Στο Ηνωμένο Βασίλειο η Βουλή των Λόρδων (House of Lords) ψήφισε πρόσφατα (18-19 Μαρτίου 2026) υπέρ της αποποινικοποίησης της άμβλωσης για τις γυναίκες που τερματίζουν μόνες τους την εγκυμοσύνη τους, σε οποιοδήποτε στάδιο, ακόμα και μέχρι και κατά τη διάρκεια του τοκετού.
Αυτό σημαίνει ότι οι γυναίκες στην Αγγλία και την Ουαλία δεν θα διώκονται ποινικά πλέον για αυτο-προκαλούμενη άμβλωση, ανεξαρτήτως λόγου ή χρονικής φάσης της κύησης.
Η αλλαγή προήλθε από τροπολογία (clause, π.χ. 191 ή 208 ανάλογα με την εξέλιξη του νομοσχεδίου) στο Crime and Policing Bill του 2025.
Τον Ιούνιο του 2025, η Βουλή των Κοινοτήτων (House of Commons) ψήφισε με μεγάλη πλειοψηφία (379 υπέρ – 137 κατά) υπέρ της τροπολογίας της βουλευτού Tonia Antoniazzi των Εργατικών, που αφαίρεσε τις ποινικές κυρώσεις για τις γυναίκες από τον νόμο του 1861 (Offences Against the Person Act). Το νομοσχέδιο πέρασε στη Βουλή των Λόρδων, όπου υπήρξαν προσπάθειες ανατροπής: Η τροπολογία «strikethrough» της Βαρόνης Rosa Monckton (για αφαίρεση της σχετικής ρύθμισης) απορρίφθηκε.
Η τροπολογία της Βαρόνης Stroud (για επαναφορά υποχρεωτικής δια ζώσης ιατρικής εξέτασης πριν από χάπια άμβλωσης στο σπίτι – pills-by-post) απορρίφθηκε επίσης (191-119).
Το αποτέλεσμα: Η αποποινικοποίηση πέρασε με μικρή διαφορά (π.χ. 185-148 σε μία από τις ψηφοφορίες), ανοίγοντας τον δρόμο για να γίνει νόμος μετά τη βασιλική έγκριση (Royal Assent) τις επόμενες εβδομάδες.
Η επερχόμενη νομοθεσία, δεν αλλάζει το νομικό πλαίσιο για τους γιατρούς και τους παρόχους υπηρεσιών άμβλωσης παραμένει (Abortion Act 1967) και συνεχίζει να ισχύει το όριο 24 εβδομάδων, με εξαιρέσεις για σοβαρούς κινδύνους στη ζωή/υγεία της μητέρας ή σοβαρές ανωμαλίες του εμβρύου. Δεν επεκτείνεται η πρόσβαση σε άμβλωση – μόνο αφαιρείται η ποινική ευθύνη της ίδιας της γυναίκας.
Οργανώσεις όπως οι Abortion Rights, RCOG, BMA, BPAS θεωρούν ότι ο νόμος προστατεύει τις ευάλωτες γυναίκες από διώξεις με βάση έναν «απαρχαιωμένο» νόμο του 19ου αιώνα. Τονίζουν ότι οι διώξεις ήταν σπάνιες αλλά τραυματικές (λιγότερες από 10 περιπτώσεις από το 2018, αλλά αρκετές έρευνες τα τελευταία χρόνια). Βεβαίως αυτά ακούγονται στην Βρετανία που ισχύει ο «απαρχαιωμένος» νόμος της Magna Carta από το 1215!
Οργανώσεις όπως Right to Life UK, SPUC, Christian Concern, πολλοί Λόρδοι και Επίσκοποι χαρακτηρίζουν την «άμβλωση μέχρι τον τοκετό», «ακραία» αλλαγή χωρίς δημόσια εντολή, που αφαιρεί κάθε αποτρεπτικό μέσο και μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση επικίνδυνων αυτο-προκαλούμενων αμβλώσεων αργά στην εγκυμοσύνη, με θύματα τα νεογνά αλλά και πιθανότατα τις ίδιες τις μητέρες.
Η αλλαγή αυτή αποτελεί τη μεγαλύτερη μεταρρύθμιση στον νόμο για την άμβλωση από το 1967, σε μια περίοδο που οι διώξεις γυναικών για απώλεια εγκυμοσύνης είχαν αυξηθεί, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις και από τις δύο πλευρές.
Πολλοί το βλέπουν ως νίκη των δικαιωμάτων των γυναικών. Κανείς όμως δεν μπορεί να εξηγήσει πως, η δια θανάτου άρνηση του φυσικού προορισμού μιας γυναίκα, δηλαδή της δημιουργίας νέας ζωής, είναι προστασία των δικαιωμάτων της.
Η γυναίκα έχει την μοναδική ευτυχία στον φυσικό κόσμο, να αναπτύσσει με την σάρκα της σάρκας της, νέα ζωή. Ποια σατανιστική κατάρα έχει πλήξει τα μυαλά όλων εκείνων που πιστεύουν ότι η βίαιη καταστροφή ζωής είναι θετικό δικαίωμα για έναν άνθρωπο; Κι αυτό, μόνο και μόνο γιατί το θύμα είναι αρκετά μικρό ώστε να μην το βλέπουμε και «κρυμμένο» μέσα στην γυναίκα?
Ποιος ναρκισσιστικός κυκλώνας σαρώνει τον νου των ανθρώπων να πιστεύουν ότι με νόμους γραμμένους σε χαρτιά μπορούν να αλλάξουν την Φύση;
Η θανάτωση συγγενούς έχει ονομαστεί δολοφονία από την εποχή του Κάιν και του Άβελ. Τι κάνει κάποιους να πιστεύουν ότι δεν δολοφονούν το παιδί τους, επειδή τους δίνει άφεση ένα νόμος ψηφισμένος από πολιτικούς; Γιατί οι «πολιτισμένες» κοινωνίες που αγωνιούν για τα δικαιώματα κάθε γυναίκας – και ειδικότερα το δικαίωμά της να μην επιβαρυνθεί με ένα παιδί που δεν θέλει – δεν έχουν σχηματίσει το πλαίσιο που οι δημογραφικά φθίνουσες χώρες της Δύσης, θα «απαλλάσσουν» αυτές τις γυναίκες από το βάρος του παιδιού, αφαιρώντας τους την κηδεμονία και μεγαλώνοντας τα παιδιά αυτά σε κρατικά ιδρύματα; Ή μήπως τώρα θα μου πείτε ότι ο θάνατος δια διαμελισμού σε μιαν άμβλωση είναι προτιμότερος από την ζωή σε ορφανοτροφείο;
Να σας θυμίσω εδώ μερικούς μόνο, ορφανούς ανθρώπους: Steve Jobs, Marilyn Monroe, Edgar Allan Poe, John Lennon, Cesária Évora, Eugène Delacroix, Ευάγγελος και Κωνσταντίνος Ζάππας, Αδελφοί Ζωσιμά, Κωνσταντίνος Κανάρης, Ιωάννης Μακρυγιάννης.
Ανώφελο να ασχολείστε με τις φυσικές καταστροφές και την «κλιματική αλλαγή». Ανώφελο να μάχεστε τις αυταρχικές κι απάνθρωπες πολιτικές καταστάσεις. Ανώφελο να προβληματίζεστε με θεολογικά ζητήματα. Ανώφελο να εργάζεστε για την βελτίωση των οικονομικών δυσχερειών σε κράτη και κοινωνίες. Ανώφελο να απασχολείστε με τους πολέμους και τα πυρηνικά ολοκαυτώματα.
ΤΙΠΟΤΕ δεν πρόκειται να αλλάξει και ΤΙΠΟΤΕ δεν πρόκειται να βελτιωθεί στην υλική και πνευματική ζωή του ανθρωπίνου γένους αν πρώτα δεν διδαχθεί ότι η κύρια οδηγία της Φύσης είναι να προστατεύει την ζωή των παιδιών του.
Αυτά να μαθητεύσετε στις γυναίκες που σκοτώνουν τα παιδιά τους κι αφήστε τις φιοριτούρες για δικαιώματα.
