Οι πιθανότητες πολέμου στην Μέση Ανατολή αυξάνονται και αυτή την φορά τα πράγματα θα είναι διαφορετικά από μια επιχείρηση αλλαγής καθεστώτος. Στην περιοχή βρίσκονται δυο ομάδες κρούσης αεροπλανοφόρων, το USS Abraham Lincoln και το USS Gerald Ford, συνοδευόμενα με αντιτορπιλικά της κλάσης Arleigh Burke και άλλα πολεμικά πλοία. Σύμφωνα με το αμερικανικό Πεντάγωνο οι επιχειρήσεις εναντίον του Ιράν θα διαρκέσουν αρκετές εβδομάδες. Οι ΗΠΑ παρατάσσουν την πολεμική τους μηχανή ενάντια σε ένα έθνος 90 εκατομμυρίων ανθρώπων, του οποίου το κύριο «αδίκημα», στα μάτια της Ουάσιγκτον, είναι η άρνηση να παραδώσει την κυριαρχία του.
Η Ουάσιγκτον έχει διατυπώσει αιτήματα που υπερβαίνουν τον αφοπλισμό και την διάλυση της οικονομικής κυριαρχίας του Ιράν. Το Ιράν πρέπει να τερματίσει οριστικά το πυρηνικό του πρόγραμμα, μια ενεργειακή και ερευνητική υποδομή απαραίτητη για την ανάπτυξη της χώρας, να καταστρέψει ολόκληρο το οπλοστάσιο βαλλιστικών πυραύλων του και να κόψει όλους τους δεσμούς με τις παλαιστινιακές, λιβανέζικες και άλλες δυνάμεις αντίστασης στο Ισραήλ στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Αραβικής Χερσονήσου. Το Ιράν πρέπει να εγκαταλείψει τόσο την πορεία του προς την οικονομική ανεξαρτησία όσο και κάθε μέσο άμυνας, αφήνοντάς το στο έλεος της ίδιας δύναμης που κατέστρεψε το Ιράκ, την Λιβύη και την Συρία!!!
Ο δηλωμένος λόγος για την όλη αντιπαράθεση είναι ο εμπλουτισμός ουρανίου, κάτι για το οποίο το Ιράν προσφέρθηκε να διαπραγματευτεί. Όμως το ζήτημα του εμπλουτισμού δεν ήταν ποτέ το θέμα. Το θέμα είναι ότι το Ιράν διατηρεί μια ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική, υποστηρίζει την παλαιστινιακή αντίσταση και αρνείται να υποταχθεί στην περιφερειακή κυριαρχία των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Το πυραυλικό πρόγραμμα της Τεχεράνης δεν μπορεί παρά να είναι «αδιαπραγμάτευτο», καθώς είναι ο λόγος που το Ιράν δεν έχει ήδη ισοπεδωθεί όπως είχε γίνει με την Βαγδάτη και την Τρίπολη.
Οι ομάδες αεροπλανοφόρων των ΗΠΑ στην περιοχή φαίνονται εξαιρετικά ισχυρές, αλλά ουσιαστικά είναι μια τεράστια δύναμη κρούσης με πεπερασμένες όμως άμυνες. Το USS Abraham Lincoln και το USS Gerald Ford μπορούν να ξεκινήσουν προφανώς «τιμωρητικές» αεροπορικές επιχειρήσεις (punitive strikes), ωστόσο τα συνοδευτικά τους πολεμικά πλοία αποκαλύπτουν μια δομική αδυναμία. Για παράδειγμα, ένα αντιτορπιλικό κλάσης Arleigh Burke μεταφέρει περίπου 36 έως 46 “αναχαιτιστές αεράμυνας” (air defence interceptors). Ενάντια στις τακτικές κορεσμού των drones και των πυραύλων του Ιράν, αυτά τα αμυντικά συστήματα μπορούν να εξαντληθούν γρήγορα. Η ανισορροπία είναι μαθηματική.
Το εύρος επιδεινώνει τον κίνδυνο. Τα F-35C Lightning II των αεροπλανοφόρων έχουν ακτίνα μάχης περίπου 600 ναυτικά μίλια, πράγμα που σημαίνει ότι τα αεροπλανοφόρα πρέπει να πλησιάσουν για να εξαπολύσουν συνεχείς επιθέσεις, ήτοι θα βρίσκονται στην εμβέλεια αντιπλοϊκών πυραύλων όπως τους Khalij Fars της Τεχεράνης που αναπτύσσουν ταχύτητα 3-4 Mach.
Η Ουάσιγκτον κάνει λόγο για εκστρατεία «εβδομάδων». Αλλά ενάντια σε μια ασύμμετρη άμυνα, αυτή η επιχείρηση δεν μπορεί να είναι σύντομη, το πιθανότερο είναι ότι θα εξελιχθεί σε έναν πόλεμο φθοράς όπου τα όρια των αποθεμάτων, η γεωγραφία και ο χρόνος θέτουν τους όρους. Θυμίζουμε ότι η σύγκρουση του Ιουνίου 2025, ο «Πόλεμος των 12 Ημερών», υποτίθεται ότι θα ακρωτηρίαζε την άμυνα του Ιράν για χρόνια. Προφανώς απέτυχε.
Στο μεσοδιάστημα η Κίνα προμήθευσε στο Ιράν πυραύλους εδάφους-αέρος HQ-9B μεγάλου βεληνεκούς και ραντάρ αντι-stealth YLC-8B που έχουν σχεδιαστεί για να ανιχνεύουν τα βομβαρδιστικά B-2 και τα F-35 που θα είναι στο επίκεντρο του σχεδιασμού κρούσης των ΗΠΑ. Το Πεκίνο βοήθησε επίσης το Ιράν να μεταβεί από το ελεγχόμενο από τις ΗΠΑ GPS στο σύστημα δορυφορικής πλοήγησης Beidou της Κίνας, μειώνοντας την αποτελεσματικότητα της παρεμβολής σήματος από τις ΗΠΑ κατά των ιρανικών όπλων ακριβείας. Η Ρωσία παρέδωσε επιθετικά ελικόπτερα Mi-28NE και σύμφωνα με πληροφορίες μαχητικά MiG-29 SMT και βαλλιστικούς πυραύλους Iskander. Η αρχιτεκτονική αεράμυνας και κρούσης που αντιμετωπίζει σήμερα η Ουάσιγκτον είναι σημαντικά πιο ικανή από ό,τι ήταν το περασμένο καλοκαίρι.
Δορυφορικές εικόνες δείχνουν ενισχυμένες σήραγγες στο Νατάνζ και το Ισφαχάν, μαζί με μια νέα ενισχυμένη εγκατάσταση στο όρος Kulang Gazla. Οι κρίσιμες πυρηνικές υποδομές έχουν θαφτεί βαθύτερα και έχουν θωρακιστεί πιο διεξοδικά. Η χώρα στην οποία θα επιτεθεί σήμερα η Ουάσιγκτον δεν είναι αυτή που έπληξε τον Ιούνιο.
Η στρατιωτική συσσώρευση στην περιοχή είναι ένα μέτωπο. Η συγκεκαλυμμένη αποσταθεροποίηση είναι ένα άλλο. Μετά από τις αντικαθεστωτικές διαμαρτυρίες τον Ιανουάριο του 2026, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ εξέτρεψε κεφάλαια από άλλα προγράμματα για να αγοράσει σχεδόν 7.000 δορυφορικά τερματικά Starlink. Περίπου 6.000 εισήχθησαν λαθραία στο Ιράν για να δοθούν σε αντικυβερνητικές ομάδες ώστε να έχουν πρόσβαση στο Διαδίκτυο, μια υποδομή αλλαγής καθεστώτος μεταμφιεσμένη σε «ελευθερία του Διαδικτύου». Το ίδιο εγχειρίδιο χρησιμοποιήθηκε από την Κούβα έως την Βενεζουέλα και παλαιότερα στο Χονγκ Κονγκ.
Το Ιράν αντιμετώπισε πολλά από τα τερματικά πλαστογραφώντας σήματα GPS, τροφοδοτώντας ψεύτικα δεδομένα τοποθεσίας που εμπόδιζαν το υλικό να συνδεθεί με δορυφόρους. Μέσα στην κυβέρνηση των ΗΠΑ, αξιωματούχοι διαφωνούν για το εάν η λειτουργία Starlink είναι πράγματι πιο ακριβής από φθηνότερα εργαλεία VPN που είχαν οι αντιφρονούντες για χρόνια. Η εκστρατεία δολιοφθοράς από τους οπαδούς του απογόνου του Σάχη Ρεζά Παχλεβί μάλλον σκοντάφτει στα ίδια της τα πόδια.
Ο οικονομικός πόλεμος είναι ένα τρίτο μέτωπο. Ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ Scott Bessent, που αναφέρεται πολλάκις στα αρχεία Epstein, πήρε τα εύσημα για την κατάρρευση του νομίσματος του Ιράν τον Δεκέμβριο του 2025. Κατά την διάρκεια ακρόασης στο Κογκρέσο στις αρχές Φεβρουαρίου 2026, ο Bessent δήλωσε ρητά: «Αυτό που καταφέραμε στο Υπουργείο Οικονομικών είναι η δημιουργία έλλειψης δολαρίων στο Ιράν. Η έλλειψη δολαρίων ανάγκασε την Κεντρική Τράπεζα του Ιράν να τυπώσει χρήματα για να σώσει μια αποτυχημένη εμπορική τράπεζα, επιταχύνοντας τον πληθωρισμό και καταστρέφοντας την αγοραστική δύναμη των Ιρανών».
Τι θα μπορούσε να κάνει η Τεχεράνη σε περίπτωση πολέμου;
Θα μπορούσε να κλείσει τα στενά του Ορμούζ, από τα οποία διέρχεται καθημερινά το ένα πέμπτο του παγκόσμιου πετρελαίου, προκαλώντας παγκόσμιο ενεργειακό σοκ. Σμήνη οπλισμένων μη επανδρωμένων αεροσκαφών χαμηλού κόστους θα μπορούσαν να στοχεύσουν αμερικανικές βάσεις στο Κουβέιτ, το Κατάρ, το Μπαχρέιν και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Ο πόλεμος δεν θα έμενε περιορισμένος στο Ιράν. Οι αμερικανικές βάσεις σε όλη την περιοχή θα γίνουν στόχοι και οι συνέπειες θα εξαπλωθούν σε χώρες των οποίων οι πληθυσμοί δεν έχουν κανένα συμφέρον να πολεμήσουν για λογαριασμό των αμερικανικών πετρελαϊκών εταιρειών και της επέκτασης των ισραηλινών εποίκων.
Μια παρατεταμένη σύγκρουση που θα προκαλούσε ακόμη και μέτριες απώλειες των ΗΠΑ θα γινόταν πολιτική καταστροφή για την κυβέρνηση Τραμπ. Ένας πόλεμος στο Ιράν θα έκανε προφανώς την Lockheed Martin, την Raytheon και την Northrop Grumman πλουσιότερες. Ο πόλεμος θα σφίξει τον έλεγχο της Ουάσιγκτον στην παγκόσμια προσφορά πετρελαίου και θα πλουτίσει τους ενεργειακούς γίγαντες που ήδη παρατάσσονται για τα λάφυρα.
Στην σύνοδο κορυφής του Αμερικανικού Ινστιτούτου Πετρελαίου «State of American Energy» στην Ουάσιγκτον στις 16 Ιανουαρίου, ο σύμβουλος βιομηχανίας Bob McNally της Rapidan Energy Group είπε στους παρευρισκόμενους ότι το Ιράν είναι «η μεγαλύτερη ευκαιρία» για την βιομηχανία πετρελαίου. Ο McNally, πρώην σύμβουλος ενέργειας του Τζορτζ Μπους, προέτρεψε τις αμερικανικές εταιρείες να επιστρέψουν στο Ιράν μετά την αλλαγή καθεστώτος: «Θα παίρναμε πολύ περισσότερο πετρέλαιο, πολύ νωρίτερα από ό,τι θα πάρουμε από την Βενεζουέλα». Ένας πόλεμος αλλαγής καθεστώτος, είπε, θα ήταν μια «υπέροχη μέρα για την βιομηχανία πετρελαίου και θα προωθούσε το σχέδιο της Ουάσιγκτον για αδιαμφισβήτητη στρατιωτική κυριαρχία στην Δυτική Ασία».
Αυτό που ουσιαστικά συμβαίνει, μια ιστορία που δεν αναφέρεται στα δυτικά μέσα ενημέρωσης, είναι ότι η απόφαση της Ουάσιγκτον να επιτεθεί στην Τεχεράνη δεν έχει να κάνει με το πυρηνικό ή με το βαλλιστικό πρόγραμμα του Ιράν. Η επίθεση στο Ιράν έχει να κάνει με την Κίνα. Οι ΗΠΑ προσπαθούν να πνίξουν τις προμήθειες πετρελαίου στην μεγαλύτερη βιομηχανική οικονομία του κόσμου. Μετά την πτώση του Νικολάς Μαδούρο στην Βενεζουέλα, η εξάρτηση της Κίνας από το Ιράν για το πετρέλαιο έχει αυξηθεί κατακόρυφα, καθώς η κυβέρνηση-μαριονέτα των ΗΠΑ που αντικατέστησε τον Μαδούρο έχει διακόψει όλες τις εξαγωγές πετρελαίου στο Πεκίνο.
Η στέρηση της Κίνας από το πετρέλαιο που χρειάζεται για να λειτουργήσει την οικονομία της ισοδυναμεί με κήρυξη πολέμου που σχεδόν σίγουρα θα απαιτήσει μια εξίσου πολεμική απάντηση από το Πεκίνο. Είτε πρόκειται για την Κίνα που ασκεί την οικονομική της επιρροή στις ΗΠΑ παρακρατώντας ζωτικής σημασίας εξαγωγές, είτε για την Κίνα που αποφασίζει τώρα ότι είναι η ώρα να κάνει μια στρατιωτική κίνηση στην Ταϊβάν, πρέπει να προετοιμαστούμε για κάποιες μεγάλες αλλαγές, οι περισσότερες από τις οποίες δεν θα είναι καλές για τον τρόπο ζωής μας στην αυτοαποκαλούμενη Δύση.
Ίσως να κάνουμε λάθος. Ίσως το καθεστώς στην Τεχεράνη να είναι τόσο αδύναμο όσο μας λένε τα διεφθαρμένα δυτικά μέσα ενημέρωσης, όπως το CNN ή και ο ΣΚΑΪ στην Ελλάδα. Ίσως το ιρανικό καθεστώς να καταρρεύσει αμέσως μόλις αρχίσουν να πέφτουν οι βόμβες. Ίσως η Ρωσία και η Κίνα να μείνουν εκτός, όπως έχουν κάνει με όλες τις άλλες επιχειρήσεις αλλαγής καθεστώτος των ΗΠΑ τα τελευταία 40 χρόνια. Ίσως συμβεί κάτι απροσδόκητο και αναβληθεί ο πόλεμος για μεταγενέστερη ημερομηνία. Αλλά δεν θα στοιχηματίζαμε σε αυτό.
Είτε έτσι είτε αλλιώς, φαίνεται ότι αυτός ο πόλεμος θα ξεκινήσει μέσα στις επόμενες ημέρες. Αυτό που πρέπει να έχουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας είναι ότι μόλις ξεκινήσουν οι πόλεμοι, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πώς θα τελειώσουν.
