Ο Quentin Deranque, είναι το πιο πρόσφατο θύμα των αριστερών συμμοριών. Ακόμη ένας νέος Ευρωπαίος άνδρας, αυτή την φορά Γάλλος, έπεσε νεκρός αφού δεν κατάφερε να γλυτώσει τον θάνατο από την αγέλη με ύαινες που του επιτέθηκε με ξεκάθαρες δολοφονικές διαθέσεις.

Η δίψα για αίμα, η επιθυμία να προκαλέσουν θάνατο, η φανατική πολιτική μανία, είναι αδιαφιλονίκητα αποδεδειγμένη για τα ανθρωποειδή κομμουνιστικά ή αναρχικά ή αριστερά ή προοδευτικά άτομα που τον δολοφόνησαν. Και είναι απλό γιατί. Όταν –τουλάχιστον– έντεκα επιτίθενται σε έναν, και τον ξυλοκοπούν χωρίς κανέναν οίκτο, τότε όλες οι κατηγορίες που ανέφερα μετατρέπονται σε γεγονότα.

Όπως επίσης και ο χαρακτηρισμός «αγέλης από ύαινες» κι αυτός είναι αλήθεια. Τα εν λόγω ανθρωποειδή, είναι βεβαίως χειρότερα και από τις ύαινες. Γιατί όπως και να το κάνουμε, οι ύαινες ότι κάνουν, το κάνουν για να φάνε. Για να επιβιώσουν. Αυτή είναι η φύση τους. Κι αυτά τα ανθρωποειδή που σκότωσαν τον Quentin Deranque, το έχουν στην φύση τους, αλλά όχι για την επιβίωση, αλλά για την ικανοποίηση της άδειας διεστραμμένης ζωής τους. Για την δόξα της ιδεολογίας τους, που απαιτεί την αυτοκαταστροφή των ιδίων και κάθε άλλου.

Για τον κομμουνισμό· που άσπρισε τα κόκκαλα κάθε διαφωνούντα για να φοράει δυο Rolex ο Κάστρο. Για τον διεθνισμό· που ισοπεδώνει κάθε διαφορετικότητα και ομορφιά των εθνών.

Ο Quentin Deranque, συμμετείχε σε πορεία για να φωνάξει υπέρ της διατήρησης της ταυτότητος του Γαλλικού Έθνους. Ήταν βεβαίως παραπλανημένος. Είχε μεγαλώσει στην Λυών και είχε γαλουχηθεί με το Γαλλικό δημοκρατικό σύνθημα «Liberté, Égalité, Fraternité» δηλαδή Ελευθερία, Ισότης, Αδελφοσύνη. Του πήρε μερικά συντριπτικά χτυπήματα στο κρανίο και αρκετές ισχυρές κλωτσιές στα μάτια και στο στόμα, για να ανοίξει το κεφάλι του, να χυθούν έξω τα μυαλά του και μαζί με αυτά και το ψευδεπίγραφο σύνθημα της ψεύτικης δημοκρατίας. Πεθαίνοντας κατάλαβε ότι δεν υπάρχει Ελευθερία στην Γαλλία, δεν υπάρχει Ισότης και ούτε βεβαίως και Αδελφοσύνη.

Αυτό που υπάρχει είναι προκλητική ασυλία για αριστερές συμμορίες κάθε αποχρώσεως, που διαχρονικά μπορούν να σκοτώνουν, να δέρνουν, να κλέβουν και γενικώς να χρησιμοποιούνται από το δημοκρατικό σύστημα ως τραμπούκοι, τρομοκράτες και χρήσιμοι ηλίθιοι.

Ο νεαρός Γάλλος λοιπόν, θέλησε να διακηρύξει την αγάπη του για τις δικές του ιδέες. Με μια αφέλεια που του στοίχησε την ζωή. Βρέθηκε περικυκλωμένος από τις ύαινες του καθεστώτος, από τους διαγραφείς του Ευρωπαϊκού πολιτισμού, από τους εγκληματίες.

Από αυτούς που τόσο επιτυχημένα οι Ιουδαίοι ονομάζουν “Goyim”. Γιατί σε αυτό έχουν δίκιο. Ανθρωποειδή ουσιαστικά αμόρφωτα· με αχρηστευμένη την ηθική· με στρατευμένη την –περιορισμένη-σκέψη· με ζωώδη επιθυμία για αίμα. Αυτοί είναι τα πραγματικά Goyim. Και ακόμη ένας νέος άνδρας, χάθηκε. Όπως τόσοι πολλοί άλλοι πριν από αυτόν, στην Γαλλία, στην Ισπανία, στην Ιταλία, στην Γερμανία, στην Ελλάδα, στην Βρετανία, στην Πολωνία, και σε άλλες χώρες.

Ένας ακόμη δολοφονημένος λοιπόν, ο πιο πρόσφατος, αλλά όχι ο τελευταίος. Οι συμμορίες της «δημοκρατίας και της προόδου» δεν θα σταματήσουν. Δεν θα σταματήσουν για πολλούς λόγους. Πρώτον διότι είναι γεμάτες από πληρωμένα παρακρατικά όργανα που καθοδηγούν και εργαλειοποιούν τα Goyim. Δεύτερον διότι η κοινωνία είναι ρυθμισμένη να κοιτάει από την άλλη μεριά και τέτοια εγκλήματα, να μένουν ατιμώρητα.

Μην παρασύρεστε από το ότι έγιναν συλλήψεις. Αυτό είναι ένα καπνογόνο που έριξε το σύστημα στην κοινή γνώμη, αναγκασμένο από την πολιτική πίεση, που στην Γαλλία είναι ισχυρή υπέρ των Εθνικών θεμάτων. Το αποτέλεσμα να περιμένετε, που είναι βέβαιο ότι θα καταλήξει σε ουσιαστική ατιμωρησία.

Αλλά και τιμωρία να υπάρξει για την συγκεκριμένη δολοφονία, δεν θα αλλάξει τίποτε αφού η τιμωρία θα έπρεπε να αγγίξει όλο εκείνον τον μηχανισμό που κατεβάζει στρατούς από ύαινες για να «σβήσουν» από τον κόσμο την «απειλή» !

Συνηθίζουμε από την αδικία που αντικρίζουμε, από την ωμή σκληρότητα που μας παγώνει, αυτούς τους νεκρούς υπέρ του Έθνους, να τους ονομάζουμε «μάρτυρες» ή «ήρωες». Εδώ θα πρέπει να διαφωνήσω. Ο συναισθηματισμός μας ωθεί να θέλουμε με κάποιο τρόπο να μετριάσουμε τον άδικο χαμό αυτών των αδελφών Ευρωπαίων και τους αναγάγουμε σε ήρωες. Όμως κάτι τέτοιο, προσθέτει έναν ρομαντισμό στην δολοφονία τους, που στερεί την αλήθεια.

Οι άνθρωποι αυτοί, αξίζουν να μην ξεχαστούν, αξίζουν να μνημονεύονται, αξίζουν την θλίψη στην καρδιά μας, τα δάκρυά μας, την αγανάκτηση και τον θυμό μας, ακριβώς γιατί είναι απλά και ξεκάθαρα θύματα! Θύματα που χωρίς κανένα λόγο και αιτία, ισοπεδώθηκαν από το αυταρχικό καθεστώς και τα όργανά του.

Ελάχιστες οι ημέρες που έχουν περάσει από την δημοκρατικότατη δήλωση του δημοκράτη Γάλλου Προέδρου: «η ελευθερία του λόγου είναι bullshit»…

Ένας ακόμη δολοφονημένος λοιπόν, ο πιο πρόσφατος, αλλά όχι ο τελευταίος. Γιατί μια άλλη ρύση, όχι ψευδεπίγραφη λέει: το δένδρο της ελευθερίας, ποτίζεται με Αίμα.

Quentin Deranque, Αθάνατος!