ΑΡΧΕΓΟΝΟΣ ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΙΕΡΑΡΧΙΑ- ΔΙΑΣΤΡΩΜΑΤΩΣΗ ΚΑΙ ΕΥΖΩΙΑ

Μέρος 3

Το σύστημα των καστών στην Ινδία αποτελεί χαρακτηριστικό σπουδαίο δείγμα κοινωνικής ιεραρχικής διαστρωμάτωσης. Έχει τις ρίζες του στην αρχαία Ινδία μετά την εισβολή των Αρίων,  υποβλήθηκε δε σε διαδοχικές μεταβολές από τις διάφορες κυρίαρχες ελίτ στη μεσαιωνική, στην πρώιμη νεωτερική και στη σύγχρονη Ινδία, (ειδικότερα στην Μογγολική αυτοκρατορία της Ινδίας (από το 1526 έως το 1857, τα τελευταία 100 χρόνια ουσιαστικά υπό βρετανική κηδεμονία) και στις Βρετανικές Ινδίες (1858 -1947). Έως και σήμερα είναι η βάση του συστήματος των εκπαιδευτικών και επαγγελματικών θέσεων στην Ινδία.

Το σύστημα στην πληρέστερη ανάπτυξή του απαντάται στον ινδουισμό, αν και ανάλογες μορφές υπάρχουν στον ισλαμισμό, στους Σιχ και σε άλλες θρησκευτικές ομάδες στην Νότιο Ασία. Είναι αρχαίος θεσμός-πυρήνας της ινδουιστικής κοινωνίας επί δύο χιλιετίες και αναπτύχθηκαν όχι μόνο περίπλοκα συστήματα και πρακτικές, αλλά νάμα συκαι μία περίπλοκη θεωρία που τις ερμηνεύει και τις αιτιολογεί. Το θεωρητικό υπόβαθρο έχει απωλέσει την αρχική του σημασία και ισχύ, ωστόσο πολλές από τις πρακτικές του ισχύουν απαράλλακτες  έως και σήμερα.

Η λέξη κάστα στην Ινδική αποδίδεται ως «βάρνα» (χρώμα) ή «τζατί» (γέννηση). Η λέξη «βάρνα» υποδεικνύει ένα ιδανικό μοντέλο, έναν τρόπο σχεδιασμού της κοινωνίας, ενώ η λέξη «τζατί» αναφέρεται στις πραγματικές κοινωνικές ομάδες με τις οποίες ταυτίζονται οι άνθρωποι και στη βάση των οποίων αλληλεπιδρούν. Οι βάρνα είναι μόνον τέσσερεις από αρχαιοτάτων χρόνων: μπραχμάν (ιερείς), κσατρίγια ή ρατζανύα (άρχοντες-πολεμιστές), βάισυα (έποροι-κτηματίες) και σούντρα (αγροκαλλιεργητές – υπηρέτες). Έξω από το σύστημα της βάρνα ευρίσκεται το πέμπτο υποσταθμικό στρώμα, των «αποβλήτων», των ντάλιτ («ανέγγιχτων» ή «απαγορευμένων») που κατατρίβονται με «μιαρές» ασχολίες και των «αντιβάσι» (αρχαίων κατοίκων. Προφανώς σε μνήμη των προ-ινδοευρωπαϊκών πληθυσμών). Οι τζατί είναι πάρα πολλές στον αριθμό (χιλιάδες) και συχνά εσωτερικά διασπασμένες. Αν και διαφέρουν από θρησκεία σε θρησκεία και έχουν αλλάξει αρκετές φορές την συστατική ταυτότητά τους, συνεχίζουν να ασκούν ιδιαιτέρως ισχυρή επίδραση στους Ινδούς.

Πολλές φορές όμως ο όρος «κάστα» χρησιμοποιείται καταχρηστικά για να υποδείξει κοινωνικές διακρίσεις ή έντονο κοινωνικό αποκλεισμό των κατωτέρων τάξεων. Υπό την αντίληψη αυτή των «εγχρώμων καστών», η χρήση του όρου από τους Δυτικούς προχώρησε και στη φυλετική διάκριση υπεροχής όπως στις ΗΠΑ στη Νότια Αφρική της Λευκής Κυριαρχίας επί καθεστώτος «Φυλετικού Διαχωρισμού-Apartheid» (1948-1990)  και σε άλλες χώρες. Βαθύς μελετητής του συστήματος των καστών υπήρξε ο Γάλλος ανθρωπολόγος Λουί Σαρλ Ζαν Ντυμόν (Louis Charles Jean Dumont, 1911–1998) ειδικός των ινδικών πολιτισμών και κοινωνιών, συγγραφέας του μνημειώδους βιβλίου «Ιεραρχικός Άνθρωπος. Δοκίμιο πεί του συστήματος των καστών» («Homo Hierarchicus: Essai sur le système des castes») το 1966.

Η κάστα προέρχεται από την ισπανική και πορτογαλική λέξη casta, η οποία, σύμφωνα με το ισπανικό λεξικό (1599) του Άγγλου γλωσσολόγου και λεξικογράφου John Minsheu (ή Minshew) (1560–1627), σημαίνει «φυλή, γενεαλογία, φατριά ή φάρα». Η πορτογαλική και ισπανική λέξη «casta» προέρχεται από τη γοτθική «kasts» – «ομάδα ζώων». Με την βησιγοτθική μετακίνηση η λέξη εισήλθε στις γλώσσες της Ιβηρικής Χερσονήσου με την έννοια «είδος ζώου» και σύντομα εξελίχθηκε σε «φυλή ανθρώπων» και αργότερα σε «τάξη, κατάσταση ανθρώπων». Όταν οι Ισπανοί αποίκισαν τον Νέο Κόσμο, χρησιμοποίησαν τη λέξη για να σημάνουν μια «φυλή ή γενεαλογία». Ωστόσον, οι Πορτογάλοι, οι πρώτοι Ευρωπαίοι που έφθασαν στην Ινδία δια θαλάσσης το 1498, ήταν αυτοί που χρησιμοποίησαν για πρώτη φορά τη λέξη casta με την κύρια σύγχρονη έννοια της διεθνοποιημένης αγγλικής λέξης «caste» όταν την εφάρμοσαν στις χιλιάδες ενδογαμικές, κληρονομικές ινδικές κοινωνικές ομάδες που συνάντησαν. Η χρήση της λατινογραφούς ορθογραφίας caste, με την τελευταία έννοια, μαρτυρείται για πρώτη φορά στα αγγλικά το 1613. Στο λατινοαμερικανικό πλαίσιο, ο όρος χρησιμοποιείται μερικές φορές για να περιγράψει το σύστημα της φυλετικής ταξινόμησης, με βάση το αν ένα άτομο ήταν καθαρής ευρωπαϊκής, ιθαγενούς ή αφρικανικής καταγωγής ή κάποιου μείγματος αυτών, με τις διαφορετικές ομάδες να τοποθετούνται σε μια φυλετική ιεραρχία. Ωστόσο, παρά την ετυμολογική σύνδεση μεταξύ του λατινοαμερικανικού συστήματος casta και των συστημάτων καστών της Νότιας Ασίας, είναι αμφιλεγόμενο σε ποιο βαθμό τα δύο φαινόμενα είναι πραγματικά συγκρίσιμα σε έκταση και βάθος.

Ο μέγας μύστης Ρενέ Γκενόν θεωρούσε την αριστοκρατία ως την κοινωνική κυριαρχία ενός «εκλεκτού» συνόλου, λίγων ξεχωριστών ατόμων με ανώτερη διανοητική και πνευματική αυθεντία, ατόμων των οποίων η λειτουργία είναι ασυμβίβαστη με τη σύγχρονη δημοκρατία, η οποία βασίζεται στην ποσότητα και στις άμορφες ομογενοποιημένες μάζες. Έβλεπε την αληθινή αριστοκρατία ως ένα ιεραρχικό σύστημα όπου οι ηγέτες, όπως και οι βασιλείς, καθοδηγούνται από την Παράδοση και τις ανώτερες αρχές, μια έννοια που αντιπαραβάλλει με την πλουτοκρατία (κυβέρνηση με  βάση τον πλούτο) και την «άψυχη» «ηγεσία» που παρατηρούσε στις σύγχρονες κοινωνίες. Αυτή η παραδοσιακή αριστοκρατία, κατά την άποψή του, ήταν απαραίτητη για τη διατήρηση της πνευματικής και κοινωνικής τάξης, η οποία διαβρώνεται από τη νοσηρή νεωτερικότητα.

• Η αριστοκρατία ως πνευματική κυριαρχία: Ο Γκενόν όρισε την αριστοκρατία με την ετυμολογία της, «κυβέρνηση από τους καλύτερους» ή τους «επιλέκτους». Αυτοί οι «επίλεκτοι» κατέχουν ανώτερη διανοητική και πνευματική εξουσία, η οποία δεν βασίζεται στη λαϊκή ψήφο ή στην αριθμητική δύναμη.
• Ασυμβατότητα με τη δημοκρατία: Ο Γκενόν υποστήριξε ότι η αληθινή αριστοκρατία είναι θεμελιωδώς ασύμβατη με τη δημοκρατία, επειδή η δημοκρατία δίνει προτεραιότητα στη βούληση της πλειοψηφίας έναντι της ποιότητας ή της εξουσίας της μειοψηφίας.
• Μια παρακμή από την παραδοσιακή κυριαρχία: Ο Γκενόν πίστευε ότι οι σύγχρονοι «κρατικοί ηγέτες» (πρόεδροι, πρωθυπουργοί) έχουν χάσει την αίσθηση του καθήκοντος απέναντι σε αρχές υψηλότερες από τους ίδιους. Τους θεωρούσε υποταγμένους στις ιδιοτροπίες μιας πλουτοκρατίας  και ότι τους έλειπε η αξιοπρέπεια των παραδοσιακών ηγετών.
• Μια ιεραρχία σκοπού: Ο Γκενόν είδε την παραδοσιακή κοινωνική ιεραρχία, από τους βασιλείς μέχρι τους χειρόνακτες, να έχει μιαν αίσθηση σκοπού και σαφούς αξιοπρέπειας συνδεδεμένη με τους συγκεκριμένους ρόλους τους μέσα σε μια θεϊκά οργανωμένη δομή.
• Το χάος της νεωτερικότητας: Υποστήριξε ότι η νεωτερικότητα διαλύει αυτήν την ιεραρχία κοσμικής διασύνδεσης, αντικαθιστώντας την με «ομοιομορφία» ή με μια ανυπόστατη και δόλια μορφή καθολικής ισότητας που αφαιρεί την ατομική αξιοπρέπεια και κάθε ανώτερο ανθρώπινο σκοπό.
• Η πλουτοκρατία ως η αληθινή σύγχρονη εξουσία: Ο Γκενόν θεωρούσε τη σύγχρονη κοινωνία ως ένα μόρφωμα που κυβερνάται από μια πλουτοκρατία και από ένα «μαζικό εκλογικό δικαίωμα», που τελικά εξυπηρετεί τα συμφέροντα αυτής της άρχουσας τάξης των πλουσίων, αντί για μια αληθινή αριστοκρατία.

Αριστοκρατία σημαίνει διακυβέρνηση από τους καλύτερους. Ως εκ τούτου, όποιος ενδιαφέρεται για την ανασύσταση μιας ελίτ, πρέπει πρώτα να καταλάβει ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος ζωής. Εδώ μπορούμε να ξεκινήσουμε με μερικές ιδέες του Γκενόν για να δούμε πώς αυτές διευκρινίζουν και επεκτείνουν τις ιδέες του Αριστοτέλη για το πώς να επιτυγχάνει κανείς την «Ευζωία». Για τον Γκενόν υπάρχουν δύο προς τούτο επιλογές:

• 1. Να πραγματοποιηθούν όλες οι δυνατότητες της ανθρώπινης οντότητος
• 2. Να πραγματοποιηθούν όλες οι δυνατότητες των υπερβατικών καταστάσεων

Για τον Αριστοτέλη, η επιδίωξη της Ευζωίας δεν ήταν μία επιλογή για όλους. Πολλά εξαρτώνται από την καλή τύχη, όπως η κατοχή καλής υγείας, νοημοσύνης, οικονομικών πόρων, καλού οικογενειακού υπόβαθρου και ούτω καθεξής. Πρέπει επίσης να υπάρχει μια υπερβολή πέραν ​​από την απλή ζωική ανάγκη επιβίωσης. Ο Γκενόν την περιέγραφε με βάση τις δυνατότητες κάποιου οι οποίες προκύπτουν από την κάστα στην ανήκει το άτομο. Οι Χριστιανοί αντίθετα αποδίδουν τέτοια «τύχη»  στην «άνωθεν καταβάσα» πρόνοια, στον προορισμό ή στην προδιάθεση.

Για τη συνέχεια της προσέγγισής μας θα αφήσουμε στην άκρη το ερώτημα σχετικά με τις δυνατότητες εκείνων που δεν έχουν «ευλογηθεί» με τους απαιτούμενους πόρους που περιγράφει ο Αριστοτέλης. Ο λάτρης της Πατρώας Εθνικής Θρησκείας σε κάθε περίπτωση ήταν αδιάφορος γι’ αυτούς, αφού όλα βρίσκονται στα χέρια της μοίρας ή των ιδιοτροπιών των θεών. Στον Ινδουισμό, για παράδειγμα, οι Βραχμάνοι δεν ενδιαφέρονται για την κατάσταση των ντάλιτ. Ακόμα και για τον Βουδισμό, ο οποίος εισήγαγε την ιδέα της «συμπόνιας», ο στόχος δεν είναι να ανακουφίσει τις εξωτερικές αιτίες του πόνου, αλλά μάλλον να διδάξει την εξάλειψη της επιθυμίας ως βασική αιτία του πόνου.

[Στην εποχή μας έχει αναδυθεί μια περίεργη επιπόλαια δεισιδαιμονία, γνωστή με το όνομα «Νόμος της Έλξης». Πρόκειται για μια μορφή πρωτόγονης θεουργίας που επιθυμεί να αναγκάσει το σύμπαν να παραδώσει τα αγαθά του μέσω της «προσελκύουσας θετικής σκέψης» ή των οραματισμών των ατόμων. Ωστόσον, αυτό είναι ελαττωματικό, καθώς επιδιώκει να λάβει μόνο τις υλικές συνθήκες για την ευζωία, χωρίς να υποστεί την απαιτούμενη ηθική μεταστροφή για να την επιτύχει στην πραγματικότητα. Ολημερίς ο εαυτός δημιουργεί την εικόνα του στη συνείδηση μέσα από τις πολυάριθμες σκέψεις και φαντασιώσεις. Το να ξοδεύει κανείς σ΄ έναν δήθεν «δραστικό στοχασμό» μόλις πέντε ή δέκα λεπτά προσπαθώντας να συγκεντρώσει συνειδητά τις σκέψεις και τους οραματισμούς του σε μια θετική κατεύθυνση, προφανώς  δεν αρκεί για να αντισταθμίσει τις τυχαίες διαταραχές που προκύπτουν στη συνείδηση ​​το υπόλοιπο της ημέρας].

Η πρώτη ψευδής μορφή της ευζωίας είναι να ζεις αποκλειστικά για τις απολαύσεις. Δεν έχει νόημα να συζητηθεί εδώ στην γενική προσέγγιση της δομής και λειτουργίας της αριστοκρατίας. Η άλλη ψευδής μορφή της ευζωίας είναι να ζεις για να αποκτήσεις εκτίμηση μέσα στην κοινότητα. Αυτός είναι ένας ισχυρό κίνητρο για όσους είναι σε θέση να το πραγματώσουν και μερικές φορές μπορεί να επιτύχουν κάποιο αγαθό. Παρατηρήσετε σε μια επίσκεψή σας σ’ ένα νοσοκομείο όλα τα παραρτήματα, τις πτέρυγες που έχουν ονόματα εξεχόντων ή πλούσιων ανθρώπων στην τοπική κοινότητα. Η ανάγκη τους για δημόσια εκτίμηση πληρώθηκε με ειδικά κέντρα ….. για τη θεραπεία του καρκίνου και άλλων ασθενειών.

Ωστόσο, σε μια διαταραγμένη κοινωνία, όσοι χαίρουν εκτίμησης μπορεί να είναι πολύ λιγότερο άξιοι, όπως η προσοχή που δίνεται στις ημέρες μας σε διάφορους διασκεδαστές αμφίβολης ηθικής υπόστασης. Τώρα έχουμε ακόμη και εκείνους που είναι «διάσημοι διότι ….. είναι διάσημοι», η φήμη των οποίων προέρχεται από τα λεγόμενα «ριάλιτι σόου», παρά από κάποιο αξιόλογο επίτευγμα.

Η εκτίμηση μπορεί επίσης να εκδηλωθεί σε κλίμακα δυσανάλογη με την πραγματικότητα, όπου παρουσιάζεται το λεγόμενο «μεγάλο ψάρι σε μια μικρή λίμνη». Έτσι, υπάρχει … μία  μυριάδα μικρών ανθρωπίνων ομάδων που προωθούν διάφορους πολιτικούς και θρησκευτικούς σκοπούς. Οι ηγέτες τους προβάλλονται υπέρμετρα, κομπάζουν, δημοσιεύουν βιβλία και προσκαλούνται να μιλήσουν σε συνέδρια. Πάντα θα υπάρχουν υποστηρικτές για τέτοιους ανθρώπους για κάποιο λόγο. Ωστόσο, οι κατώτεροι δεν μπορούν να κρίνουν τους ανώτερους, επομένως η ποσότητα των υποστηρικτών δεν αποτελεί καθόλου σωστόν οδηγό για τον προσδιορισμό της πραγματικής αξίας αυτών των ηγετών.

Η Ευζωία συνίσταται οπωσδήποτε στην πραγματοποίηση όλων των δυνατοτήτων κάποιου. Δεδομένου ότι το διακριτικό γνώρισμα του ανθρώπου είναι η λογική ή «διανοητική ψυχή», αυτό μπορεί να σημαίνει μόνον ότι κάποιος πραγματώνει τη ζωή του εδραζόμενος σε αυτήν τη βάση. Ένας τέτοιος ανώτερος, ολοκληρωμένος άνθρωπος είναι ικανός κυριαρχεί στα κατώτερα παράλογα στοιχεία της ψυχής του και ζει με την άριστη χρήση της ψηλής νοημοσύνης του. Η νοημοσύνη του καθοδηγείται από τους Συμπαντικούς Νόμους, από τον αρμονικό κοσμικό Λόγο, δηλαδή την τάξη πραγμάτων που όρισε ο Δημιουργός.

Οι αληθινοί αριστοκράτες, επομένως, είναι όσοι είναι όντως πρόθυμοι αλλά συνάμα και ικανοί να ακολουθήσουν αυτό το μονοπάτι. Εάν τέτοιοι άνθρωποι μπορούν να ενωθούν σε μιαν αληθινή συντροφική φιλία, τότε μπορεί να προκύψει η πιθανότητα μιας γνήσιας ελίτ. Υπάρχουν δύο απαραίτητα προς τούτο στοιχεία, η σωστή εκπαίδευση και ένας κώδικας τιμής.

Ο αριστοκράτης θα πρέπει να έχει γνώσεις στις ελεύθερες τέχνες, συγκεκριμένα στο trivium (την τριμερή ομάδα γνώσεων γραμματικής, λογικής, ρητορικής, που αποτελούσε το βασικό επίπεδο της μεσαιωνικής εκπαίδευσης) και στο quadrivium. (στα βασικά στοιχεία της μουσικής, των μαθηματικών, της γλώσσας και της κοσμολογίας), τα οποία αποτελούν τη βάση για προηγμένες σπουδές. Ως πιθανοί ηγέτες, δεν χρειάζεται απαραίτητα να εμβαθύνουν στη φιλοσοφία και τη θεολογία. Οι πρακτικές τέχνες όπως η ιατρική, η νομική, η μηχανική είναι συνήθως πιο κατάλληλες για την παραγωγική τάξη. Το κύριο ζήτημα είναι ο αριστοκράτης να είναι σε θέση να σκέπτεται λογικά, ώστε να μπορεί να ακολουθεί με συνέπεια ένα επιχείρημα και να είναι άτρωτος σε ψευδείς διδασκαλίες. Μέσω της ρητορικής, μαθαίνει τις τεχνικές της πειθούς. Αν και οι ηγέτες πρέπει να είναι πρόθυμοι να χρησιμοποιήσουν την βία όταν είναι απαραίτητο, η πειθώ είναι η καλύτερη προσέγγιση. Επιπλέον, με αυτήν την εκπαίδευση θα είναι σε θέση να αναγνωρίζουν τα ρητορικά τεχνάσματα των ψευδοδιδασκάλων και δεν θα επηρεάζονται από αυτά.

Θα ήταν πρόωρο να διατυπωθεί ένας κώδικας τιμής συγκρίνοντας διάφορους αρχαίους και μεσαιωνικούς κώδικες. Το σημαντικότερο σημείο προς το παρόν είναι πώς αυτός θα επιβληθεί. Δεδομένου ότι ο αριστοκράτης είναι ο «καλύτερος», δεν μπορεί να κριθεί από τους κατωτέρους του. Ως εκ τούτου, πρέπει να είναι αυτοελεγχόμενος, ατάραχος, «Ολύμπιος». Εδώ έρχεται και δρα η ηθική βούληση λόγω της τάσης να προστατεύει ή να προωθεί τους φίλους του, ή ακόμα και την ίδια του την περιουσία. Παρ’ όλα αυτά, αυτή η αριστοκρατική ελίτ πρέπει να είναι πρόθυμη να αποκλείσει με σκληρότητα και δίχως δισταγμό όσους παραβιάζουν αυτόν τον κώδικα.

Στο μυθιστόρημα «Τα Τέσσερα Φτερά» του Άλφρεντ Έντουαρντ Γούντλεϊ Μέισον (Άγγλος συγγραφέας και βουλευτής του Φιλελεύθερου Κόμματος, 1865 –1948), ένας άνθρωπος ντροπιάζει τον εαυτό του εγκαταλείποντας τον στρατό σε καιρό πολέμου. Τρεις από τους φίλους του, καθώς και η αρραβωνιαστικιά του, του δίνουν από ένα φτερό –σύμβολο δειλίας- ο καθένας για να το επισημάνουν αυτό. Αυτό είναι το πρότυπο συμπεριφοράς που πρέπει να ακολουθείται από ομάδες με υψηλόφρονες πολιτικές φιλοδοξίες, τουλάχιστον δε από εκείνες που δεν βασίζονται στη δημοτικότητα του πλήθους. Πρέπει να θεσπίσουν έναν απαρέγκλιτο κώδικα τιμής και να διαθέτουν την βούληση να τον επιβάλουν. Όσοι ακολουθούν έναν ανήθικο τρόπο ζωής, όσοι είναι εγωκεντρικοί και χυδαίοι στη ρητορεία τους, όσοι είναι παράλογοι κ.λπ., πρέπει να αποκλείονται από τις ηγετικές θέσεις με ομαδική συναίνεση. Αλλιώς οι προσπάθειές μιας ομάδας που συγχωρεί τέτοιες παρασπονδίες θα αποβούν άκαρπες. Όσοι έχουν αριστοκρατικό νού και ανάλογη πίστη θα απέρριπταν κάθε συμμετοχή ή υποστήριξη από τέτοια ψευδεπίγραφα κινήματα.

Ο Σοφός

Ο φιλόσοφος είναι ο εραστής της σοφίας και την αναζητά. Για μερικούς, αυτή η αναζήτηση είναι τρόπος ζωής. Ως εκ τούτου, συμμετέχουν σε συζητήσεις, διαμάχες, διαφωνίες, διαλόγους, συνέδρια κ.λπ., που απλώς παρατείνουν την αναζήτηση χωρίς να πλησιάζουν τον στόχο. Ο Σοφός, από την άλλη πλευρά, είναι αυτός που έχει επιτύχει τη σοφία. Πέραν από τον αριστοκράτη, αυτοί είναι οι μυημένοι, οι άγιοι κ.λπ., που έχουν πραγματοποιήσει δυνατότητες πέραν ​​από την ανθρώπινη κατάσταση. Η εκπαίδευσή τους γίνεται κατ’ ιδίαν, καθώς δεν μπορεί να συμπυκνωθεί πλήρως στον γραπτό λόγο.

Ο Αριστοτέλης όντας ο ίδιος Μέγας Σοφός δεν είχε μεθοδική επίγνωση αυτού του επιπέδου και δεν παρείχε την επ΄αυτού άποψή του, αλλά υπήρξε ο διδάσκαλος του ανίκητου κοσμοκράτορα Αλεξάνδρου. Πρέπει συνεπώς οι εν γένει προσεγγίσεις του περί της ατομικής και συλλογικής ζωής να χρησιμεύσουν ως πνευματικοί και διανοητικοί οδηγοί για τους αριστοκράτες. Μέσω των τελετουργιών, των ηθικών κωδίκων και της εξωτερικής θρησκείας, οι Άριστοι μπορούν να συνδεθούν με τον λαό, παρέχοντας ένα κοινό πνεύμα στην κοινότητα ώστε να της δώσουν συνοχή και συνέχεια. Μόνον αυτοί θα έχουν την εξουσία να χρίσουν τους Ηγέτες και να τους προσδώσουν τη νομιμοποίηση να ηγούνται αποτελεσματικά.

Μέσα στον σύγχρονο παγκόσμιο ζόφο, η Αριστοκρατία επανέρχεται ως εναλλακτική ιδεολογικοπολιτική πρόταση, ως μια διαχρονική ιστορική κοινωνική αναγκαιότητα και ως νέα πολιτειακή λύση, ικανή να οδηγήσει στην βελτίωση της διακυβερνήσεως των λαών και στην απαλλαγή-θεραπεία τους από τα υπάρχοντα καθεστώτα ή πολιτεύματα. Το αριστοκρατικό πολίτευμα δεν σχετίζεται με τις οικονομικές απολυταρχίες των ζάπλουτων μεγιστάνων του πλούτου, δηλαδή με τους προκλητικούς πλουτοκράτες ψευτο-ευγενείς. Αποτελεί πολιτικό σύστημα αναδείξεως των αρίστων μέσα από θεσμούς και δοκιμασίες που προέρχονται από τα αρχέγονα ελληνικά πολιτειακά πρότυπα, από την ρωμαϊκή διατήρηση και επιβολή του πολιτισμού, από την ευρωπαϊκή ιστορία  και τους διαχρονικούς ινδοευρωπαϊκούς θεσμούς προσαρμοσμένους στο σήμερα.

Η δηλητηριώδης οχλοδημοκρατική προπαγάνδα κατάφερε να πείσει τους λαούς πως η φιλελευθερη δημοκρατία είναι το … «καλύτερο πολίτευμα» παρά τα ελαττώματά της. Πως «δεν έχει αδιέξοδα» ! Όμως, εξετάζοντας την ιστορία και την πραγματικότητα δίχως «πολιτικά ορθούς» δογματισμούς και αγκυλώσεις διαπιστώνουμε ξεκάθαρα πως υπάρχει αυτός ο  άλλος «πολιτικός δρόμος», απείρως καλύτερος των σημερινών πολιτευμάτων.

Βεβαίως, ουδείς άνθρωπος μπορεί να ισχυρίζεται πως έχει το αλάθητο. Τέτοιο θράσος έχει μόνο ο Ρωμαιοκαθολικός Πάπας της Ρώμης, ο αυτοδιορισμένος «εκπρόσωπος του Θεού». Στην πάλη των ιδεών, αλλά και στην ζώσα πολιτική, πάντα υπάρχει χώρος για βελτιώσεις και νέες προτάσεις, τακτικές, τεχνικές και διαδικασίες. Όμως, οι Ευρωπαϊκοί λαοί οφείλουν να συνειδητοποιήσουν ξεκάθαρα ότι επικαλούμενοι διαρκώς την εξισωτική «πρόοδο» θα παραμένουν παρακμίες, καθηλωμένοι πολιτειακώς στο μεταπολεμικό και δη στο μεταψυχροπολεμικό παρελθόν, καθώς βαδίζουμε ήδη στο πρώτο τέταρτο του 21^ου  αιώνα.

Μην ελπίζει κανείς αφελώς πως οι άθλιοι κρατούντες θα παραδώσουν ειρηνικώς την εξουσία στους Αρίστους, πρέπει οι λαοί να αγωνιστούν γι’ αυτό !