Είμαι από εκείνους που δεν διστάζουν να αναδείξουν τα κακώς κείμενα του «χώρου». Πιστεύω ότι όποιος δεν το κάνει, δεν προσφέρει κι απλά εθελοτυφλεί.

Είναι αδύνατον οι άνθρωποι να μην κάνουν λάθη και να μην παραπατήσουν. Όμως αυτό είναι καλό. Δεν είναι δυνατόν να υπάρξει τίποτε σημαντικό και τίποτε που θα προωθήσει το Εθνικό Ιδεώδες αν δεν υπάρξουν λάθη, αστοχίες, ζυμώσεις, για τις οποίες θα πρέπει να γίνουν κρίσεις και διορθώσεις και από τις οποίες θα πρέπει να εξαχθούν συμπεράσματα και διδάγματα. Αυτός είναι ο δρόμος της εξελίξεως, της εμπειρίας. Και η εξέλιξη είναι ο θανατηφόρος εχθρός του βάλτου, πνευματικού και υλικού. Της ακινησίας. Της στείρας παρατήρησης.

Ένα από τα κακώς κείμενα του «χώρου» είναι και η μερίδα των ανθρώπων που διατηρούν για τον εαυτό τους την απόλυτη ορθοδοξία. Αυτό που εκείνοι εγκρίνουν είναι και το ορθόδοξο.

Μόνο που έχουν κάνει μιαν παρανόηση σχετικά με την λέξη «ορθοδοξία». Ετυμολογικά προέρχεται από το «ορθό» και την «δόξα» δηλαδή γνώμη, πίστη, άποψη. Εκείνοι όμως νομίζουν ότι προέρχεται από το «ορθό» και το «δόγμα». Γιατί αυτό που εκείνοι πιστεύουν, αφού δεν υπόκειται σε κρίση και αμφισβήτηση από κανέναν, είναι δόγμα! Κι αυτό το αποδεικνύουν με την πρακτική τους.

Είναι εκείνοι που πιστεύουν ότι, κανένας δεν μπορεί να έχει σωστότερη άποψη από τους ίδιους. Που κρατούν για τον εαυτό τους την ιδιότητα του «σοφού ιδεολόγου» και του «αληθινού εθνικιστή». Οι υπόλοιποι, απλά είναι λίγοι. Πιστεύουν ότι μόνον η δική τους φωνή είναι εύφωνος και ότι κάθε άλλος είναι παράφωνος. 

Διαχρονικά πλέουν στην ακάθαρτη θάλασσα που εκτείνεται από την γκρίνια μέχρι την κακεντρέχεια και τον δόλο. Η συμβολή τους, στα δικά τους μάτια, είναι εκείνη κάποιου Αρχιερέα των Ιδεών, που από τον ψηλό βράχο που στέκονται (μακριά πάντοτε από το πεδίο δράσης) μπορούν να κρίνουν, να αξιολογούν και να αποφαίνονται, για κάθε τι σχετικό με το Αγώνα.

Πολλές φορές περιτριγυρίζονται κι από το ανάλογο Ιερατείο, μια κλίκα ανθρώπων που όπως ο λατρεμένος τους, φοβούνται να δράσουν ή και βαριούνται, αλλά η δηλητηριώδης λογοδιάρροια είναι ικανή να γεμίσει τις ημέρες τους, δημιουργώντας ταυτόχρονα και την επίπλαστη πεποίθηση ότι προσφέρουν κάτι. Συνήθως ανήκουν στην ομάδα των «να μαζευτούμε, να πάτε». Το ότι τις περισσότερες φορές, όλοι αυτοί, είναι ελάχιστα «ιδεολογημένοι», καθόλου δεν τους αγγίζει.

Όλοι όσοι εντρυφούμε στην Εθνική Ιδέα, μπορεί να έχουμε σημείο εκκίνησης το DNA μας αλλά από εκεί και πέρα, η προσωπική πρόοδος εξαρτάται αρχικώς από τον βαθμό της Εθνικής συνειδήσεως που μας διέπει και που συνήθως καλλιεργείται κυρίως από την οικογένεια και κατόπιν από την διάθεσή μας να μελετήσουμε. Να «αρχαιολογήσουμε» σε βιβλία και συγγράμματα. Να αφαιμάξουμε την εμπειρία των μεγαλυτέρων μας.  Να κολυμπήσουμε στην λίμνη των εθίμων και παραδόσεων. Να μελετάμε ατελείωτα, ιστορία, πολιτική, θρύλους και παραδόσεις. Είναι μια διαδικασία αφοσίωσης,  που γεννά έναν κώδικα ζωής. Και να κάνουμε ότι μπορούμε, ώστε να διαβιούμε με οδηγό αυτόν τον κώδικα.

Από την παραπάνω περιγραφή γίνεται εύκολα αντιληπτό πως, κανείς μας δεν μπορεί να έχει ξεκινήσει από την ίδια αφετηρία, να έχει ταξιδέψει τον ίδιο δρόμο και να έχει φτάσει στον ίδιο προορισμό. Η πορεία προς την Εθνική Ιδέα, είναι ιδιαίτερα προσωπική. Άρα και η πολυμορφία απόψεων είναι εύλογη. Και εφόσον μιλάμε για κοινό Εθνικό σκοπό, για κοινό προορισμό και με χρήση κοινών ή έστω παρόμοιων υλικών, είναι πλέον ή βέβαιον ότι κάθε άποψη έχει κάτι προσφέρει, σημαντικό ή λιγότερο σημαντικό.

Συνεπώς η ορθοδοξία των Ιαβέρηδων του «χώρου» είναι άτοπη. Είναι άχρηστη. Είναι βλακώδης.  Και φυσικά είναι επικίνδυνη αφού, η μέθοδος για να σκοτώσεις έναν άνθρωπο ή ένα έθνος είναι να σταματήσεις τα όνειρά του.

Αυτό βεβαίως, ποτέ δεν έχει περάσει από το μυαλό τους. Δεν αισθάνονται τέτοιαν ανάγκη αφού τις περισσότερες φορές, αναλώνονται στο λαϊκό άθλημα του κουτσομπολιού και της κατηγορίας των άλλων. Κανείς δεν μπορεί να τους ικανοποιήσει. Είναι δε τραγελαφικό ότι, τις περισσότερες φορές οι απόψεις τους, η υποστήριξη σε κάποιους, η ανάλυσή τους για τα γεγονότα, αποδεικνύεται εντελώς λάθος! Καθόλου όμως δεν πτοούνται! Εκείνοι είχαν δίκιο αλλά … το σύμπαν δεν ήταν αντάξιο…

Ακόμη μια πτυχή αυτής της αρρώστιας είναι, πως το δολοπλόκο αντεθνικό τέρας, κάτι τέτοιους τους μυρίζεται από μακριά. Και σχεδόν ποτέ δεν τους διώκει, γιατί τους χρησιμοποιεί. Η διαλυτική ρητορεία τους, είναι χρήσιμη για να διασπά την ενότητα και να δολοφονεί χαρακτήρες. Έτσι, οι «ορθόδοξοι σοφιστές» του Εθνικισμού, μέσα στην αγωνία τους να ταΐσουν το κενό που αισθάνονται στην ψυχή τους, τελικά ταΐζουν το μεγαλορίνιο τέρας και κάνουν τα θελήματά του.

Ζώντας μέσα στον Εθνικό «χώρο» όλη την ζωή μου, έχω γνωρίσει λαμπρά μυαλά καλά δουλεμένα, ανθρώπους με αγωνίες και  ανησυχίες. Έχω επίσης γνωρίσει ακτινοβολούντες ευέλπιδες νέους. Τα καλύτερα κομμάτια του Ελληνισμού, άξια σεβασμού και θαυμασμού. Μιαν αδελφότητα αίματος και πνεύματος.

Δυστυχώς όμως, έχω γνωρίσει και ουρανομήκεις  ηλιθίους. Απόλυτα ξένους προς την Ιδέα και την ασκητική πειθαρχία που απαιτείται για να την υπηρετείς. Ανθρώπους τεμπέληδες, κομπλεξικούς και στενοκέφαλους. Αμόρφωτους στον βαθύ πυρήνα τους, κι όχι απαραίτητα σε διπλώματα. Ανθρώπους που αδυνατούν να αντιληφθούν την αστρική  απόσταση ανάμεσα στο προσωπικό και το ατομικό!

Οι Ιαβέρηδες αυτοί, είναι ως επι το πλείστον έξυπνοι άνθρωποι. Αλλά αυτό δεν αρκεί. Η ευφυΐα από μόνη της περιθωριοποιεί.  Και δεν υπάρχει σκληρότερο περιθώριο από εκείνο του Έθνους. Αποτελεί το πλέον αφόρητο εκκρεμές!

Μην μπερδέψετε την κριτική στάση αυτού του κειμένου με ηθικολογία. Καθόλου δεν αναφέρομαι στην ηθική, η οποία κοινωνικά είναι ρευστή και σε προσωπικό επίπεδο αδιαπραγμάτευτη. Δεν ομιλώ ηθικοπλαστικά.

Αναφέρομαι στον κώδικα ζωής που ο κάθε αθλητής του Έθνους πρέπει να τιμά. Αυτός ο κώδικας αν και κοινός, πρέπει να ψηλαφηθεί από τον καθένα ξεχωριστά. Και σφυρηλατείται μαζί με τον χαρακτήρα. Ξεπερνά το ηθικό στοιχείο και συνδέεται με πολλά επίπεδα της ζωής. Συνδέεται με την πνευματικότητα. Με την συντροφικότητα. Με τον έρωτα. Με την κοινωνικότητα. Με την προσφορά. Με την πολιτική στόχευση. Συνδέεται ακόμη και με την μεταφυσική πλευρά του εαυτού μας.

Σήμερα που στην Ελλάδα, η πολιτική saga του Εθνικισμού έχει υποστεί κατακλυσμιαία ήττα, ο δηλητηριώδης λόγος των Ιαβέρηδων ακούγεται πιο δυνατά. Έχει αποκτήσει την εκκωφαντική ιδιότητα των τενεκέδων όταν κάνουν θόρυβο. Αν δεν φροντίσουμε όλοι να τους αποσύρουμε από την καθημερινότητά μας, τότε κινδυνεύουμε μετά απο την ήττα που δωρίσαμε μόνοι στον εχθρό μας, να του χαρίσουμε και μιαν ιδεολογική ήττα, με αχαρτογράφητες συνέπειες.

Θα κλείσω αναφερόμενος στον μεγάλο στοχαστή Καζαντζάκη: στον Εθνικισμό, έχουμε τα πινέλα, έχουμε τα χρώματα, ας ζωγραφίσουμε τον Παράδεισο κι ας μπούμε μέσα.