Η αποικιακή πρακτική-πολιτική στην Μέση Ανατολή χρησιμοποιεί το ίδιο αποικιακό σενάριο που χρησιμοποιήθηκε εναντίον των ιθαγενών εθνών στην Αμερική, μόνο που αυτή την φορά μεταδίδεται σε υψηλή ευκρίνεια, χρηματοδοτείται από τις αποταμιεύσεις μας στις τράπεζες των διεθνών τοκογλύφων και πωλείται ως «η μόνη δημοκρατία στην περιοχή».
Έχουμε να κάνουμε με το ίδιο σχέδιο, ήτοι:
- Άφιξη στην περιοχή διεκδικώντας βιβλικά δικαιώματα ή θεϊκή υπόσχεση.
- Κήρυξη της γης ως άδεια ή ότι χρειάζεται εκπολιτισμό.
- Ο αφικνούμενος εκτοπίζει, δολοφονεί και λιμοκτονεί τους ανθρώπους που ήδη ζουν εκεί.
- Χτίζει τείχη, φρούρια, οικισμούς σε κλεμμένο έδαφος.
- Όταν οι ιθαγενείς αντιστέκονται, ονομάζει την αντίσταση τρομοκρατία και τους εξολοθρεύει με την δύναμη πυρός που διαθέτει.
- Ξαναγράφει τα σχολικά βιβλία και τους χάρτες, έτσι ώστε οι επόμενες γενιές να πιστεύουν ότι ο αποικιοκράτης ήταν πάντα ο νόμιμος ιδιοκτήτης της γης.
- Απαιτεί από τον κόσμο να αναγνωρίσει τις «ανάγκες ασφαλείας» του, ενώ παράλληλα αρνείται στους ιθαγενείς οποιοδήποτε δικαίωμα στην αυτοάμυνα.
Στην Αμερική αυτές τις πρακτικές τις ονόμαζαν Manifest Destiny (Μανιφέστο του Πεπρωμένου). Στην Παλαιστίνη το αποκαλούν «ασφάλεια» και «δικαίωμα ύπαρξης».
Στους ιθαγενείς και των δυο περιοχών ειπώθηκε το ίδιο ψέμα: «Αυτή η γη δεν είχε πραγματική ιστορία έως ότου φτάσαμε εμείς. Η παρουσία σου ήταν και είναι προσωρινή. Η αντίστασή σου αποδεικνύει ότι είσαι άγριος».
Ποια η διαφορά μεταξύ Αμερικής και Παλαιστίνης;
Στην Αμερική οι αποικιοκράτες ως επί το πλείστον κέρδισαν τον δημογραφικό πόλεμο και έχουν την πολυτέλεια να προσποιούνται ότι όλα συνέβησαν «πριν από πολλά χρόνια». Στην Παλαιστίνη οι ιθαγενείς εξακολουθούν να αποτελούν την πλειοψηφία της περιοχής, αρνούμενοι να εξαφανιστούν, κρατώντας ακόμη τα κλειδιά της γης τους, αν και κείνται μισοπεθαμένοι επ’ αυτής.
Έτσι ο έποικος πρέπει να συνεχίσει να σκοτώνει, να συνεχίζει να επεκτείνεται, να συνεχίζει να εκλιπαρεί για όπλα, επειδή η εξάλειψη λειτουργεί μόνο αν είναι ολοκληρωτική και οριστική.
Και όταν τελικά ο κόσμος κοιτάξει προς τα εκεί και αναφωνήσει «αυτό μοιάζει με αποικιοκρατία», η απάντηση από τους συμμάχους του αποικιοκράτη θα είναι: «Είναι περίπλοκο και για τις δυο πλευρές. Έχουμε να κάνουμε με αρχαία μίση» και άλλα φληναφήματα.
Ουδόλως είναι περίπλοκο. Είναι το παλαιότερο κόλπο στο εγχειρίδιο του αποικιοκράτη: Παίρνεις το σπίτι κάποιου άλλου. Αποκαλείς τον εαυτό σου θύμα όταν προσπαθούν οι νόμιμοι ιδιοκτήτες του να το πάρουν πίσω και φωνάζεις για βοήθεια την Δύση, η οποία σου παρέχει τα αναγκαία πυρομαχικά και όπλα, ενώ ταυτόχρονα κάνει κήρυγμα σε όλους τους άλλους για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Στους ιθαγενείς της Αμερικής ειπώθηκε ότι ο τρόπος ζωής τους είχε τελειώσει. Στους Παλαιστίνιους λένε με παραλλαγές το ίδιο κάθε μέρα.
Ιθαγενείς της Αμερικής και της Παλαιστίνης είχαν και έχουν δίκιο που αγωνίστηκαν. Και οι δυο έχουν ακόμη δίκιο. Και η ιστορία δεν θα είναι ευγενική με εκείνους που είδαν το ίδιο έγκλημα να επαναλαμβάνεται με διαφορετικές σημαίες και επέλεξαν την άνεση και την σιωπή αντί της συνείδησης.
Εμείς επιλέγουμε την συνείδηση. Προτιμούμε να τους φτύσουμε στα μούτρα παρά να παίξουμε τον ρόλο του σκλάβου του Σαββάτου. Αυτό τον ρόλο τον αφήνουμε να τον παίξουν τα σκυλάκια της «πολιτικής ορθότητας». Η τιμή και η υπόληψη μας απαιτεί αντίσταση, όχι υποταγή σε γενοκτονικούς φανατικούς.
