Στις εκλογές της Κυριακής 12 Απριλίου 2026, το κόμμα του Victor Orban ηττήθηκε. Όπως είναι φυσικό για τις ημέρες που ζούμε, και οι δύο πλευρές φωνάζουν για νοθείες, οι μεν για Ρωσικές οι δε για Ευρωπαϊκές. Η ουσία είναι ότι η διαφορά είναι μεγάλη και ότι ο Orban, αποδέχθηκε την ήττα.
Με μνησικακία, το παραδέχομαι, περιμένω να δω την διακυβέρνηση της χώρας από την μαριονετίτσα των Βρυξελλών. Θα χαμογελάω χαιρέκακα, το παραδέχομαι, όταν η Ουγγαρία θα συνταχθεί πλήρως με τις υπόλοιπες χώρες μέλη της (αντι) Ευρωπαϊκής Ένωσης και θα υποστεί όλες τις καταστροφικές πολιτικές που έχουμε υποστεί οι υπόλοιποι.
Τι συνέβη στα 16 χρόνια διακυβέρνησης από τον Orban;
- Η Ουγγαρία υλοποίησε κυβερνητικές πολιτικές για την αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος, προσπαθώντας να σταματήσει την γήρανση του πληθυσμού, που στην Ε.Ε. έχει πιάσει τον ανησυχητικότατο δείκτη του 34,5%. Περισσότερα από 7 δις εβρό (πάνω από 4 τρις φιορίνια) διατέθηκαν για τις πολιτικές αυτές, με επιτυχία αλλά χωρίς να έχουν καταφέρει ακόμη να αναστρέψουν τους αρνητικούς δείκτες. Πάντως παραμένουν πολύπλευρες και μοναδικές στην Ε.Ε.
- Η Ουγγαρία διατήρησε μιαν σκεπτικιστική θέση στις οικονομικές πολιτικές της Ε.Ε. καταγγέλλοντας συχνά την απομάκρυνση από τις ρωσικές ενεργειακές υποδομές, ως αυτοκαταστροφική. Φυσικά για αυτό ο Orban δαιμονοποιήθηκε ως «ρώσος πράκτορας» αν και η οικονομική πραγματικότητα τον δικαιώνει περίτρανα.
- Η Ουγγαρία αρνήθηκε κάθετα την ισλαμοποίηση της χώρας, προστάτεψε τα σύνορά της και συγκρούσθηκε για αυτές τις πολιτικές, ξανά και ξανά με την Ε.Ε. που προσπαθεί να φτιάξει μιαν Ευρωπαϊκή Ήπειρο μπασταρδεμένη φυλετικά και πολιτιστικά, στα πρότυπα του Κουντενχόβε-Καλέργκι, με πόρους του Σόρος. Ο Orban, ανοιχτά και στοιχειοθετημένα κατηγόρησε την Ε.Ε. για αυτές τις πολιτικές και τον ίδιο τον Σόρος.
- Η Ουγγαρία, αρνήθηκε να είναι μια ορντινάντσα του ΝΑΤΟ και αντιμετώπισε τις ΝΑΤΟικές εντολές με το σθένος ενός κυρίαρχου κράτους. Κράτησε σκεπτικιστική θέση για τον πόλεμο της Ουκρανίας και επανειλημμένως καταδίκασε τους Ευρωπαίους εταίρους για την άνευ όρων πολεμολάγνα στήριξη του Ζελένσκυ. Ο Orban, απαρέγκλιτα υποστήριζε την ειρήνη έναντι στον πόλεμο.
- Η Ουγγαρία, αρνήθηκε και απαγόρευσε την έκθεση των Ούγγρων μαθητών στην woke ατζέντα, κρατώντας έξω από τα σχολεία την προπαγάνδα των σεξουαλικών διαστροφών.
Αυτοί είναι οι κύριοι άξονες της πολιτικής διαδρομής του Orban, τους οποίους και αναμένουμε να γκρεμίσουν με περίσσια μανία, οι αντίπαλοί του και ευνοούμενοι της Ε.Ε.
Για όσους δεν γνωρίζουν, ο Orban που κατηγορείται για «ρώσος πράκτορας», είναι θρυλική φιγούρα του Ουγγρικού αγώνα εναντίον της Σοβιετικής Ενώσεως και ειδικότερα για την αποχώρηση των Ρωσικών στρατευμάτων από την χώρα. Επίσης λίγο πριν τις εκλογές, τον υποστήριξε για την επανεκλογή του ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Vans, πράγμα περίεργο για ρώσο πράκτορα…
O Orban δεν δίστασε να συγκρουσθεί με όποιον στην Ε.Ε. θέλησε να υπονομεύσει την Ουγγαρία. Ευθέως συγκρούσθηκε με τον Biden, τον Zelenskyy, τον Rutte, την von der Leyen, την Kaja Kallas, τον Merz, τον Scholz, την Merkel και τον Μητσοτάκη. Διατήρησε στρατηγικές συνεργασίες με Ρωσσία, Τουρκία, Σλοβακία και Ιταλία. Επίσης έχει στενές σχέσεις με τον Robert Fico, την Giorgia Meloni, τον Sebastian Kurz, τον Gerhard Schröder και την Marine Le Pen. Οι σχέσεις του με την κυβέρνηση Trump ήταν πάντοτε ομαλές και με την κυβέρνηση Putin φιλικές.
Η Ουγγαρία στα δεκαέξι χρόνια που την κυβέρνησε, πορεύθηκε μέσα από ιδιαίτερα αντίξοες παγκόσμιες κρίσεις, από αποτυχημένες Ευρωπαϊκές πολιτικές και παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό σε εσωτερική οικονομική αντοχή, κοινωνική σταθερότητα και εξωτερική πολιτική στα πλαίσια κυρίαρχου κράτους κι όχι πειθήνιου υπηκόου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και της επιρροής των ΗΠΑ.
Αυτό είναι μια προσωπική επιτυχία του Orban, η οποία τον διαχωρίζει από την πλειονότητα των Ευρωπαίων ηγετών της τελευταίας εικοσαετίας. Κατηγορήθηκε πολλές φορές για «αντιδημοκρατισμό» μια κωδική κατηγορία για «κάποιον που δεν υπακούει τυφλά το Διευθυντήριο της Ε.Ε.» αλλά η ιστορία καταγράφει πως, δημοκρατικά εξελέγη και δημοκρατικά αποχωρεί.
Είναι θλιβερό για την Ουγγαρία με τον μηδενικό εγκληματικό δείκτη από λαθρομετανάστες, να επιλέγει να γίνει σαν την Αγγλία ή την Γαλλία κλπ, αλλά επιτέλους για τους «κακόμοιρους» λαούς, ας πρόσεχαν! Ας ήταν νοήμονες αρκετά για να ξεχωρίσουν ποιος ηγέτης ενδιαφέρεται για τον Ουγγρικό λαό και ποιος για τα αφεντικά των Βρυξελλών.
Ο Orban έκανε το καθήκον του. Και φεύγει από την εξουσία με καθαρή συνείδηση. Τώρα οι κατακριτές του, ας υποστούν τις συνέπειες των επιλογών τους.
Ελπίζω να μην αποσυρθεί από την πολιτική, αφού ανήκει σε ένα σπάνιο είδος ηγέτη προσανατολισμένου στο να εργάζεται για το καλό του λαού του.
