Οι Κούρδοι ιστορικά ήταν πάντα χρήσιμοι για την Δύση, αλλά μόνο ως μέσο, ως μαχητική δύναμη κατά της ισλαμικής τρομοκρατίας ή κατά μη αρεστών καθεστώτων στην Μέση Ανατολή και όχι ως αυτοσκοπός. Η Δύση ήθελε ανέκαθεν οι Κούρδοι να βοηθούν στα σχέδια της, είτε για την σταθεροποίηση της περιοχής, είτε για να την αναδιάταξη της. Στην πραγματικότητα, οι ΗΠΑ ενήργησαν πάντα διφορούμενα, στην καλύτερη περίπτωση, όσον αφορά τις φιλοδοξίες των Κούρδων. Θυμίζουμε ότι η αμερικανική κυβέρνηση, όπως και άλλες δυτικές χώρες, ακολούθησε το παράδειγμα της Τουρκίας και χαρακτήρισε το PKK ως τρομοκρατική ομάδα. Στο ίδιο επίπεδο με την Αλ Κάιντα και, ναι, ακόμη και με το ίδιο το Ισλαμικό Κράτος. Πρόσφατα που οι τύχες του πολέμου στην Συρία γύρισαν κατά τα φαινόμενα υπέρ της Δύσης και οι Κούρδοι δεν είναι πλέον απαραίτητοι, η Ουάσιγκτον τους πέταξε σαν καυτή πατάτα. Ακριβώς όπως το 1920, όταν το βρετανικό κράτος υποσχέθηκε στους Κούρδους με την Συνθήκη των Σεβρών το δικό τους έδαφος για να καταστήσει δυνατή μια συνθήκη με την Τουρκία και μετά την σύναψη της Συνθήκης δεν έδωσε περαιτέρω προσοχή στους Κούρδους. Εάν οι Κούρδοι πάψουν να είναι χρήσιμοι, θα προδοθούν ανελέητα χωρίς ουδείς από την Δύση να ανοιγοκλείσει ούτε ένα βλέφαρο.
Σήμερα μια κουρδική εξέγερση στο Ιράν με παρότρυνση και εξοπλιστική βοήθεια του αμερικανο-ισραηλινού συνασπισμού είναι μια δύσκολη ενέργεια γεμάτη στρατηγικά εμπόδια. Προφανώς υπάρχει μια ευκαιρία για τις κουρδικές ομάδες να σημειώσουν κέρδη ενώ το Ιράν δέχεται επίθεση, υπάρχουν όμως μεγαλύτεροι κίνδυνοι να επαναληφθεί η ιστορία.
Εδώ και μερικές ημέρες δυτικά μέσα ενημέρωσης αναφέρουν ότι η CIA εργάζεται για να εξοπλίσει τις κουρδικές δυνάμεις στο Ιράν για να υποκινήσει μια λαϊκή εξέγερση. Η ελπίδα για τις ΗΠΑ και το Ισραήλ είναι ότι το κουρδικό εθνικιστικό κίνημα θα παράσχει τις μπότες στο έδαφος για τις οποίες ούτε οι ΗΠΑ ούτε το Ισραήλ είναι διατεθειμένες να δεσμευτούν, αλλά ούτε μπορούν.
Σύμφωνα με πληροφορίες ΗΠΑ και Ισραήλ εξετάζουν την πιθανότητα να ενθαρρύνουν τους Ιρανούς Κούρδους, που στην πραγματικότητα σημαίνει κυρίως το PJAK, τον ιρανικό βραχίονα του PKK, ως ένοπλη δύναμη αντί αμερικανικών χερσαίων στρατευμάτων για να υποκινήσουν μια εξέγερση στο εσωτερικό του Ιράν. Το PJAK (Κόμμα Ελεύθερης Ζωής του Κουρδιστάν), μια μαχητική κουρδική ομάδα που κατά διαστήματα διεξήγαγε ένοπλο αγώνα για αυτονομία από το Ιράν, συνδέεται άμεσα με το κομμουνιστικό KDPI (Κουρδικό Δημοκρατικό Κόμμα του Ιράν), το οποίο συνέτριψε και διάλυσε ο Σάχης όταν επέστρεψε στην εξουσία το 1953 με το πραξικόπημα της CIA κατά της διακυβέρνησης του Μοχάμεντ Μοσαντέκ.
Ένεκα της ιστορικής πραγματικότητας, η πολιτική και η επιχειρησιακή εργαλειοποίηση αυτής της κουρδικής ομάδας ή άλλων εκτός του Ιράν είναι περίπλοκη για δύο λόγους. Πρώτον, επειδή αυτό θα συγκεντρώσει αντιδράσεις μεταξύ των εταίρων του Ισραήλ και των ΗΠΑ στην περιοχή. Δεύτερον, επειδή το κουρδικό πολιτικό κίνημα είναι πλέον έμπειρο και αντιστέκεται στην εργαλειοποίηση, έχοντας οδυνηρές εμπειρίες εγκατάλειψης από το παρελθόν. Το πιο διάσημο προηγούμενο εγκατάλειψης των Κούρδων στην πρόσφατη ιστορία είναι όταν ο κουρδικός λαός παροτρύνθηκε από τις ΗΠΑ να ξεσηκωθεί το 1981 εναντίον του Σαντάμ Χουσεΐν στο Ιράκ και εγκαταλείφθηκε όταν το 1988 άλλαξαν τα σχέδια των ΗΠΑ, με αποτέλεσμα την καταστολή της κουρδικής αυτονομιστικής δράσης που περιλάμβανε μαζικές εκτελέσεις, καταστροφή χιλιάδων κουρδικών χωριών και εκτοπισμούς πληθυσμών.
Έστω και αν ΗΠΑ και Ισραήλ καταφέρουν να πείσουν κουρδικές ομάδες να στρατολογηθούν εναντίον της Τεχεράνης, θα ήταν δύσκολο για τους Κούρδους να εξασφαλίσουν ενεργά κέρδη, ακόμα και αν οι δυνάμεις ασφαλείας του Ιράν διαλύονταν μέσω αεροπορικών επιδρομών. Επιπροσθέτως, είναι απίθανο η Τουρκία να αποδεχθεί την εμφάνιση μιας νέας κουρδικής οντότητας στο Ιράν κοντά στα σύνορά της. Επίσης το Αζερμπαϊτζάν, σύμμαχος της Άγκυρας είναι ιδιαίτερα προσεκτικό σε μια τέτοια εξέλιξη, καθώς κουρδικές επιθέσεις εναντίον της Τεχεράνης θα μπορούσαν να υπονομεύσουν την σταθερότητα των συνόρων με το Ιράν.
Οι σφοδρές επιθέσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ δεν μπορούν να κρύψουν την στρατηγική ασάφεια που επικρατεί αυτή την στιγμή στην πλευρά των επιτιθεμένων. Το να θέλεις την διάλυση της Ισλαμικής Δημοκρατίας είναι ένα πράγμα, αλλά δεν είναι το ίδιο με το να έχεις μια στρατηγική για να το πετύχεις. Ούτε οι ΗΠΑ ούτε το Ισραήλ έχουν σαφές όραμα για το τι φιλοδοξούν: Ένα ενιαίο Ιράν, ένα ομοσπονδιακό Ιράν ή ένα διαμελισμένο Ιράν;
Προφανώς οι γείτονες του Ιράν, κυρίως τα σουνιτικά καθεστώτα του Κόλπου και το Ισραήλ, βλέπουν μιαν ευκαιρία κατά την διάρκεια ενός πολέμου αλλαγής καθεστώτος να επεκτείνουν τις σφαίρες επιρροής τους στο Ιράν μέσω αποσχιστικών ομάδων. Αλλά η προσπάθεια να χαραχθούν νέα σύνορα θα οδηγούσε σε περιφερειακή σύγκρουση. Είναι λογικό για τις ΗΠΑ να θέλουν να αποτρέψουν δευτερογενείς επιπτώσεις στις γύρω χώρες. Η πρόθεση να αποτραπεί η διάχυση σε γειτονικά κράτη, ωστόσο, δεν απαντά στο πώς άλλες εθνοτικές αποσχιστικές ομάδες δεν θα επιδιώξουν τις δικές τους αυτόνομες περιοχές και πώς αυτό μπορεί να επηρεάσει την προοπτική ίδρυσης ενός νέου ιρανικού κράτους που θα είναι αρεστό στην Δύση.
Η κινητοποίηση ενός κουρδικού κινήματος χωρίς την υπόσχεση κυριαρχίας και στρατευμάτων στο έδαφος του Ιράν θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μια τακτική επιθυμία γεμάτη στρατηγική αντίφαση. Το ερώτημα για το πού βρίσκονται το Ισραήλ και οι ΗΠΑ στο θέμα αυτό παραμένει εικασία του καθενός.
Ένα πράγμα πρέπει να ειπωθεί εν κατακλείδι: Οι Κούρδοι ιστορικά έχουν πάντα χρησιμοποιηθεί. Ούτε από την Τουρκία, ούτε από το καθεστώς του Άσαντ, ούτε καν από το Ιράκ ή το Ιράν. Όλα αυτά τα κράτη φοβόντουσαν εδαφικές απώλειες και εξεγέρσεις στην ίδια τους την χώρα σε περίπτωση κουρδικής ανεξαρτησίας. Ως εκ τούτου, αντιτάχθηκαν στην ιδέα ενός καθαρά κουρδικού κράτους από την αρχή. Οι Κούρδοι το γνώριζαν επίσης αυτό. Έτσι, όπως τόσο συχνά στο παρελθόν, χρησιμοποιήθηκαν και προδόθηκαν αποκλειστικά από τις δυτικές δυνάμεις.
Η πικρή ειρωνεία είναι ότι το ίδιο πράγμα που κάνει τους Κούρδους τόσο θαρραλέους μαχητές, ήτοι η αφοσίωσή τους στον κοινό τους σκοπό για ένα νέο έθνος που θα ιδρυθεί και η αυτοπεποίθηση και η θαρραλέα δέσμευσή τους στον σκοπό, είναι οι ίδιοι λόγοι για τους οποίους δεν θα λάβουν ποτέ την υποστήριξη που τους αξίζει από την Δύση. Η προσπάθεια για εθνική αυτοδιάθεση σε συνδυασμό με την ισχυρή θέληση να αγωνιστούν για αυτήν είναι αξίες που εδώ και καιρό αντιμετωπίζονται με περιφρόνηση από τις δυτικές ελίτ. Οι Κούρδοι θα ήταν ίσως καλύτερα να είχαν χάσει από το Ισλαμικό Κράτος και να είχαν γίνει κάτι με την υποστήριξη του οποίου η Δύση δεν έχει κανένα πρόβλημα: Θύματα. Αλλά το μεγαλύτερο πρόβλημα των Κούρδων είναι η ισχυρή αρετή τους, η προθυμία τους να αγωνιστούν για αυτό που πάρα πολλοί στην Δύση δεν πιστεύουν πλέον: Την εθνική αυτοδιάθεση και κυριαρχία.
