Η σύγχυση και η εξάντληση έχουν γίνει δυο από τις πιο αποτελεσματικές μεθόδους ελέγχου των μαζών. Ένας πληθυσμός που δεν μπορεί πλέον να διακρίνει μεταξύ αληθινού και ψευδούς, πραγματικού και ψεύτικου, ηθικού και ανήθικου δεν μπορεί να ενεργεί με συνοχή.

Η στρατηγική απόσπαση της προσοχής έχει αντικαταστήσει μια συνεκτική αφήγηση. Η οργή, οι πόλεμοι ταυτότητας και ο συνεχής διάλογος κωφών κρατούν το κοινό παγιδευμένο σε αέναες μικροσυγκρούσεις. Με την πάροδο του χρόνου αυτό δημιουργεί όχι μόνο σύγχυση, αλλά και εξάντληση.

Η υπερφόρτωση πληροφοριών έχει γίνει όπλο. Το κοινό είναι αντιμέτωπο με αντιφάσεις, οι άνθρωποι καταφεύγουν στον κυνισμό, την απάθεια ή σε υπερκατακερματισμένα «συστήματα πεποιθήσεων», απούσης όποιας ιδεολογίας.

Τα μέσα ενημέρωσης δεν είναι πλέον αξιόπιστα. Και όπου τίποτα δεν φαίνεται πλέον αξιόπιστο, κάθε συλλογική αμφισβήτηση πεθαίνει, οι μάζες γίνονται πόρνες του συστήματος, καθώς η αντικειμενική γνώση της σωστής και λάθος συμπεριφοράς γίνεται το μυστικό όπλο μυστικών εταιριών, πολύ γνωστών στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Οι τελευταίες ημέρες έχουν δείξει ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν είναι πλέον σε θέση να διακρίνουν μεταξύ ηθικά σωστής και ανήθικα λανθασμένης συμπεριφοράς. Αυτή η έλλειψη γνώσης γίνεται ολοένα και περισσότερο η βάση για το χάος και την αταξία στην κοινωνία μας.

Όταν η ηθική αυξάνεται, αυξάνεται και η ελευθερία. Όταν η ηθική μειώνεται, μειώνεται και η ελευθερία. Αυτή είναι η απλή συνταγή που χρησιμοποιείται εδώ και χιλιετίες για την χειραγώγηση των μαζών. Αυτό που συμβαίνει επί των ημερών μας, είναι η παντελής απώλεια της ηθικής. Δεν πρόκειται για «τυχαία εξέλιξη», πρόκειται για μια συστηματική διαδικασία δημιουργίας φόβου και παροχής παιδικών χαρών για δεξιές και αριστερές ομάδες, διασφαλίζοντας ότι η ανήθικη συμπεριφορά είναι θεμιτή μόλις επηρεάσει τους «σωστούς» ανθρώπους.

Όσοι βρίσκονται στην κορυφή της εξουσίας ξεκαρδίζονται στα γέλια επειδή έχουν κατακτήσει ολόκληρο το φάσμα της πολιτικής, καθώς κανείς ή σχεδόν κανείς δεν έχει αρκετή υπερηφάνεια για να αντισταθεί ή έστω να θυμώσει για αυτό.

Και όταν κάποιος θυμώσει ή θελήσει να αντισταθεί επειδή βλέπει τους λογαριασμούς ρεύματος ή όταν καταλάβει ότι ο υποσχεμένος θεός της Τεχνητής Νοημοσύνης δεν καταφέρει να πληρώσει το ενοίκιο, τότε οι ίδιες φωνές της αντίστασης θα πεισθούν να κατηγορήσουν για όλα αυτά την Ρωσία ή την Κίνα, ποτέ όμως την «μυστική εταιρία» που ετοιμάζεται για μια τελευταία ληστεία: Να ρουφήξει την τελευταία φτηνή ενέργεια, την τελευταία σπάνια γη, το τελευταίο νερό από όλους εμάς για να κρατήσει ζωντανή την ψευδαίσθηση της για λίγο ακόμα.