Διακρίνω μιαν ιδιαίτερα ανησυχητική και επικίνδυνη τάση στον Αμερικανικό Στρατό και θα σας την αναλύσω παρακάτω. Να διευκρινίσω εδώ, ότι είναι αδιαμφισβήτητο πως οι ΗΠΑ αποτελούν μιαν υπερδύναμη. Ναι, η χώρα έχει σήμερα σημαντικότατα οικονομικά προβλήματα, βιώνει μιαν άκρως επίφοβη κοινωνική κρίση και υποχωρεί ταχέως από την θέση της «αυτοκράτειρας» δύναμης στον πλανήτη. Αυτό δεν αναιρεί ούτε το δυναμικό της, ούτε την στρατιωτική ισχύ, ούτε την επιρροή της. Όλα αυτά ισχύουν αλλά βρίσκονται σε ραγδαία υποχώρηση σε σχέση με τις άλλες δυο υπερδυνάμεις Ρωσσία και Κίνα, αλλά και με μερικές σημαντικές περιφερειακές δυνάμεις όπως η Ινδία ή και το Ιράν.
Οι ΗΠΑ, έκαναν ένα στρατηγικό λάθος. Προσπάθησαν να επικρατήσουν στην διεθνή αρένα εξουσίας, ρίχνοντας όλο το βάρος σε πολέμους. Όμως το σχεδιαστικό σφάλμα του καπιταλισμού, δεν μπορούσε να στηρίξει μια τέτοια τακτική για τόσα πολλά χρόνια και σε τόσα πολλά μέτωπα. Ποιο είναι αυτό το σχεδιαστικό σφάλμα; Ο καπιταλισμός, μετατρέπει κάθε σχέδιο σε αναζήτηση κέρδους. Έτσι οι εταιρίες που βγάζουν χρήματα για να τροφοδοτούν την αμερικανική πολεμική μηχανή, δεν έχουν πρωταρχικό στόχο τις ΗΠΑ και την επιρροή τους αλλά το κέρδος και τα bonus των στελεχών. Μακροχρόνια, αυτό έφερε τις ΗΠΑ σε μια δεινή πραγματικότητα. Συνεχείς αδικαιολόγητοι πόλεμοι, τις περισσότερες φορές στημένοι πάνω σε ψέματα, χωρίς νίκες!
Η επίδραση αυτής της καταστάσεως στην ψυχοδυναμική των Αμερικανών και ιδιαίτερα των Αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων, είναι καταλυτική. Εκατομμύρια βετεράνοι πάσχουν από ψυχολογικές ασθένειες και αδυνατούν να συμπεριληφθούν στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Ο πόλεμος είναι άγριο βίωμα. Ο φόβος του θανάτου αλλά και το να σκοτώνεις άλλους ανθρώπους, αποτελούν σοκ. Είναι απαραίτητο ο στρατιώτης να αισθάνεται πως λειτουργεί εν δικαίω. Να κινητοποιείται από συναισθήματα π.χ. προστασίας της Πατρίδος και της οικογενείας. Αν δεν υπάρχουν τέτοιες ηθικές «νομιμοποιήσεις» η ανθρώπινη ψυχοσύνθεση λυγίζει και οι στρατιώτες υποφέρουν. Για αυτό θα παρατηρήσετε ότι βετεράνοι από τον Β’ ΠΠ είναι πολύ περισσότερο ισορροπημένοι από εκείνους π.χ. του Βιετνάμ ή του Ιράκ.
Ποιο είναι όμως ιστορικά, το αποτύπωμα της ισχύος του Αμερικανικού Στρατού;
Συνολικά, οι ΗΠΑ έχουν εμπλακεί σε πάνω από 400 στρατιωτικές επεμβάσεις από το 1776, με τις περισσότερες από αυτές να λαμβάνουν χώρα μετά το 1945. Δηλαδή περίπου 1,6 πολέμους για κάθε χρόνο ύπαρξης τους!!! Αυτό είναι μάλλον ρεκόρ φιλοπόλεμου κράτους…
Από το 1945 και ύστερα, οι ΗΠΑ έχουν διεξάγει στρατιωτικές επιχειρήσεις ή επεμβάσεις σε πάνω από 80 χώρες κι έχουν βομβαρδίσει τουλάχιστον 30 διαφορετικά κράτη. Τις τελευταίες δεκαετίες (2001–2026), οι ΗΠΑ βρίσκονταν σε κατάσταση “διαρκούς πολέμου”, κυρίως μέσω του “Πολέμου κατά της Τρομοκρατίας”.
Από όλες αυτές τις στρατιωτικές εμπλοκές, ως νίκες, θα μπορούσαμε να καταγράψουμε τον πόλεμο του Κόλπου το 1991. Και επίσης την εισβολή στον Παναμά (1989), στην Γρενάδα (1983) και στην Βοσνία – Κοσσυφοπέδιο (1995 και 1999). Βεβαίως θα ήταν τουλάχιστον γελοίο, μια υπερδύναμη σαν τις ΗΠΑ να μην μπορέσει να καθυποτάξει τον Παναμά ή την Γρενάδα ή την Σερβία. Άρα ουσιαστικά μια νίκη έχει καταγραφεί, αυτή στον πόλεμο του Κόλπου το 1991.
Αλλά και στον Β’ΠΠ η κατάσταση μπορεί να δεχθεί κριτική. Σίγουρα η είσοδος των φρέσκων Αμερικανικών στρατευμάτων στον πόλεμο έκανε την διαφορά όμως, η συμβολή των υπολοίπων συμμάχων ήταν εξίσου δυναμική και όχι σε επίπεδα ΝΑΤΟ. Στον δε πόλεμο του Ειρηνικού, οι ΗΠΑ κέρδισαν μόνο μετά την χρήση πυρηνικών όπλων! Σύμφωνα με τις δικές τους δηλώσεις, οι Ιάπωνες ήταν τόσο αποφασισμένοι που πιθανότατα δεν θα κατάφεραν να τους κερδίσουν αν δεν χρησιμοποιούσαν τα ισχυρότερα όπλα που φτιάχτηκαν ποτέ και ταυτόχρονα τα πλέον ανήθικα και δολοφονικά, δηλαδή τα πυρηνικά.
Ακόμη και η είσοδος στον Β’ΠΠ για τις ΗΠΑ, αποτελεί μια μαύρη στιγμή του στρατού της. Ενώ για περισσότερο από δύο χρόνια οι ΗΠΑ διενεργούσαν εχθρικές ενέργειες εναντίον της Ιαπωνίας (εμπάργκο πρώτων υλών) με κύριο στόχο την Αμερικανική επικράτηση στον Ειρηνικό, παρά ταύτα, η αμερικανική πολεμική μηχανή πιάστηκε εντελώς στον ύπνο από την αιφνιδιαστική Ιαπωνική επίθεση, βιώνοντας μια σκληρότατη ήττα.
Η πιο πρόσφατη σημαντική ήττα, ήταν εκείνη του Αφγανιστάν, όπου οι Αμερικανοί ξόδευαν περίπου 50 δις δολλάρια κάθε χρόνο, επι είκοσι χρόνια, ώστε να διώξουν τους Ταλιμπάν από την χώρα και μετά από μια εικοσαετία, έφυγαν αφήνοντας την χώρα στους Ταλιμπάν αλλά και ένα δώρο στρατιωτικού εξοπλισμού πάνω από 82 δις δολλάρια! Ο τρόπος δε της υποχωρήσεως αποτελεί ντροπή για κάθε μοντέρνο στρατό.
Συμπερασματικά, ο Αμερικανικός στρατός διαθέτει σχεδόν ανεξάντλητη οικονομική ενίσχυση, διαθέτει υψηλό επίπεδο αξιωματικών τόσο σε μορφωτικό όσο και σε στρατιωτικό επίπεδο, έχει υλικοτεχνική υποστήριξη από τις καλύτερες του κόσμου, αλλά στερείται αποτελεσματικότητας. Και αυτό το σύνδρομο της ήττας, έχει ποτίσει και τις κόκκινες και τις μπλε γραμμές τις αστερόεσσας.
Και τώρα βρισκόμαστε στην πρόσφατη στρατιωτική εμπλοκή των ΗΠΑ, αυτή του πολέμου εναντίον του Ιράν.
Τα πράγματα και εδώ δεν έχουν αλλάξει. Οι ΗΠΑ πήγαν σε πόλεμο δήθεν για την προστασία των Ιρανών. Πράγμα που είναι ψέμα, αφού διόλου δεν απασχολούνται με την προστασία π.χ. των Σαουδαράβων, που αποτελούν σκληρότερο ισλαμικό κράτος από το Ιράν και που έχουν αναστείλει το Κοινοβούλιο από το 2014. Αντίθετα, η Σαουδική Αραβία είναι αγαπητή φίλη των ΗΠΑ. Δήθεν επιτέθηκαν γιατί το Ιράν έχει (ή είναι μια εβδομάδα μακριά από το να έχει) παρανόμως πυρηνικά όπλα. Το Ιράν όμως δεν έχει πυρηνικά! Πολύ απλά, αν είχε δεν θα του είχαν επιτεθεί! Αυτό που έχει πυρηνικά και τα έχει παράνομα, είναι το Ισραήλ. Καθόλου δεν ενοχλεί αυτό τις ΗΠΑ.
Κι εδώ εφαρμόζουν την τακτική βομβαρδισμών και διστάζουν να αναπτύξουν στρατεύματα, αφού η ήττα στο Αφγανιστάν είναι πολύ νωπή. Οι ΗΠΑ εξαπολύουν ανήθικες απειλές του είδους: «θα εξαφανίσουμε τον πολιτισμό του Ιράν». Αλλά τα υπερσύγχρονα αεροπλανοφόρα τους, υποχωρούν λόγω… φωτιάς στα πλυντήρια ρούχων… Τα υπερσύγχρονα αεροπλάνα τους καταρρίπτονται όχι μόνο από το Ιράν αλλά ακόμη και από συμμάχους (Κουβέιτ). Ανακοινώνουν το άνοιγμα των στενών του Ορμούζ μόνο για να ανακοινώσουν αμέσως μετά το κλείσιμό τους από το Ιράν!
Ένα Ιράν που βρίσκεται υπό εμπάργκο εδώ και σχεδόν 50 χρόνια. Που διοικείται -όπως μας λένε- από τους άχρηστους μουλάδες, που οι πολίτες αγωνιούν να ανατρέψουν. Αλλά παρόλο το εμπάργκο, το Ιράν αντιστέκεται στην υπερδύναμη. Και ο λαός έχει συνταχθεί με την κυβέρνηση που οι ΗΠΑ ήθελαν να ανατρέψουν… για το καλό του λαού…
Φτάσαμε να είμαστε σε ένα πινκ – πονκ ανακωχών και συζητήσεων. Κάτι που δεν είναι πρωτόγνωρο αφού οι ΗΠΑ, πριν αποτύχουν να νικήσουν τους κομμουνιστές της Κορέας είχαν κάνει 158 επίσημες διαπραγματεύσεις και συνολικά περίπου 540 μαζί με τις ανεπίσημες.
Η ειδοποιός διαφορά της τωρινής αναποτελεσματικότητας του στρατού των ΗΠΑ από εκείνες του παρελθόντος, είναι ότι σήμερα βρισκόμαστε σε μιαν αναδιάταξη του γεωπολιτικού κόσμου. Από την κυρίαρχη διπολικότητα του Ψυχρού Πολέμου, περάσαμε στην κυρίαρχη εξουσία των ΗΠΑ μετά την οικονομική πτώση της ΕΣΣΔ και τώρα ο κόσμος μετατρέπεται σε πολύ-πολικό με την ανάδειξη Ρωσσίας, Κίνας, Ινδίας αλλά και των κρατών των BRICS.
Αυτό που λέω δηλαδή είναι ότι, ακόμη μια ήττα για τις ΗΠΑ, δεν θα σημαίνει απλά μια ταπείνωση από το Ιράν των μουλάδων και την αποχώρησή τους από την Μέση Ανατολή, αλλά ευρύτερη σημαντική γεωπολιτική υποχώρηση ως παγκόσμια δύναμις.
Οι άνθρωποι που σχεδιάζουν την πολιτική στις ΗΠΑ, το γνωρίζουν αυτό. Και για αυτό τον λόγο, έχουν υφαρπάξει τα πετρέλαια της Βενεζουέλας, γι’ αυτό έχουν ανοίξει το θέμα της Γροιλανδίας αλλά και του Καναδά και της Κούβας. Και για αυτό ετοιμάζονται για αποχώρηση από την Ευρώπη.
Οι ΗΠΑ προσπαθούν να εξασφαλίσουν τον άμεσο ζωτικό χώρο τους, εφαρμόζοντας ένα σχέδιο που χρονολογείται από την δεκαετία 1930 – 1940, όπως θα δείτε στον σχετικό χάρτη που σας παραθέτω με ημερομηνία 1940 και που αποτυπώνει την «Μεγάλη Αμερική» κατά το όραμα του κινήματος Technate of America, και που περιλαμβάνει τον Καναδά, την Γροιλανδία, το Μεξικό την Κούβα και κράτη της νοτίου Αμερικής, μεταξύ των οποίων και η Βενεζουέλα.
Σκεφθείτε εδώ το κίνημα του Trump, “MAGA: Make America Great Again” δηλαδή την Μεγάλη Αμερική.
Το πρόβλημα λοιπόν σε όλα τα παραπάνω, θεωρώ ότι είναι η οικονομική δυσχέρεια των ΗΠΑ σε συνδυασμό με την χρόνια αποτυχία των Αμερικανικών στρατευμάτων και την γεωπολιτική μετατροπή. Αυτός πιστεύω ότι είναι ένας θανατηφόρος συνδυασμός για τον κόσμο μας σήμερα. Θεωρώ εξαιρετικά πιθανό αυτό το μείγμα, να σπρώξει την νομενκλατούρα των ΗΠΑ, να χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα, θέλοντας να σώσει την υπόληψή της αλλά και να «αναχαιτίσει την επέλαση» των άλλων μεγάλων δυνάμεων.
Είναι πολύ πιθανότερο, ένα κράτος που διενεργεί άδικους, ανήθικους και οικονομικούς πολέμους σε όλη την ύπαρξή του, να χρησιμοποιήσει τα υπερόπλα του, σε μιαν απέλπιδα προσπάθεια να υποστηρίξει την κυριαρχία του, παρά να μην τα χρησιμοποιήσει.
Ας μην ξεχνάμε ότι, μόνον οι Αμερικανοί έχουν χρησιμοποιήσει πυρηνικά στο παρελθόν και σε μιαν εποχή που θεωρούνταν νικητές. Άρα ο κίνδυνος σήμερα που χάνουν, είναι πολλαπλάσιος. Εκτός των προφανών προβλημάτων που θα δημιουργήσει μια τέτοια εξέλιξη, είναι βέβαιο ότι θα δημιουργήσει και ένα πολεμικό πυρηνικό ντόμινο.
Δυστυχώς, πρέπει να ξυπνήσουμε και να αντιληφθούμε ότι την δημοκρατία, την αξιοκρατία και την ειρήνη, δεν τις πιστοποιούν οι λόγοι αλλά οι πράξεις.
