Ἐν σχέσει πρὸς τὴν ἐνεργὸ ὡρολογιακὴ βόμβα στὴν Μ. Ἀνατολή, εἶναι παραπλανητικὸ νὰ ἐνοχοποιῆται ἀποκλειστικῶς ὁ πρόεδρος Trump ἢ ὁ Ἰσραηλινὸς πρωθυπουργὸς Bibi Netanyahu. Πολλοὶ εἰδικοὶ ἐπὶ τῆς Μ. Ἀνατολῆς ἀγνοοῦν ἕνα σημαντικὸ παράγοντα: τὴν ἀπ᾿ αἰώνων βιβλικῶς θεμελιωμένην ἀμερικανικὴ ἀποστολὴ ἀντιστοίχης ἀναγεννήσεως τοῦ κόσμου — ἡ ὁποία τώρα ἐκδιπλώνεται στὸ Ἰράν. Αὐτὸς ὁ μεσσιανικὸς τρόπος σκέψεως διαφωτίζει τὴν παροῦσα κατάστασι ὄχι μόνον στὴν Μέση Ἀνατολὴ ἀλλὰ καὶ ἐντὸς τῆς κρατούσης πολιτικῆς τάξεως τόσον τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως ὅσον καὶ τῶν ΗΠΑ.
Οἱ πρώιμοι Ἀμερικανοὶ ἔποικοι ἔβλεπαν τὸν ἑαυτό τους ὡς ἐκ Θεοῦ ὡρισμένους κι εὐλογημένους ἀποστάτες, τὴν δὲ νέα τους πατρίδα ὡς θεῖο δῶρο τοῦ Ἰουδαϊκοῦ Θεοῦ Γιαχβέ. Ἡ ὑπόθεσις τῆς Ἀμερικῆς ἴσχυσε ὡς νέον Ἰσραήλ — μία γῆ τῆς ἐπαγγελίας, μία νέα Χαναὰν γιὰ τὸν περιούσιο λαό. Προσκυνηταί, ἄποικοι καὶ ἀργότερα ἐπίσης ἀκόμη ἀποθρησκευμένοι πολιτικοὶ τοῦ Διαφωτισμοῦ — ὅλοι τους αὐτοθεωροῦνταν ὡς ἕνας ἐπίλεκτος λαός, ποὺ πίσω του εἶχε ἀφήσει μία νοσηρή, διεφθαρμένη καὶ κατὰ φῦλα κατακερματισμένην Εὐρώπη. Ἐδῶ εἶναι διαφωτιστικὴ ἡ ῥῆσις τοῦ Γερμανοῦ κοινωνιολόγου Verner Sombart στὸ βιβλίο του «Οἱ Ἐβραῖοι καὶ ὁ σύγχρονος καπιταλισμός» (1913), σελὶς 44:
«Ὅ,τι ἀποκαλοῦμε ἀμερικανισμὸ δὲν εἶναι παρὰ μία διύλισις τοῦ Ἰουδαϊκοῦ πνεύματος.»
Ἡ ἀμερικανικὴ ἐπίθεσις κατὰ τοῦ Ἰράν ἀποτελεῖ κατὰ βάσιν ἕνα λογικὸ ἐπακόλουθο αὐτῆς τῆς διευρυμένης πολιτικῆς θεολογίας, ποὺ ἀποσκοπεῖ στὴν ἐπαναδημιουργία τοῦ κόσμου κατ᾿ εἰκόνα τῆς Ἀμερικῆς. Αὐτὴ ἡ βιβλικῆς ἐμπνεύσεως πολιτική, ποὺ τώρα ἐκτυλίσσεται ἐπὶ τοῦ Ἰράν, θεμελιώνεται ἐπὶ ἰδεῶν εἰλημμένων ἐκ τῆς πρωίμου Ἰουδαϊκῆς σκέψεως. Οἱ ἔννοιες “city upon a hill”, “God᾿s own country” καὶ Manifest Destiny ἀρύονται ὅλες ἐκ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Ἡ περὶ πεπρωμένης ἀποστολῆς (predestination) βιβλικὴ ἰδέα παρέσχε στοὺς πρώτους ἀποίκους τὴν ἰδικήν τους πεποίθησι περὶ δημοκρατικῆς μοναδικότητος. Τὸ βιβλικὸ Ἰσραὴλ ἐπέπρωτο νὰ ἀποτελέσῃ τὸ πρόπλασμα τῆς ἰδεολογίας περὶ Ἀμερικῆς ὡς Γῆς τῆς Ἐπαγγελίας καί, ὡς ἐκ τούτου, ἐπιβάλλεται ἡ πάσῃ θυσίᾳ προάσπισίς του. Προσέτι, γιὰ ἐκατομμύρια χριστιανῶν ἡ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Ἰησοῦ δὲν θὰ συμβῇ σὲ κάποιο χωριουδάκι στὰ ὑψίπεδα τοῦ Ozark ἢ στὴν Κροατικὴ ἐνδοχώρα τοῦ Medjugorje ἀλλὰ στὴν Ἰουδαϊκὴ Ἱερουσαλὴμ καὶ μόνον.
[ΣτΜ: ἐνδεικτικά τινα σχετικὰ ἀποσπάσματα ἐκ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης:
(Δευτερονόμιον 7:6) …ὅτι λαὸς ἅγιος εἶ Κυρίῳ τῷ Θεῷ σου, καὶ σὲ ἐξελέξατο Κύριος ὁ Θεός σου, εἶναί σε αὐτῷ λαὸν περιούσιον παρὰ πάντα τὰ ἔθνη.
(Γένεσις 12:7) τῷ σπέρματί σου δώσω τὴν γῆν ταύτην
(Δευτερονόμιον 1:8) εἴσελθε καὶ κληρονόμησον τὴν γῆν
ἣν ὤμοσεν Κύριος τοῖς πατράσιν σου δοῦναι αὐτοῖς
Ἠσαΐας 2:2 — ὄρος ὑψωμένον: ἔσται… τὸ ὄρος Κυρίου
ἕτοιμον ἐπ᾽ ἄκρων τῶν ὀρέων καὶ ὑψωθήσεται ὑπὲρ τῶν βουνῶν
Ἠσαΐας 60:1–3 — φῶς ἐπὶ πόλεως: φωτίζου, φωτίζου Ἰερουσαλήμ…
καὶ ἔθνη πορεύσονται ἐπὶ τὸ φῶς σου
Μιχαίας 4:1 (παράλληλον τοῦ Ἠσαΐου) ὑψωθήσεται τὸ ὄρος Κυρίου…
καὶ ῥεύσουσιν ἐπ᾽ αὐτὸ λαοί.
Ψαλμός 86 (87), 1–3 — Σιών ὡς πόλις ἐπ᾽ ὄρους
Οἱ θεμέλιοι αὐτοῦ ἐν τοῖς ὄρεσι τοῖς ἁγίοις·
ἀγαπᾷ Κύριος τὰς πύλας Σιὼν
ὑπὲρ πάντα τὰ σκηνώματα Ἰακώβ·
δεδοξασμένα ἐλαλήθη περὶ σοῦ,
ἡ πόλις τοῦ Θεοῦ.
Ψαλμός 47 (48):1–2 (Ο΄)
Μέγας Κύριος… ἐν πόλει τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, ἐν ὄρει ἁγίῳ αὐτοῦ…
ὄρη Σιών… ἡ πόλις τοῦ βασιλέως τοῦ μεγάλου.
«Λαὸς ἐκλεκτός» (Δευτερονόμιον 7:6):
ὅτι λαὸς ἅγιος εἶ Κυρίῳ τῷ Θεῷ σου, καὶ σὲ ἐξελέξατο Κύριος ὁ Θεός σου
εἶναί σε αὐτῷ λαὸν περιούσιον παρὰ πάντα τὰ ἔθνη.
Συναφῶς, ἐκ τῆς ΚΔ: Κατὰ Ματθαῖον 5:14: ,
οὐ δύναται πόλις κρυβῆναι ἐπάνω ὄρους κειμένη
Ἀκόμη ἕνα περὶ τῶν ἐχθρῶν, ἐπίσης, τοῦ «περιουσίου λαοῦ»:
Ζαχαρίας 9:12–15 (Ο΄):
- Ἐπιστρέψατε εἰς τὸ ὀχύρωμα, δέσμιοι τῆς ἐλπίδος·
καὶ σήμερον ἀνταποδώσω σοι διπλᾶ.
- διότι ἐνέτεινα ἐμαυτῷ τὸν Ἰούδαν ὡς τόξον,
ἐπλήρωσα τὸν Ἐφραΐμ,
καὶ ἐξεγερῶ τὰ τέκνα σου, Σιών,
ἐπὶ τὰ τέκνα τῶν Ἑλλήνων,
καὶ θήσω σε ὡς ῥομφαίαν μαχητοῦ.
- καὶ Κύριος ἐπ᾿ αὐτοὺς ὀφθήσεται,
καὶ ἐξελεύσεται ὡς ἀστραπὴ τὸ βέλος αὐτοῦ·
καὶ Κύριος ὁ Θεὸς σαλπιεῖ ἐν σάλπιγγι,
καὶ πορεύσεται ἐν σαλεύσεσι νότου.
- καὶ Κύριος παντοκράτωρ ὑπερασπιεῖ αὐτούς,
καὶ καταναλώσουσι καὶ καταβήσουσι λίθοις σφενδόνης… ]
Ποικίλες ἐκδοχὲς αὐτοῦ τοῦ βιβλο-πνεύστου ἐπιτάγματος περὶ “βελτιώσεως” τοῦ κόσμου (ὑπὸ τὸ πρῖσμα τοῦ Ἰσραήλ καὶ τῆς ΠΔ) ἀπὸ μακροῦ ἤδη καθορίζουν τὸν πυρῆνα τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς τῶν ΗΠΑ, ἔστω καὶ ὑπὸ λαϊκὸν/ἄθρησκον ἔνδυμα. Τέτοιες οἰκουμενιστικὲς παρορμήσεις πλέον, ἀποκοπεῖσες ἐκ τῆς θρησκευτικῆς των μήτρας, κυκλοφοροῦν ὑπὸ φιλελεύθερα καὶ κομμουνιστικὰ ἐπιγράμματα – ταμπέλες ὅπως ἀνθρώπινα δικαιώματα, ὁ πόλεμος κατὰ τοῦ κακοῦ, ἠθικὴ δικαιοσύνη, ἀνεκτικότης, πολυπολιτισμός… Οἱ τελευταῖοι ἀξιόμεμπτοι ἐν προκειμένῳ εἶναι οἱ σύγχρονοι Ἐβραῖοι, ὅταν ἤδη ἑκατομμύρια σιωνιστικῶν χριστιανῶν πασχίζουν νὰ τοὺς ξεπεράσουν, γινόμενοι ἐβραϊκώτεροι τῶν Ἐβραίων — φιλοδοξοῦντες, ἀφ᾿ ἑτέρου, νὰ μετασχηματισθοῦν οἱ ἴδιοι στὸ “ἀληθὲς Ἰσραήλ” (verus Israel). Ἡ μονοθεϊστικὴ χριστιανικὴ νοοτροπία τῆς διπολικῆς ἀγάπης-μίσους ἔναντι τῶν Ἐβραίων δύναται νὰ περιγραφῇ ὡς μορφὴ νευρώσεως. Ἐξαρτᾶται ἐξ ἑνὸς θεολογικοῦ — καὶ κατόπιν ἰδεολογικοῦ — συστήματος ποὺ ἀποβλέπει σὲ ἕνα γεγονός, ἐν ᾧ παραβλέπει ὅλα τὰ ἄλλα. Ἕνα σύστημα ποὺ ἀπορρέει ἀπὸ ἕνα μοναδικὸ ζηλόφθονο θεὸ ὀφείλει, ἐξ ὁρισμοῦ, νὰ ἀπορρίπτῃ ὅλους τοὺς ἄλλους, ἀνταγωνιστικούς του, θεούς — ἀλλὰ καὶ κάθε ἄλλην ἐναλλακτικὴ ἀλήθεια.
[ΣτΜ: πρβλ. π.χ., Ἔξοδος 20:3–5, «οὐκ ἔσονταί σοι θεοὶ ἕτεροι πλὴν ἐμοῦ…
οὐ προσκυνήσεις αὐτοῖς…
ἐγώ εἰμι Κύριος ὁ Θεός σου, Θεὸς ζηλωτής»,
Δευτερονόμιον 6:15, «Κύριος ὁ Θεός σου… Θεὸς ζηλωτής…
μήποτε ἐξολεθρεύσῃ σε»
καὶ
Ἔξοδος 34:14, «οὐ προσκυνήσεις θεὸν ἕτερον·
ὅτι Κύριος… Θεὸς ζηλωτής ἐστιν» ]
Ὁ ἐναντίον τοῦ Ἰράν πόλεμος ἐντάσσεται πλήρως σ᾿ αὐτὴν τὴν γραμμὴ “περιουσιότητος” καὶ θεολογικοῦ ἀποκλεισμοῦ τοῦ Ἄλλου, ὅπως ἤδη ἔχει ἀποτυπωθῇ στὴν Ἰουδαϊκὴ Παλαιὰ Διαθήκη. Ὅθεν καὶ ἡ διαρκῶς ἐπανακύπτουσα δαιμονοποίησις πολιτικῶν ἢ θρησκευτικῶν ἀντιπάλων στὴν ἐξωτερικὴ πολιτικὴ τῶν ΗΠΑ: πρῶτα οἱ Ἰνδιάνοι, κατόπιν οἱ παροιμιώδεις “ἀντίχριστοι” Γερμανοὶ “ναζί”, μετὰ οἱ “διαβολικοί” ἄθεοι κομμουνισταὶ καί, προσφάτως, οἱ “κακεντρεχεῖς” ἰσλαμισταὶ τοῦ Ἰράν. Ὅλοι τους ἔχουν προβληθῇ ὡς ὑπάνθρωποι ἢ τρομοκράτες. Καὶ μὲ τρομοκράτες, ἀναμφισβητήτως, θὰ ἦταν ἀδιανόητο νὰ διαπραγματευθοῦμε — θὰ πρέπει νὰ ἐξολοθρευθοῦν ἤ, ἂν τοῦτο ἀποτύχῃ, νὰ ἀναπαιδαγωγηθοῦν!
Ἀποτελεῖ σχεδὸν κοινοτοπία ὅτι ἡ ΕΕ τηρεῖ χαμηλὸ προφίλ ἔναντι τοῦ εἰδικοῦ πολιτικοῦ/θεολογικοῦ δεσμοῦ ΗΠΑ-Ἰσραήλ: ἡ Εὐρώπη ἔχει λειτουργήσει ὡς δορυφόρος τῆς Ἀμερικῆς ἐπὶ ὀγδόντα χρόνια. Τὸ πλέον ἐξέχον δεῖγμα αὐτῆς τῆς ὑποτακτικότητος παρέχει ἡ στάσις τῶν Γερμανῶν πολιτικῶν πού, ἐνῷ περιστασιακῶς ἀσκοῦν ἠπίαν κριτικὴν τῶν στρατιωτικῶν παρεμβάσεων τῶν ΗΠΑ, ἐν τούτοις οὐδέποτε ἀποτολμοῦν νὰ ἀγγίξουν τὸ Ἰσραήλ — πολλῷ δὲ μᾶλλον νὰ τὸ ἐπικρίνουν. Ἡ τέως καγκελάριος Ἄγγελα Μέρκελ τὸν Μάρτιο τοῦ 2008 ἐδήλωνε στὴν ὁμιλία της στὴν Ἰσραηλινὴ Κνέσετ:
“Κάθε ὁμοσπονδιακὴ κυβέρνησις καὶ κάθε καγκελάριος πρὸ ἐμοῦ ὑπῆρξαν ἀφωσιωμένοι στὴν εἰδικὴ ἱστορικὴ εὐθύνη τῆς Γερμανίας γιὰ τὴν ἀσφάλεια τοῦ Ἰσραήλ. Αὐτὴ ἀκριβῶς ἡ ἱστορικὴ εὐθύνη τῆς Γερμανίας ἀποτελεῖ μέρος τοῦ λόγου ὑπάρξεως (Staatsräson) τῆς χώρας μου. Τοῦτο σημαίνει ὅτι, γιὰ ἐμένα ὡς Γερμανίδα καγκελάριο, ἡ ἀσφάλεια τοῦ Ἰσραήλ ἀποτελεῖ ἀδιαπραγμάτευτη προτεραιότητα.”
Ἡ Γερμανία ξεχωρίζει ὡς τὸ πλέον ἀκραῖον ἀλλόκοτον δεῖγμα τοιαύτης μαζοχιστικῆς θεατρικότητος. Ἡ τρέχουσα Γερμανικὴ πολιτικὴ ἔναντι τῆς ἐπικαίρου στρατιωτικῆς παρεμβάσεως στὸ Ἰράν ἑλίσσεται ἐπιδεξίως, ὥστε καμμία κριτικὴ νὰ μὴ θίξῃ τὸ Ἰσραήλ. Περίτρομοι μὴ τυχὸν καὶ ἐπικριθοῦν ὡς φασίστες, θεωρεῖται ἀναμενόμενον ἐκ μέρους τῶν Εὐρωπαίων πολιτικῶν νὰ ἐκδιπλώνουν ἀενάως ἀντιφασιστικὲς συγγνῶμες — οὕτως εἰπεῖν ἐν σειρᾷ πρὸς Washington DC καὶ Τὲλ Ἀβίβ. Στὴν ἴδια ἐπωδὸ καὶ ἐντὸς τῶν πλαισίων τῶν περιβοήτων “ὀφειλῶν τοῦ Λευκοῦ ἀνθρώπου” ἀναμένεται ἐκ μέρους τῆς Γερμανίας καὶ τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως συνολικῶς νὰ ἐνσωματώνουν μὴ λευκοὺς οὕτω καλουμένους «πρόσφυγες», ἐνῷ ἐκ παραλλήλου νὰ ἐκθέτουν ἐν μιᾷ ὑπερβολῇ μιαροῦ μοραλιστικοῦ φαρισαϊσμοῦ αὐτοτυπτόμενοι τὸν δικό τους ρόλο (ἤτοι, τῶν προγόνων τους) ὡς “παραβατικῶν ἐθνῶν” (Tätervolk).
Ἡ συγκαταβατικὴ στάσις τῆς κυβερνώσης τάξεως τῆς ΕΕ ἔναντι τῆς τρεχούσης στρατιωτικῆς ἐπεμβάσεως τῶν ΗΠΑ καὶ τοῦ Ἰσραήλ ἔχει βαθύτερες ῥίζες. Λίγο μετὰ τὴν λῆξιν τοῦ Β᾿ Παγκοσμίου Πολέμου, ἡ ὡς Σχολὴ Φραγκφούρτης γνωστὴ κομμουνιστογενὴς ἀκαδημαϊκὴ συνωμοτικὴ ὀργάνωσις, μὲ πλεῖστα τῶν μελῶν της Ἰουδαϊκῆς καταγωγῆς, διεδραμάτισε κομβικὸ ῥόλο στὴν διαμόρφωσι καὶ ἐπιβολὴ τῆς νέας εὐρωπαϊκῆς κρυπτο-κομμουνιστικῆς κουλτούρας. Ἀλλεπάλληλα κύματα ἀριστεροστρόφων φροϋδο-μαρξιστῶν ψυχαναλυτῶν, ποὺ κατέληξαν νὰ στρογγυλοκαθήσουν ὡς μονίμως διωρισμένοι ψυχολόγοι, ξεχύθηκαν μέσα στὴν μεταπολεμικὴ Εὐρώπη, στοχεύοντας στὸν ῥιζικὸ μετασχηματισμὸ τῆς εὐρωπαϊκῆς νοοτροπίας καὶ κουλτούρας. Ἐκ παραλλήλου καὶ ἕνας φαιὸς ἑσμὸς Βιβλο-κεντρικῶν ὑπερμοραλιστικῶν ἱεροκηρύκων κατέφθασεν ἐκ τῆς ἀντίπεραν ὄχθης τοῦ Ἀτλαντικοῦ, διψασμένος νὰ ἐπιβάλῃ τὸ ἀμερικανικὸ μοντέλο Δημοκρατίας στὸν εὐρωπαϊκὸ δημόσιο βίο.
Κατόπιν, λοιπόν, τῶν Ἰσραηλινῶν σφαγῶν σὲ Γάζα καὶ Λίβανο, τὰ πράγματα μπορεῖ νὰ γυρίσουν ἄσχημα γιὰ τὴν Ἰουδαϊκὴ ταυτότητα καὶ τοὺς λακέδες της στὶς ΗΠΑ. Ἔχει προκύψει κάποια ἀρνητικὴ διαλεκτική. Ἡ Ἀριστερὰ καὶ ἡ Antifa — ἀντιθέτως πρὸς τὴν μᾶλλον οὐδετεροποιημένη (εὐνουχισμένη) δεξιὰ πτέρυγα — ξεκίνησαν ἤδη νὰ κολαφίζουν τὸ Ἰσραὴλ καὶ τὸ λόμπυ του μὲ ὅλο καὶ τραχύτερη γλῶσσα. Τοῦτο δὲν ἐκπλήσσει καθόλου. Εἶναι βέβαιον ὅτι ἡ Ἀριστερὰ, τόσον στὶς ΗΠΑ ὅσον καὶ στὴν ΕΕ, καθὼς καὶ τὸ ὀχλοκρατικὸ της ἐξάμβλωμα Antifa, διαθέτει τώρα περισσότερον χῶρο ἐλιγμῶν ἐπικρίνουσα τὸ Ἰσραήλ· διότι θὰ ἦταν πολὺ δύσκολο νὰ χαρακτηρισθοῦν ἐκεῖνοι ὡς ἀντισημίτες, δεδομένου ὅτι οἱ ἱστορικὲς ἐπιρροές τους παραπέμπουν εἰς μέγα πλῆθος ἀκαδημαϊκῶν φροϋδο-μαρξιστῶν Ἰουδαίων. Οἱ ἀριστερισταὶ ἐπίγονοι στρέφονται τώρα ἐναντίον τοῦ πνευματικοῦ των πατρός!
Ἀφ᾿ ἑτέρου, οἱ δεξιοὶ καὶ οἱ λευκοὶ ἐθνικισταὶ δὲν ἔχουν περιθώριο γιὰ τέτοια πολυτέλεια. Ἐπὶ μακρὸν τελέσαντες ὕποπτοι περὶ ἀντισημιτισμοῦ, ὑποδύονται ὅλο καὶ περισσότερο Αἰσωπείους μετατροπεῖς μορφῆς — καθὼς πολλοὶ τούτων παρενδύονται ὡς (νόθοι) φιλοσημίται, ἔνιοι δὲ φθάνουν ἀκόμη νὰ σκηνοθετοῦν καὶ τελετουργικὰ προσκυνήματα στὸ Τεῖχος τῶν Δακρύων τῆς Ἱερουσαλήμ.
Οἱ πάσης χροιᾶς πολιτικὲς ὁμάδες τῆς κρατούσης συστημικῆς κλίκας τῆς Γερμανίας τὸ ἔχουν πράγματι “τελειώσει” στὴν τσαρλατανική τους ἀγωνία νὰ ἀντιγράψουν τὸν ἀμερικανο-ἰσραηλινὸ δεσμό. Μέσα στὸν ζῆλό τους νὰ πιστωθοῦν καὶ νὰ ἐπιδείξουν δημοκρατικὰ ἀντιφασιστικὰ πιστοποιητικὰ καὶ νὰ σηματοδοτήσουν τὴν ἔναντι τοῦ Ἰσραὴλ ὁλοκληρωτική τους ὑποτακτικότητα, προσομοιάζουν τὸν χαρακτῆρα τοῦ μαθητευομένου μάγου ἐκ τοῦ ὁμωνύμου ἔργου τοῦ Johann Wolfgang Goethe, Der Zauberlehrling (1798). Ὁ νεαρὸς μαθητευόμενος μάγος, ὀρεγόμενος νὰ κάμῃ ἐπίδειξιν ἱκανοτήτων, ἐκλύει ἐν τέλει δυνάμεις ποὺ δὲν δύναται νὰ ἐλέγξῃ, προξενῶντας ἀντ᾿ αὐτοῦ τὴν ἴδια του καταστροφή:
…Helft mir ach ihr hohen Mächte!
Und sie laufen! Naß und nässer
Wirds im Saal und auf den Stufen,
Welch entsetzliches Gewässer!
Herr und Meister! hör mich rufen!
Ach! da kommt der Meister!
Herr, die Noth ist groß,
Die ich rief die Geister
Werd ich nun nicht los.
„In die Ecke,
Besen! Besen!
Seyds gewesen.
Denn als Geister
Ruft euch nur zu seinem Zwecke,
Erst hervor der alte Meister.“
Τὰ καλὰ νέα εἶναι ὅτι, πάνω στὴν κρατοῦσα κοινὴ δημοσία γλῶσσα σὲ ΕΕ καὶ ΗΠΑ, μετὰ τὴν ἀπὸ κοινοῦ ἐπίθεσιν ΗΠΑ-Ἰσραὴλ κατὰ τοῦ Ἰράν, ἔχουν κάπως χαλαρώσει τὰ πάγια κλειδώματα σὲ πολιτικῶς ὀρθὲς woke νόρμες καὶ νάρθηκες. Πρὸ τῶν ἐκπλήκτων ὀφθαλμῶν τῶν συστημικῶν ΜΜΕ, ἀκόμη καὶ διανοούμενοι ποὺ πρότερον ἐχαρακτηρίζοντο ὡς ἀκροδεξιοί (καί, ἄρα, ὑποδυόμενοι φιλοσημιτικὴν στάσιν, καθὼς προανεφέρθη) ἐκφράζουν ἀνοικτὰ τώρα κριτικὴν κατὰ τοῦ Ἰσραήλ — κάτι ἐντελῶς ἀδιανόητο γι᾿ αὐτοὺς μόλις πρὸ ὀλίγων ἐτῶν.
Παρ᾿ ὅλ᾿ αὐτά, ἡ ἰσχυρὰ λαβὴ ἐπὶ τοῦ ἐλευθέρου λόγου καὶ τῆς ἀκαδημαϊκῆς ἐρευνητικῆς ἐλευθερίας ἔτι ἐμμένει. Ὁ πρόεδρος Trump, παρ᾿ ὅλες τὶς ἀξιόλογες κινήσεις του πρὸς ἀποδόμησιν τῆς ἀτζέντας DEI (Diversity, Equity, Inclusion — ἤτοι πολυπολιτισμὸς-ἰσότης-συμπερίληψις) καὶ τὴν δημοσίαν κατακραυγήν του ἐναντίον τῶν ἐλίτ τῆς ΕΕ γιὰ τὴν ἐντεινομένην τους κατάπνιξιν τῆς ἐλευθέρας σκέψεως, ὑπέκυψεν ὅμως παρομοίως, ὥστε νὰ προχωρήσῃ σὲ συμφωνία μὲ τὸ ἐγχώριο ἰσραηλινὸ λόμπυ, τὸ ὁποῖο καὶ τὸν ἐξώθησε στὴν ἀτυχῆ του ἐκστρατεία κατὰ τοῦ Ἰράν.
Ἀντιθέτως πρὸς τὴν κρατοῦσαν πεποίθησιν, ἡ συστηματικὴ πολιτικὴ παραποίησις πρὸς ὄφελος τοῦ Ἰσραήλ — συμπεριλαμβανομένων σ᾿ αὐτὸ καὶ τῶν συνταξειδιωτῶν του μεταξὺ ἑκατομμυρίων φλογερῶν χριστιανῶν ποὺ ἀναμένουν τὴν ἐπικειμένην ἔλευσιν τοῦ Ἰησοῦ — δὲν εἶναι τόσον τὸ ἀποτέλεσμα μιᾶς βιαίας ἰδεολογίας ἐπιβεβλημένης ὑπὸ μιᾶς δράκας Ἰουδαίων συνωμοτῶν.
Πολλῷ μᾶλλον, ἀπ᾿ αἰώνων βιβλικῶς θεμελιωμένα νοσηρὰ αἰσθήματα ἐνοχῆς εἶχαν ἤδη ἐπιστρώσει εὔφορον ἔδαφος γιὰ τὴν διάβρωσιν τῆς ἐλευθερίας τῆς σκέψεως. Συνεζευγμένα αὐτὰ μὲ τὴν περὶ ἀτέρμονος καπιταλιστικῆς ἀναπτύξεως καὶ διογκώσεως ἀπάτην, μαζὶ μὲ τὸν χριστιανικὸ οἰκουμενισμὸ τοῦ τύπου “ἀγάπα τὸν μὴ λευκὸ πλησίον σου”, ἐπεκράτησεν ἡ πίστις ὅτι, κατὰ κάποιον τρόπον, ὅλα θὰ φτιάξουν ἀπὸ μόνα τους.
Ὄχι, δὲν θὰ φτιάξουν καθόλου.
Στὸν πυρῆνά του, τὸ πνεῦμα τῆς χριστιανικῶς ἐμπνευσμένης αὐτο-ἀναιρέσεως (αὐτοκαταργήσεως) συνιστᾷ ἀκριβῶς τὴν ὁλικὴν ἀπώλειαν τοῦ Πνεύματος!
Dr. Tomislav Sunic
Ὑπὸ τοῦ Dr. Tomislav Sunic
