίου. Τα σημεία αυτά …. απέκλιναν έντονα από τις δηλώσεις του Αμερικανού προέδρου και μελών του κύκλου του. Αρκετοί από τους ισχυρισμούς του που αποδίδονται στη συμφωνία επιβαρύνουν την αξιοπιστία. Το πέμπτο σημείο πέντε φέρεται ότι προέβέπε μιαν αμερικανική απόσυρση από την περιοχή γύρω από το Ιράν. Το έκτο σημείο φέρεται ότι ζητούσε την άρση όλων των κυρώσεων χωρίς αμοιβαίες παραχωρήσεις. Το έβδομο σημείο πρότεινε μιαν αμερικανική προσπάθεια ανοικοδόμησης στο Ιράν αξίας τουλάχιστον 300 δισεκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ ! Είναι αντιληπτό πως τέτοιες διατάξεις θα συνιστούσαν γεωπολιτικό μετασχηματισμό ιστορικής κλίμακας.

Η πιο εύλογη εξήγηση των υπερβολών αλλά και των παλινωδιών φαίνεται απλή. Τα δεκατέσσερα σημεία φαίνεται ότι αντιπροσώπευαν μιαν ιρανική πρόταση που διαβιβάστηκε στους Αμερικανούς διαπραγματευτές …. μέσω Πακιστανών μεσολαβητών. Το να φανταζόμαστε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες αποδέχθηκαν πραγματικά το ιρανικό πακέτο στην πλήρη του μορφή είναι σαν να μπερδεύουμε την επιθυμία με την πραγματικότητα και την προπαγάνδα με την κρατική τέχνη της διακυβέρνησης και της διεθνούς πολιτικής. Οι αυτοκρατορίες κινούνται στην ιστορία σαν αρχαία θηρία: διαπραγματεύονται, απειλούν, υποχωρούν και προχωρούν, ωστόσο σπάνια παραδίδουν κάποιο στρατηγικό τους πλεονέκτημα με αντάλλαγμα λέξεις γραμμένες σε φθαρτά φύλλα χαρτιού. Ωστόσο, οι επίσημες αφηγήσεις συχνά διαμορφώνουν την αντίληψη του κοινού. Εντός του Ιράν, τμήματα του πληθυσμού έχουν περάσει αρκετές εβδομάδες ακούγοντας αφηγήσεις που περιγράφουν την πρόσφατη σύγκρουση ως νίκη στο πεδίο της μάχης, θρίαμβο και απόδειξη της άφιξης του έθνους τους ως υπερδύναμη. Σε αυτό το πλαίσιο, η πίστη σε μια εξαιρετικά ευνοϊκή συμφωνία γίνεται πιο κατανοητή. Εμφανίσθηκε και ένας μικρός αριθμός διαδηλώσεων που εναντιώνονται στην προσέγγιση με τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Το Ιράν κατηγόρησε τις ΗΠΑ και το σιωνιστικό Ισραήλ για στοχοποίηση μη στρατιωτικών υποδομών. Έρευνες έδειξαν ότι αμερικανικός πύραυλος έπληξε σχολείο στην πόλη Μινάμπ, την πρώτη κιόλας μέρα του πολέμου, προκαλώντας τον θάνατο 168 ανθρώπων, ανάμεσά τους 110 παιδιά, με τον αμερικανικό στρατό να δηλώνει ότι …. εξετάζει το περιστατικό. Λίγες ημέρες αργότερα, ένας ακόμη πύραυλος χτύπησε αθλητικό κέντρο κατά τη διάρκεια αγώνα βόλεϊ κοριτσιών στην πόλη Λαμέρντ, αφήνοντας πίσω 20 νεκρούς. Παρά το ότι οι ΗΠΑ αρνήθηκαν την εμπλοκή τους στο χτύπημα αυτό, ειδικοί ανέφεραν στο «BBC Verify» ότι χρησιμοποιήθηκε αμερικανικός πύραυρος ακριβείας (PrSM – Precision Strike Missile).

Πέρα από τα διάσπαρτα συμβάντα απάνθρωπης φρίκης το κεντρικό ερώτημα παραμένει άλυτο: μπορεί η οποιαδήποτε ρύθμιση να παράγει διαρκή ειρήνη; Η ιστορία προσφέρει πολλά παραδείγματα συμφωνιών που παρείχαν προσωρινή σταθερότητα, αφήνοντας άθικτους βαθύτερους ανταγωνισμούς. Οι μεγάλες δυνάμεις σπάνια εγκαταλείπουν τα στρατηγικά τους συμφέροντα μόνο μέσω υπογραφών. Σταματούν, επανατοποθετούνται, διαπραγματεύονται, κερδίζουν χρόνο  και προετοιμάζονται για την επόμενη φάση του ανταγωνισμού. Στο πλαίσιο της Δαρβινικής Πολυπολικότητας, η ειρήνη έρχεται μέσω της ισορροπίας μεταξύ πολιτισμών που είναι ικανοί να υπερασπιστούν τα συμφέροντά τους ενώ αναγνωρίζουν τη δύναμη των άλλων. Μια τέτοια παγκόσμια τάξη μπορεί να αποδειχθεί πολύ πιο ανθεκτική από τον ιδεολογικό οικουμενισμό, επειδή αντικατοπτρίζει τις πλουραλιστικές πραγματικότητες του κόσμου και όχι αφηρημένα, δήθεν νομοτελειακά οράματα ενός ενιαίου πολιτικού πεπρωμένου.

Στις 24 Ιουνίου για πρώτη φορά από το 1973 και τα δύο σώματα του αμερικανικού Κογκρέσου (Γερουσία και Βουλή)  ενέκριναν  ψήφισμα που ζητά την απόσυρση των αμερικανικών δυνάμεων από εχθροπραξίες, αμφισβητώντας ανοιχτά τις …. πολεμικές επιλογές του Αμερικανού Προέδρου. Το ψήφισμα θεωρείται κυρίως συμβολικό και η πρακτική του εφαρμογή παραμένει αμφίβολη, αλλά η ψηφοφορία αποτελεί σαφές πολιτικό πλήγμα για τον … στρατηλάτη Τραμπ. Όμως, την ίδια ημέρα ο Τραμπ ισχυρίστηκε πως το Ιράν «κάνει πολύ μεγάλες παραχωρήσεις στις διαπραγματεύσεις, οι οποίες αναμένεται να συνεχιστούν την ερχόμενη εβδομάδα. Ο πόλεμος πάει πολύ καλά. Όπως γνωρίζετε, κερδίζουμε με μεγάλη διαφορά. Θα δούμε τι θα γίνει…..»

Αλλά οι εχθροπραξίες και οι απειλές μεταξύ ΗΠΑ – Ιράν συνεχίζονται μέχρι τώρα και το σενάριο του τερματισμού του πολέμου όλο και απομακρύνεται : Νέο κύμα επιθέσεων εναντίον του Ιράν εξαπέλυσαν οι ΗΠΑ τη νύχτα του Σαββάτου 27 Ιουνίου προς Κυριακή 28 Ιουνίου, ενώ σε αντίποινα οι Φρουροί της Επανάστασης έπληξαν αμερικανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις σε Κουβέιτ και Μπαχρέιν. Η … φθισική εκεχειρία που υπεγράφη στις 17 Ιουνίου, παραβιάστηκε …. και από τις δύο πλευρές, με τον Αμερικανό πρόεδρο να απειλεί για πολλοστή φορά με αφανισμό την Τεχεράνη: «Μπορεί να έρθει κάποια στιγμή (…) που θα αναγκαστούμε να ολοκληρώσουμε το στρατιωτικά το έργο που ξεκινήσαμε με μεγάλη επιτυχία», συμπλήρωσε ο πρόεδρος των ΗΠΑ, διαμηνύοντας πως «εάν συμβεί αυτό, η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν δεν θα υπάρχει πλέον» !

Όλα ξεκίνησαν, το βράδυ του Σαββάτου, όταν αμερικανικά μαχητικά αεροσκάφη έπληξαν δέκα τοποθεσίες στο Ιράν ! Στο στόχαστρο είχαν κυρίως στρατιωτικές υποδομές επιτήρησης, συστήματα επικοινωνιών, εγκαταστάσεις αντιαεροπορικής άμυνας, αποθήκες drones και δυνατότητες ναρκοθέτησης, σύμφωνα με την αμερικανική στρατιωτική ενημέρωση.

Στο μεταξύ ο Ναΐμ Κάσεμ, ηγέτης της φιλοϊρανικής Χεζμπολάχ χαρακτήρισε «μεγάλο λάθος» τη συμφωνία που υπογράφηκε από τον Λίβανο και το Ισραήλ, με τη μεσολάβηση των ΗΠΑ, κατηγορώντας την κυβέρνηση του Λιβάνου ότι «νομιμοποιεί» με αυτόν τον τρόπο την κατοχή εδαφών της χώρας: «Η συμφωνία-πλαίσιο της Ουάσιγκτον είναι ταπεινωτική, επαίσχυντη και αντιπροσωπεύει απεμπόληση της εθνικής κυριαρχίας»

Ο «φίλος και σύμμαχος» των ΗΠΑ πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπενιαμίν Νετανιάχου χαιρέτισε χαρούμενος τη συμφωνία-πλαίσιο, χαρακτηρίζοντάς την «πλήγμα» για το Ιράν και τη Χεζμπολάχ ; «Καταλήξαμε σε μια ιστορική συμφωνία για το κράτος του Ισραήλ, μετά τις απευθείας διαπραγματεύσεις με τον Λίβανο. Αυτό είναι ένα πλήγμα που καταφέραμε στο Ιράν και στη Χεζμπολάχ»……

Όπως και να έχει, ασφαλώς η πίεση προς τον Λευκό Οίκο ενισχύεται και από το εσωτερικό πολιτικό κλίμα. Σύμφωνα με νέα δημοσκόπηση των Reuters/Ipsos, μόλις ένας στους τέσσερις Αμερικανούς θεωρεί ότι ο πόλεμος με το Ιράν άξιζε το κόστος του, ενώ η πλειοψηφία εκφράζει αμφιβολίες για τη βιωσιμότητα οποιασδήποτε εκεχειρίας με την Τεχεράνη. Για τον επιχειρηματία και διασκεδαστή Τραμπ, ο άμεσος υπολογισμός μπορεί να είναι απλούστερος. Η διατήρηση της σταθερότητας μέσω των αμερικανικών ενδιάμεσων εκλογών στις 3 Νοεμβρίου θα μπορούσε από μόνη της να αντιπροσωπεύει μια σημαντική πολιτική του επιτυχία.

Οι πολιτικοί συχνά επιδιώκουν την ειρήνη για λόγους τόσο μεγάλους όσο και πρακτικούς. Κάποιοι αναζητούν μόνιμους διακανονισμούς και συμφωνίες. Άλλοι αναζητούν απλά χρόνο, μέχρις ότου προβούν στο επόμενο πλήγμα. Το διεθνές σύστημα ανταμείβει συχνά όσους κατανοούν αυτήν την ουσιώδη και κρίσιμη διαφορά.