Ως τρόπο να επιστήσει την προσοχή και να προειδοποιήσει ενάντια στη σεξουαλική κακοποίηση Ευρωπαίων γυναικών από Μουσουλμάνους μετανάστες, ένα πολιτικό κόμμα στη Γερμανία προκάλεσε διαμάχη το 2019 χρησιμοποιώντας τον ακόλουθο πίνακα στην προεκλογική του εκστρατεία:
Ζωγραφισμένος στη Γαλλία το 1866, η εικόνα περιγράφεται ως «δείχνει έναν μαύρο, προφανώς Μουσουλμάνο έμπορο σκλάβων να επιδεικνύει μια γυμνή νεαρή γυναίκα με πολύ πιο ανοιχτόχρωμο δέρμα σε μια ομάδα ανδρών για εξέταση».
Αντικειμενικά μιλώντας, ο εν λόγω πίνακας απεικονίζει μια πραγματικότητα που έχει διαδραματιστεί αμέτρητες φορές ανά τους αιώνες: Αφρικανοί, Ασιάτες και Μουσουλμάνοι της Μέσης Ανατολής είχαν ανέκαθεν στόχο τις Ευρωπαίες γυναίκες, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα ώστε να έχουν υποδουλώσει εκατομμύρια από αυτές ανά τους αιώνες (βλ. το βιβλίο “Sword and Scimitar” για τεκμηρίωση). Και βέβαια κάθε τέτοια υποδούλωση, σημαίνει και εκτέλεση της οικογένειάς της.
Όχι μόνο στοιχεία αυτού του φαινομένου συνεχίζονται μέχρι σήμερα — μέσα στην ίδια την Ευρώπη — αλλά υπάρχει και κάτι άλλο, ένα άλλο μέσο πέρα από τη γραφή, που τεκμηριώνει αυτή τη μακρά ιστορία: αμέτρητοι ακόμη τέτοιοι πίνακες που απεικονίζουν την απαγωγή, την εμπορία και τη σεξουαλική υποδούλωση Ευρωπαίων γυναικών. Συνολικά, υπογραμμίζουν περαιτέρω την πανταχού παρουσία και την κακή φήμη αυτού του φαινομένου.
Πράγματι, ήταν τόσο γνωστό θέμα που πολλοί καλλιτέχνες και ζωγράφοι του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα ειδικεύονταν σε αυτό, συχνά βασιζόμενοι σε δικές τους αυτοψίες μαρτυρίες. (Όπως σημειώνει μια γκαλερί τέχνης: «Πολλοί […] από τους σημαντικότερους ζωγράφους ταξίδεψαν οι ίδιοι [στον μουσουλμανικό κόσμο], και αυτό που ζωγράφιζαν βασιζόταν σε σκίτσα που είχαν κάνει όταν βρίσκονταν εκεί…»)
Παρακάτω είναι μόλις λίγοι τέτοιοι πίνακες (υπάρχουν πολλοί περισσότεροι). Πέρα από την αναγραφή του ονόματος του καλλιτέχνη, του έτους ζωγραφικής και, όπου είναι δυνατόν, του τίτλου — πληροφορίες που συχνά είναι δύσκολο να εξακριβωθούν — έχω περιορίσει τα σχόλιά μου σε σημαντικές παρεκβάσεις και διευκρινίσεις, κυρίως στους πρώτους λίγους πίνακες, αφήνοντας τους υπόλοιπους να μιλήσουν από μόνοι τους.
«Οι Βουλγάρες Μάρτυρες», του Κονσταντίν Μακόφσκι, 1877. Απεικονίζει γεγονότα από ένα χρόνο νωρίτερα, όταν Οθωμανοί ατάκτους στρατιώτες (οι λεγόμενοι βαζι-βουζούκηδες ή «τρελά κεφάλια») βίασαν και σφαγίασαν τις Χριστιανές γυναίκες της Βουλγαρίας και τα παιδιά τους. Σε αυτή την εικόνα, μια Αγία Γραφή τοποθετείται κοροϊδευτικά πάνω σε ένα θύμα, ενώ οι δράστες ετοιμάζονται να επαναλάβουν την πράξη σε μια άλλη. Ο Αμερικανός δημοσιογράφος ΜακΓκάχαν, που ανέφερε από τη Βουλγαρία, έγραψε τα εξής για αυτό το περιστατικό: «Όταν ένας Μωαμεθανός έχει σκοτώσει έναν ορισμένο αριθμό απίστων, είναι σίγουρος για τον Παράδεισο, ανεξάρτητα από τις αμαρτίες του… […] ο συνηθισμένος Μουσουλμάνος παίρνει την εντολή με ευρύτερη αποδοχή και μετράει γυναίκες και παιδιά επίσης… οι Βαζι-βουζούκηδες, για να αυξήσουν τον αριθμό, άνοιγαν τις κοιλιές εγκύων γυναικών και σκότωναν τα αγέννητα βρέφη.»
«Η Απαγωγή μιας Ερζεγοβίνιας Γυναίκας», του Γιάροσλαβ Τσέρμακ, 1861. Από την επίσημη περιγραφή του μουσείου: «Ενοχλητική και εξαιρετικά υποβλητική, απεικονίζει μια λευκή, γυμνή Χριστιανή γυναίκα να απάγεται από το χωριό της από Οθωμανούς μισθοφόρους που έχουν σκοτώσει τον σύζυγο και το μωρό της.»
«Μια Νέα Άφιξη», του Τζούλιο Ροζάτι (1858–1917).
«Απαγωγή», του Έντουαρντ Άνσεν-Χόφμαν (1820-1904).
«Σκλάβες», του Ότο Πίλνι, 1910.
«Η Νέα Σκλάβα», του Έντουαρντ Άνσεν-Χόφμαν (1820-1904).
Raymond Ibrahim
Raymond Ibrahim has been a prolific writer and best-selling author on Islamic history and doctrine for nearly 25 years.
Σχόλιο ΙΣΤΟΣ
Τέτοια στοιχεία, τεκμηριώνουν την αμείλικτη, ιστορική αλήθεια που τα κυρίαρχα μέσα υποκρύπτουν ή αγνοούν, ότι δηλαδή ανά την Ιστορία, η Λευκή Φυλή είναι το κυριότερο θύμα του εμπορίου σκλαβιάς και όχι ο κυριότερος έμπορος, όπως θέλουν να μας πείσουν, ώστε να θρέψουν το μίσος εναντίον των Λευκών και το ψέμα της ενοχής. Ας μην ξεχνάμε ότι ήταν η Δανία η πρώτη κυρίαρχη (ευρωπαϊκή) χώρα που απαγόρευσε επίσημα το διατλαντικό εμπόριο σκλάβων. Η ιστορική αυτή απόφαση θεσπίστηκε με βασιλικό διάταγμα στις 16 Μαρτίου 1792.
Εσείς όμως, συνεχίστε να ντρέπεστε για την Φυλή σας, να αισθάνεστε ενοχή που οι Λευκοί κατάφεραν να αντισταθούν και να τερματίσουν αυτές τις πρακτικές και να δικαιολογείτε την νέας μορφής εισβολή και αρπαγή των γυναικών μας από λαθρο-εισβολείς.
