Τραμπ, Νετανιάχου, Ζελένσκι, Μερτς, Μακρόν, Στάρμερ, φον ντερ Λάιεν, Μητσοτάκης κ.α. πολιτικά σκύβαλα δεν θα διστάσουν ούτε δευτερόλεπτο να θυσιάσουν τον λαό και την χώρα τους σε μια σιωνιστική ατζέντα, για αυτό ακριβώς εγκαταστάθηκαν. Όταν βασιλεύει το χάος προσφέρουν την παλαιάς κοπής αφήγηση ως λύση, ήτοι τον απόλυτο έλεγχο.
Τότε όλα τα κομμάτια του παζλ μπαίνουν στην θέση τους: Οι παιδοβιαστές του WEF, οι αρουραίοι του χρηματοπιστωτικού συστήματος, οι «ροές» λαθρομεταναστών, οι μετοχές της BlackRock, η συμμόρφωση των μέσων ενημέρωσης, η προπαγάνδα, η «παγκόσμια τάξη», το «διεθνές δίκαιο». Όλα αυτά αποκτούν και σχηματίζουν μια συνεκτική εικόνα. Η Βενεζουέλα, το Ιράν είναι μόνο η αρχή. Η Κίνα είναι ο επόμενος στόχος στην ατζέντα της Δύσης. Αυτό ήταν πάντα το σχέδιο.
Αυτό που μας ενοχλεί στην παράταξη «σκοτώστε του μουλάδες της Τεχεράνης» (αλλά όχι τους μουλάδες της Σαουδικής Αραβίας) είναι η κοντόφθαλμη αντίληψη τους στην αντιμετώπιση των ζητημάτων που θα ακολουθήσουν…
Πολλοί που παίζουν τον ρόλο του πεφωτισμένου, ταλαντούχου όσον αφορά τον πληθωρισμό, την επιτήρηση, την λογοκρισία, το ψηφιακό νόμισμα, τις προμήθειες όπλων, τον Έπσταϊν κλπ., τώρα επευφημούν όταν πρόκειται για βομβαρδισμό του Ιράν. Αυτό συμβαίνει επειδή αυτοί οι υποτιθέμενοι φωτισμένοι άνθρωποι είναι απλώς οπαδοί της «σωστής πλευράς» της ιστορίας.
Είναι κρίμα που αυτό το θέατρο δεξιάς-αριστεράς δεν αναγνωρίζεται ως αυτό που ακριβώς είναι: Μια παράσταση. Είτε πρόκειται για «φορολόγηση των πλουσίων» από την αριστερά, είτε για «μετεγκατάσταση μεταναστών» από την δεξιά, είτε για τον μεσσία Τραμπ: Όλα είναι παγίδες κόλλας για ποντίκια.
Δημιουργούν ένα πρόβλημα και προσφέρουν την λύση ταυτόχρονα. Κανείς δεν δίνει δεκάρα για την αιτία. Δεν έχει σημασία ποιος ελέγχει τις απόψεις, ποιος ελέγχει την ροή των παράνομων μεταναστών, ποιος ελέγχει τα μέσα ενημέρωσης, ποιος ελέγχει το χρήμα. Το κύριο πράγμα είναι να έχεις κάτι να μισήσεις, και αυτό αν και κοντόφθαλμο, είναι η ατζέντα τους.
Μια ατζέντα που αναμένει «αναλογικότητα» όταν οι βόμβες δεν είναι της Δύσης. Αν η Ρωσία ισοπέδωνε το Κίεβο με τον τρόπο που το Ισραήλ ισοπεδώνει γειτονιές της Τεχεράνης με αμερικανικά πυρομαχικά, με αμερικανικές πληροφορίες, αμερικανικές ζωές, αμερικανικά βέτο, οι τίτλοι των μέσων ενημέρωσης θα ούρλιαζαν «γενοκτονία», «βαρβαρότητα», «ξεπέρασαν τις κόκκινες γραμμές». Αλλά όταν το κάνει το Ισραήλ και οι ΗΠΑ είναι «αυτοάμυνα» και «αναγκαίο».
Η επιλεκτική ηθική δεν είναι ηθική. Δεν φέρνουν ελευθερία οι βόμβες. Φέρνουν υποταγή. Δεν επιδιώκουν την αναλογία. Επιδιώκουν την ατιμωρησία.
Αν «αναλογικό» σημαίνει να αντικατοπτρίζεις την σκληρότητα, να δολοφονείς ηγέτες, να βομβαρδίζεις σχολεία, να λιμοκτονείς πόλεις, να εξαφανίζεις οικογένειες, τότε ναι, με την δική τους λογική, το Ιράν θα έπρεπε να κάνει ακριβώς αυτό στην Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ.
Αλλά το Ιράν δεν το κάνει, τουλάχιστον όχι ακόμη. Όχι επειδή είναι αδύναμο. Επειδή θυμάται αυτό που ξεχνούν οι αντίπαλοι του: Η αληθινή δύναμη δεν είναι να γίνεις τέρας. Η αυτοσυγκράτηση δεν είναι δειλία. Είναι να αρνηθείς να αφήσεις το τέρας να ορίσει ποια αντίδραση είναι αποδεκτή.
