Όταν η Βρετανική Αυτοκρατορία κατείχε την Ινδία, κάποτε δημιουργήθηκε ένα περίεργο πρόβλημα. Στο Δελχί, εμφανίστηκε μια σοβαρή απειλή από έναν ιδιαίτερα αυξημένο αριθμό από τα επικίνδυνα φίδια, κόμπρες.

Οι Άγγλοι, συνηθισμένοι στην σύνδεση των προβλημάτων με το χρήμα, σκέφθηκαν ότι αν δώσουν μιαν αμοιβή για κάθε νεκρή κόμπρα, το πρόβλημα θα λυθεί. Έτσι λοιπόν έταξαν ένα ποσό για κάθε νεκρό φίδι. Αρχικά το σύστημα φάνηκε να αποδίδει. Όμως δεν λύθηκε. Και δεν λύθηκε διότι στο Δελχί, άρχισαν να εκτρέφουν κόμπρες και να τις σκοτώνουν για την αμοιβή. Μετά από λίγο καιρό, οι Άγγλοι κατάλαβαν την εξαπάτηση και όπως ήταν φυσικό, έκοψαν το πρόγραμμα ανταμοιβής. Τότε οι εκτροφείς των φιδιών, τα ελευθέρωσαν αφού δεν είχαν πια αξία γι’ αυτούς. Έτσι, το πρόβλημα όχι δεν λύθηκε αλλά εντάθηκε.

Η παλαιά αυτή ιστορία που έκανε ευρέως γνωστή ένας Γερμανός οικονομολόγος ο Horst Siebert (1938-2009 – Der Kobra-Effekt) δυστυχώς δεν έγινε μάθημα ούτε στους Άγγλους αλλά ούτε βεβαίως και σε κανέναν άλλον, που διαχειρίζεται προβλήματα και κονδύλια στην λεγόμενη «Δύση». Η περίπτωση αυτή μπορεί να αντιστοιχηθεί με χίλια μύρια προβλήματα στην ιστορία και στην οικονομική ιστορία των δυτικών κρατών. Η μονοτονία σκέψης των κρατικών υπαλλήλων, δεν είναι ούτε αρρώστια, ούτε ελάττωμα. Είναι σχεδιασμένη νόρμα λειτουργίας που ξεκινά μέσα στις σχολές που τους παράγουν.

Υποτιθέμενα σχέδια, από υποτιθέμενους γνώστες που με εντυπωσιακά ρηχή ευκολία και χωρίς λογοδοσία, θέλουν να δώσουν λύσεις, χωρίς όμως να έχουν πραγματική γνώση του αντικειμένου. Και χωρίς να θέλουν να έχουν γνώση. Δίχως να έχουν λάβει υπόψη τους την ιδιοσυγκρασία των πληθυσμών, τις ιδιαιτερότητες των Εθνών και της εκάστοτε εποχής. Και βεβαίως αδιαφορώντας για τα μαθήματα του παρελθόνος.

Αυτή όμως, αποδεικνύεται σαν φυσική διαδικασία για εκείνους που ισοπεδωτικά θεωρούν ότι όλα τα Έθνη είναι ίδια και ίσα και άρα μπορούν και πρέπει να λειτουργήσουν με τους ίδιους κανόνες. Κανόνες που ουσιαστικά κανείς από τους εφαρμοστές δεν έχει εκπονήσει, αλλά τους έχουν «δοθεί» προς χρήση από κάποια “think tanks” οικονομικά και πολιτικά διαφόρων ειδών και αποχρώσεων…

Τα παραπάνω είναι μια ευκρινής και σαφή συνταγή αποτυχίας. Μιαν αποτυχία που την βλέπουμε ολόγυρά μας, σε μιαν οικονομικά πνιγμένη «Δύση» και σε μιαν πολιτιστικά παρανοϊκή «δυτική κοινωνία».

Το κάθε οικονομικό μέτρο για «την κοινωνική ευημερία και δικαιοσύνη» παρουσιάζεται ως μαγικό φίλτρο που θα αλλάξει την θλιβερή εικόνα, μόνο για να προστεθεί τελικά στην απογοητευτική λίστα όλων των προηγουμένων που απέτυχαν και τις περισσότερες φορές δημιούργησαν ένα καινούργιο πρόβλημα αφού τελικά εδραίωσαν το παλαιότερο.

Δεν είναι τυχαίο. Οι έχοντες την εξουσία, αντιμετωπίζουν τα Έθνη σαν να είναι Άγγλοι κατακτητές κι εμείς οι υπόλοιποι γενικά… Ινδοί. Τότε, οι κοντόφθαλμοι Άγγλοι υπάλληλοι της διοικήσεως της Ινδίας αδιαφόρησαν για το γεγονός ότι στο Δελχί κατοικούσαν (και κατοικούν) περισσότερες από 36 διαφορετικές κάστες και 10 εθνοτικές ομάδες (Παντζάμπι, Χαριανάβι, Μπενγκάλι, Μπιχάρι, Ουταρ Πραντές, Ρατζασθάνι, Ματζια Πραντές, Σιχ, Πουρβαντσαλί αλλά και Μουσουλμάνοι,).

Η ισοπεδωτική λογική δεν είναι ορθή και δεν λειτουργεί. Ούτε στην πολιτική αλλά ούτε και στην οικονομία. Ο κόσμος είναι πλασμένος από διαφορετικά Έθνη, που έχουν διαφορετικές αξίες και διαφορετική κοσμοθεωρία. Αντιμετωπίζουν την κοινωνία και την οικονομία μέσα από αυτά τα δικά τους πρίσματα κι όχι γενικευμένα μέσα από το πρίσμα ενός Άγγλου κατακτητή. Οι λύσεις πρέπει να είναι προσαρμοσμένες στις ιδιαιτερότητες κι όχι να επιβάλλουν μιαν (τελικά) αυταρχική κι αφύσικη ομοιομορφία.

Αυτός είναι και ο κύριος λόγος που η παγκοσμιοποίηση δεν λειτουργεί και δεν θα καταφέρει να λειτουργήσει. Και η διαλυτική της επήρεια θα συνεχιστεί μέχρι.. να μας φάνε όλους οι κόμπρες. Γι’ αυτό είναι παράλογο π.χ. ένας Έλληνας κι ένας Ισλανδός να πληρώνουν τον ίδιο τύπο φόρου, όπως ο ΦΠΑ. 

Φυσικά οι επιβάλλοντες την οικονομική –τουλάχιστον– Προκρούστια λογική, βλέπουν και μετρούν τα αρνητικά αποτελέσματα και τα παράπλευρα προβλήματα που δημιουργούνται.

Κι έτσι το ερώτημα που γεννιέται είναι:

Γιατί επιμένουν; Μήπως προσπαθούν «να χάσουν την Ινδία»;