Τα «Νησιά του Ήλιου» ξεπερνούν την αμερικανική σκιά. Πριν μιαν εβδομάδα στο εθνικιστικό ιστολόγιο «ΙΣΤΟΣ» ανέβηκε ένα εξαιρετικό κείμενο του αρθρογράφου κ. Ανδρέου. Σε επίρωση και διασαφηνιστική προσέγγιση του παρουσιάζω το συμπληρωματικό παρόν άρθρο.

Οι εκλογές για τη «Σουγκίιν», την Βουλή των Αντιπροσώπων της Ιαπωνίας έδωσαν μιαν ηχηρή ετυμηγορία με τη σαφήνεια ενός κουδουνιού που σημαίνει λήξη εργασιών. Η κεντροαριστερά κατέρρευσε, οι τάξεις της μειώθηκαν σε απλά θραύσματα. Πάνω από τα δύο τρίτα των εδρών της εξαφανίστηκαν, γεγονός ιστορικής κλίμακας. Το εθνικιστικό «Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα», με επικεφαλής την 64χρονη Πρωθυπουργό Σαναέ Τακαΐτσι, εμφανίστηκε με επιβλητική δύναμη και ρεκόρ ψήφων. Το ιαπωνικό κοινό επέλεξε την εθνική κατεύθυνση αντί της διεθνιστικής-οικουμενιστικής παραπλάνησης, την εθνική κυριαρχία έναντι της κηδεμονίας των Γιάνκηδων και την ταυτοτική συνέχεια έναντι των λεπτοφυών αφαιρέσεων που ευνοούσαν αναφανδόν οι ξενόδουλοι Ατλαντιστές «ιδεολόγοι».

Πρόκειται για την καλύτερη επίδοση στην ιστορία του κόμματος, η οποία δίνει στην «υπερσυντηρητική» επικεφαλής της κυβέρνησης, (την πρώτη γυναίκα στην ιστορία της Ιαπωνίας που κατέλαβε τον πρωθυπουργικό θώκο), πολύ ισχυρή εντολή ώστε να εφαρμόσει το πρόγραμμά της στο απωανατολικό κράτος των 123 εκατομμυρίων κατοίκων στα επόμενα τέσσερα χρόνια.

Τις τελευταίες ημέρες πριν από την ψηφοφορία, οι φιλελεύθεροι σχολιαστές ξεσήκωσαν τους παγκοσμίως γνωστούς συναγερμούς του … «τρυφερού» τους φυράματος. Οι στήλες μιλούσαν για αυταρχικά φαντάσματα και επικαλούνταν την μεταπολεμική τελετουργική γλώσσα που χρησιμοποιήθηκε κάποτε και χρησιμοποιείται ακόμη συστηματικά στην αστοδημοκρατική δυτική σφαίρα κάθε φορά που ένα έθνος «ξεφεύγει» από το εγκεκριμένο σενάριο των Διεθνών Επικυριάρχων. Οι προειδοποιήσεις τους διαλύθηκαν μόλις ήλθαν σε επαφή με την εθνική πραγματικότητα. Το «Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα» επεκτάθηκε από τις 198 σε 316 έδρες. Μαζί με τον εταίρο του, το «Ιαπωνικό Κόμμα Καινοτομίας», το πατριωτικό κυβερνών μπλοκ εξασφάλισε 352 «τοπικές εντολές» και μιαν υπερπλειοψηφία στα δύο τρίτα της αίθουσας των 465 εδρών. Αυτοί οι αριθμοί παρέχουν ακώλυτη εξουσία στη νομοθεσία, στους κρατικούς προϋπολογισμούς και στον γενικό ρυθμό της εθνικής ζωής. Η κοινοβουλευτική διαδικασία τώρα αντικατοπτρίζει τη βούληση ενός πληθυσμού έτοιμου να ενεργήσει ως ανεξάρτητο «Κράτος-Πολιτισμός» παρά ως άχρωμη διοικητική επαρχία οσφυοκαμπτών, εντός μιας αμερικανικής δομής ασφαλείας.

Αυτό το εκλογικό αποτέλεσμα είχε νόημα κείμενο πολύ πέρα ​​από την «κομματική αριθμητική». Ένας νέος, πολυπολικός αιώνας, προχωρά μέσα από στιγμές κατά τις οποίες οι αρχαίοι πολιτισμοί ανακτούν τη στρατηγική δράση τους. Η Ιαπωνία παίρνει τη θέση της ανάμεσα στους πόλους των οποίων το ιστορικό βάθος τους εξοπλίζει για την αναδυόμενη «Συναυλία των κυρίαρχων δυνάμεων». Η Ουάσιγκτον αντιμετώπιζε από καιρό τον Ειρηνικό ωκεανό ως μιαν ιδιωτική της «διαχειριζόμενη λίμνη», οι συμμαχίες της ήσαν δομημένες γύρω από την εξάρτηση των ποικίλων υπηκόων κρατών, οι βάσεις της οργανωμένες ως μόνιμες υπενθυμίσεις της κατάκτησης και της κατοχής του 1945. Το ιαπωνικό εκλογικό σώμα με αυτή τη νέα ρύθμιση σηματοδότησε την κούραση και την συγκαλυμμένη αγανάκτησή του. Ένα έθνος με χιλιετίες μνήμης επιδιώκει τη συνεργασία μεταξύ ίσων, είτε σε ολόκληρη την Ευρασία είτε σε ολόκληρο τον Ινδο-Ειρηνικό, αντί να υποτάσσεται μέσα σε μια παρατεινόμενη  εξασθένιση μονοπολικής Αμερικανο-Δυτικής τάξης.

Ο θρίαμβος του εθνικοπατριωτικού κόμματος, εν μέρει τουλάχιστον, αποδίδεται στην επιρροή του μέντορά της Πρωθυπουργού, του Σίνζο Άμπε–Πρωθυπουργού στην περίοδο 2006-2007 και κατόπιν στην περίοδο 2012-2020–που σημάδεψε βαθιά την πολιτική της χώρας με τις αποφασιστικά εθνικιστικές θέσεις του.

Η νέα εκλογική πλειοψηφία κατέχει πλέον τις απαιτούμενες ψήφους για την έναρξη μιας συζήτησης σχετικά με την αναθεώρηση του «Συντάγματος Ειρήνης» (και υποδούλωσης)  του 1947. Αυτός ο «συνταγματικός χάρτης» προέκυψε κατά τη διάρκεια της κατοχής, διαμορφώθηκε από τις σκληρές αμερικανικές επιταγές και καθόρισε την Ιαπωνία ως κρατούμενη μέσα σε ένα πλαίσιο στρατηγικού περιορισμού. Μια αναθεώρησή του θα σηματοδοτούσε σαφώς μιαν ουσιώδη ψυχολογική καμπή: Το «πέρασμα» από τον εποπτευόμενο αμερικανοκίνητο (αμερικανόφιλο ή αμερικανόδουλο) πασιφισμό προς την ώριμη ιαπωνική εθνική κυριαρχία. Η πολυπολική θεωρία αναγνωρίζει τέτοιου είδους πολιτικοστρατηγικές  μεταβάσεις ως απαραίτητες. Κάθε πολυπολικός πόλος απαιτεί οπωσδήποτε αξιόπιστη άμυνα, βιομηχανική αυτονομία, πολιτιστική εμπιστοσύνη και ικανότητα αποτροπής του καταναγκασμού. Ο επανεξοπλισμός, πλαισιωμένος υπό αυτό το πρίσμα, γίνεται λιγότερο μια χειρονομία επιθετικότητας και περισσότερο μια έντιμη και υπεύθυνη δήλωση ότι η ιστορία έχει ξαναρχίσει τον πληθωρικό και πληθυντικό της ρυθμό.

Η πολιτική ενέργεια συγκεντρώθηκε γύρω από την ίδια την αξιοθαύμαστη  κυρία Τακαΐτσι. Προκάλεσε νωρίς τις εκλογές, ζήτησε από τον κόσμο να κρίνει και να αποφασίσει, αυτός δε προσέλαβε πλήρως το μήνυμά της. Αφού τον προηγούμενο Οκτώβριο έγινε η πρώτη γυναίκα που ανέλαβε να κυβερνήσει την χώρα και χρησιμοποιώντας έκτοτε το κύμα της «περιόδου χάριτος», η Τακαΐτσι αποφάσισε στα τέλη Ιανουαρίου να διαλύσει την Κάτω Βουλή, όπου η κυβερνητική συμμαχία της είχε οριακή πλειοψηφία.Το στοίχημα της απέφερε εντυπωσιακά κέρδη. Η συμμαχία του κόμματός της με το κεντροδςξιό «Κόμμα για την Καινοτομία» («Ισίν») εξασφάλισε συνολικά 351 έδρες από τις 465 της Κάτω Βουλής, ενώ στο προηγούμενο κοινοβούλιο δεν μετρούσε παρά 198 έδρες, ενώ το Ισίν καταλάμβανε 34.

Η ακάματη και δραστήρια παρουσία της (συνεχής, άμεση, ζωηρή και αναμφισβήτητα διακριτή από τον διαχειριστικό τόνο πολλών προκατόχων της) αιχμαλώτισε τη φαντασία του ιαπωνικού κοινού. Τα πλήθη απάντησαν με τη ζέση που παρατηρήθηκε κάποτε κατά την περίοδο ανόδου των τολμηρών «ανταρτών» του Τζουνιτσίρο Κοϊζούμι, δύο δεκαετίες νωρίτερα. Η ηγεσία, σε περιόδους πολιτισμικής αναβαθμονόμησης, συμπυκνώνεται συχνά σε κάποια διακριτή ουσιώδη προσωπικότητα. Το εκλογικό σώμα τείνει να αναγνωρίζει σε ένα μόνο πρόσωπο τη δυνατότητα εθνικής αφύπνισης και ανόρθωσης.

---

Οι ασίγαστοι «υπερδημοκράτες» επικριτές περιγράφουν μια τέτοιαν ιδιαιτερότητα ως άκρως επικίνδυνη. Το άγχος τους αποκαλύπτει μια βαθύτατη προσκόλληση στη «διαδικαστική ουδετερότητα», ένα ιδεολογκοπολιτικό δόγμα που εξάγεται παγκοσμίως κατά την τρέχουσα οικουμενιστική – φιλελεύθερη στιγμή. Ωστόσο, η πολιτική, σε κάθε διαρκή πολιτισμό, αντλεί τη δύναμή της από εθνικούς μύθους, σύμβολα και συλλογικά συναισθήματα. Ο πολυπολικός ρεαλισμός υποστηρίζει ότι τα έθνη ακμάζουν όταν η κυβερνώσα τάξη τους μιλά με το ιδίωμα της δικής τους παράδοσης και όχι με την τυποποιημένη «ξύλινη» διάλεκτο μιας παγκόσμιας τεχνοκρατίας. Μια συναισθηματικά ηχηρή ιδέα του έθνους ενισχύει σαφώς τη συνοχή του σε μιαν εποχή που ορίζεται από τα ηπειρωτικά συγκροτήματα και από τον ανταγωνισμό των μεγάλων δυνάμεων.

Οι συζητήσεις για την ασφάλεια περιστρέφονται όλο και περισσότερο γύρω από την επίφοβη Λαίκή Δημοκρατία της Κίνας, συζητήσεις που παρουσιάζονται στα δυτικά σχόλια τάχα ως η «οργανωτική απειλή του αιώνα». Η Ιαπωνία προσεγγίζει το συγκεκριμένο θέμα από μια πιο περίπλοκη σκοπιά. Η γεωγραφία εξασφαλίζει την εγγύτητα. Η ιστορία ενθαρρύνει την προσοχή. η στρατηγική απαιτεί ισορροπία. Ένα κυρίαρχο Τόκιο μπορεί να επιδιώξει σταθερότητα παράλληλα με τη διπλωματία, καλλιεργώντας την ισορροπία σε ολόκληρη την Ασία αντί να χρησιμεύει ως μπροστινό μέσο για τον αμερικανικό περιορισμό. Η πολυπολικότητα ευδοκιμεί ξεκάθαρα μέσω βαθμονομημένων σχέσεων μεταξύ γειτονικών δυνάμεων, όταν η κάθε μια γνωρίζει ότι η σταθερότητα εκδηλώνεται μέσω της αμοιβαίας αναγνώρισης και όχι μέσω της οιασδήποτε ηγεμονικής πίεσης.

Η δημοσιονομική επέκταση, η αστάθεια του νομίσματος και οι αυξανόμενες αποδόσεις των ομολόγων αποτελούν ένα μέρος του οικονομικού τοπίου. Τέτοιες πιέσεις συνοδεύουν κάθε κράτος που επιλέγει σήμερα μια στρατηγική αυτονομία, καθώς οι χρηματοπιστωτικές αγορές συχνά απηχούν τις προτιμήσεις του αμεριακνοκίνητου «Ατλαντικού πυρήνα». Ωστόσο, η Ιαπωνία διαθέτει τρομερούς εσωτερικούς πόρους: σπουδαία τεχνολογική κυριαρχία, αξιοθαύμαστη κοινωνική πειθαρχία και μια χαλύβδινη και γαλήνια κουλτούρα αποταμίευσης, σπάνια αν’αμεσα στις προηγμένες οικονομίες. Η οικονομική πολιτική που ευθυγραμμίζεται με την εθνική ανάπτυξη, ενώ στηρίζει την ανανέωση των υποδομών και τη βιομηχανική ανθεκτικότητα, μπορεί να μετατρέψει τις όποιες βραχυπρόθεσμες αναταράξεις σε μακροπρόθεσμη δύναμη.

Οι εκλογές ανέβασαν επίσης το κόμμα Πολιτική Συμμετοχή, του οποίου η κοινοβουλευτική παρουσία επεκτάθηκε από δύο σε δεκαπέντε έδρες, ενώ η «Συμμαχία των Κεντρώων Μεταρρυθμίσεων» καταβαραθρώθηκε και υπέστη δραματική πτώση, από 167 σε 49 έδρες. Το Κομμουνιστικό Κόμμα έχασε τη μισή εκπροσώπησή του ! Το νέο πρότυπο υποδηλώνει ξεκάθαρα μια ευρύτερη ενοποίηση γύρω από ζητήματα κυριαρχίας, ταυτότητας και στρατηγικής κατεύθυνσης, ζητήματα αποδεκτά και αρεστά στο ιαπωνικό έθνος. Τα κομματικά συστήματα σε όλο τον κόσμο εμφανίζουν παρόμοιες ανακατατάξεις, καθώς τα εκλογικά σώματα προσαρμόζονται στο πρόδηλο τέλος, στην αξάλειψη της ιδεολογικής ομοιομορφίας η οποία επιβλήθηκε από τους Αμερικανοδυτικούς «συγκαλυμμένους αυθέντες» κατά τη διάρκεια των μεταπολεμικών μονοπολικών δεκαετιών.

Οι ποικίλοι παρατηρητές που κόπτονται γιά τη «δημοκρατία» και τα «ανθρώπινα δικαιώματα», συχνά εξισώνουν τον πλουραλισμό με την απόλυτη ευθυγράμμιση με τα αμερικανοδυτικά φιλελεύθερα πρότυπα. Όμως η πολυπολική σκέψη προτείνει έναν πλουσιότερο ορισμό: πραγματική  δημοκρατία είναι η αυθεντική έκφραση ενός λαού, η οποία διαμορφώνεται από την δική του πολιτισμική ορμή. Η ώθηση της Ιαπωνίας βασίζεται στην αυτοκρατορική της συνέχεια, στο κοινό λαίκό – εθνικό καθήκον, στον αισθητικό περιορισμό και στο «μπουσίντο», στον «δρόμο». στην ηθική του πολεμιστή που εκλεπτύνεται ανά τους αιώνες. Τέτοια παραδοσιακά στοιχεία συνυπάρχουν αριστοτεχνικά με τους σύγχρονους θεσμούς και συνάμα δημιουργούν μια πολιτική μορφή διαφορετική από τα χυδαία κοσμοπολίτικα «αμερικανικά» μοντέλα.

Ο Σαμουράι αυτόχειρας ποιητής και λόγιος, Γιούκιο Μισίμα, μίλησε στον λαό του για την ομορφιά ενωμένη με την πειθαρχία, για ένα έθνος του οποίου η ζωτικότητα πηγάζει από την ενότητα του πολιτισμού και της άμυνας. Η δραματική του τελική πράξη, που σκηνοθετήθηκε λεπτομεριεακά ως κάλεσμα για αποκατασταθεί η τιμή του έθνους, εξακολουθεί να αντηχεί ως προειδοποίηση ενάντια στους καθαρά υλικούς ορισμούς της ευημερίας. Ο αξέχαστος Μισίμα οραματίσθηκε μιαν Ιαπωνία με συνείδηση ​​της ψυχής της, έτοιμη να την φρουρήσει όπως εκάστοτε απαιτείται. Σε μια πολυπολική εποχή, το όραμά του αποκτά μιαν ανανεωμένη συνάφεια. Η πολιτιστική κυριαρχία, εκτός από τη στρατιωτική και την οικονομική ανεξαρτησία, είναι ένας από τους σαφείς πυλώνες της ανθεκτικής διαρκούς ισχύος.

Καλά κρυμμένη κάτω από την «καθώς πρέπει»» και μετρημένη γλώσσα των επιτροπών και της στρατηγικής ζει μια άλλη Ιαπωνία, μιά Ιαπωνία όπου ο ήλιος καίει καθαρά και το θανατηφόρο παραδοσιακό ξίφος αντανακλά το φως του. Η δύναμη εμφανίζεται ως ομορφιά πειθαρχημένη στη μορφή της. Η κυριαρχία εμφανίζεται ως στάση του πνεύματος πριν καταστεί όργανο του κράτους. Επί οκτώ δεκαετίες, τα νησιά «ξεκουράζονταν» προστατευμένα υπό μια ξένη «πυρηνική ομπρέλα», η υλική ευημερία επεκτεινόταν, καθώς το ένστικτο του πολεμιστή κοιμόταν ελαφρά αντί να σβήνει. Τώρα η ιστορία αναδεύεται ξανά. Το ιαπωνικό έθνος αισθάνεται ότι η αξιοπρέπειά του απαιτεί κάτι περισσότερο από άνεση της καθημερινότητας. Απαιτεί ετοιμότητα, αυτοδιοίκηση και θέληση για υπομονή.

Σαν μια ακονισμένη λεπίδα του παραδοσιακού ξίφους «κατάνα» που σύρεται αργά από το θηκάρι του, η δύναμη αποκτά ξέχωρο νόημα μέσω της συγκράτησης, της μνήμης και της γαλήνιας αποφασιστικότητας να σταθεί κάποιος ορθός, αντί να γονατίσει κάτω από τον δικό του ουρανό.

Σε όλη την Ευρασία και πέρα από αυτήν, αυτό το συμπεριφορικό μοτίβο επαναλαμβάνεται. Τα «πολιτισμικά κράτη» αναδύονται, το καθένα σταθερά αγκυροβολημένο στη μνήμη, στη γλώσσα και στην εθνικότητά του. Ο καλούμενος «αμερικανικός αιώνας» υποχωρεί στην ιστορία και κλιμακωτά διαμορφώνεται μια πολυκεντρική τάξη. Η Ιαπωνία, που περιοριζόταν εδώ και καιρό από την ασφυκτική αρχιτεκτονική της μεταπολεμικής εξάρτησης, σηματοδοτεί τώρα την ετοιμότητά της να επιβληθεί ως ένας πλήρως συνειδητοποιημένος πόλος: Αυτοκατευθυνόμενη, ανεξάρτητη, γερά θεμελιωμένη πολιτιστικά και δραστικά δεσμευμένη με τον υπόλοιπο κόσμο, μέσω σεβάσμιας αμοιβαιότητας και όχι δουλικής υποταγής.