Σε ορισμένους κύκλους η αναμετανάστευση, o επαναπατρισμός και η παλινόστηση των Αφροασιανών μεταναστών κυκλοφορεί ως φαντασίωση, ένα όνειρο αντιστροφής που εκφράζεται με σφιγμένες γροθιές και φλεγόμενα μάτια. Η ιδέα φέρνει στο νου εικόνες τρένων, πτήσεων, σιωπηλών φαλάγγων που αναχωρούν από την ευρωπαϊκή ήπειρο με απόλυτη τάξη. Ωστόσο, η πραγματικότητα αντιστέκεται έντονα σε αυτό το όραμα : Νομικό καθεστώς, δικαίωμα γέννησης, συνταγματικά πλαίσια: αυτές οι αλυσίδες παραμένουν άρρηκτες. Άτομα που γεννιούνται στο Λονδίνο, στο Παρίσι, στο Βερολίνο, στην Μαδρίτη, στη Ρώμη και στην Αθήνα, κατέχοντας διαβατήρια και εθνικά έγγραφα, δεν μπορούν απλώς να ξεριζωθούν σαν να ήσαν …. κοινωνικά ζιζάνια. Πηγαίνουν σε σχολεία, έχουν περιουσία, πληρώνουν φόρους, μιλούν τις τοπικές γλώσσες, ψηφίζουν. Τα παιδιά τους αναπνέουν τον ίδιο αέρα με τα παιδιά των ιθαγενών Ευρωπαίων.

Η Αυτοκρατορία Αναγεννιέται Μέσω Τάξης και Διαχωρισμού

Η αναγκαστική απομάκρυνσή τους επικαλύπτει σφαίρες πολιτικής αδυναμίας και ηθικής κατάρρευσης. Καμία δημοκρατική δομή δεν μπορεί να απορροφήσει αυτό το ρηξικέλευθο σοκ. Κανένα νομικό σύστημα δεν του προσφέρει κάλυψη. Ακόμα και χαλύβδινα καθεστώτα δομημένα σε θεμέλια σκληρών και άκαμπτων αρχών, υποκύπτουν τελικά σε εσωτερικές αντιφάσεις. Αντί να κυνηγά άπιαστα φαντάσματα εκδίωξης, η Ευρώπη πρέπει να υιοθετήσει τη λογική της διευθέτησης. Μέσω της εθνοπολυφωνικής – εθνοπλουραλιστικής αναδόμησης (ζωνική συνοχή, περιφερειακή αυτονομία, πολιτιστική σαφήνεια) η Ήπειρός μας επιτυγχάνει διατήρηση χωρίς κατάρρευση. Η αναμετανάστευση διαλύεται κατά την επαφή με τον νόμο. Ο εθνοπλουραλισμός διαρκεί μέσω της ευθυγράμμισης με την πραγματικότητα. Το πραγματώσιμο  ανήκει στα χέρια που το κανονίζουν, όχι στις γροθιές που το θρυμματίζουν.

Η Aυτοκρατορία κινείται κάτω από την επιφάνεια σαν θηρίο που σαλεύει στη φωλιά του, ζεστό από αιώνες ύπνου. Το σχήμα της αναδύεται μέσα από θραύσματα: Περιοχές, διάλεκτοι, μοτίβα ζωής απρόσβλητα από την διαγραφή που επέβαλλαν οι «πολιτικά ορθοί» Επικυρίαρχοι κι οι εντόπιοι επιτηρητές τους. Αυτή η Aυτοκρατορία ρέει μέσα από την πολλαπλότητα. Μέσα στο σώμα της, το ελληνικό μέλος, η γερμανική αρμονία, το σλαβικό άσμα και ο λατινικός ύμνος κατοικούν δίπλα-δίπλα, το καθένα περικλειόμενο στον εγγενή ρυθμό του. Ταυτότητα σημαίνει σχήμα και η ομογενοποίηση των φιλελεύθερων παγκοσμιοποητών είναι α-σχήμια! Κάθε λαός εκφράζει την ουσία του μέσω του διαχωρισμού. Το μέλλον σχηματίζεται ως ένα απέραντο εδαφικό συνονθύλευμα, όπου ομάδες κατοικούν στον δικό τους χώρο, ευθυγραμμισμένες μέσα από την απόσταση. Αυτοκρατορίες του παρελθόντος φτάνουν προς τα έξω· αυτή σχηματίζεται μέσω της εσωτερικής συνοχής. Το όνειρο παίρνει σάρκα και οστά μέσα από έναν χάρτη που λειτουργεί με περικλειόμενες ενέργειες, κάθε επαρχία δεμένη στην ψυχή της. Η σύντηξη διαλύει τη μορφή. Η δομή την διατηρεί. Αυτό το αυτοκρατορικό όραμα αποκλείει την απορρόφηση και την κατάκτηση. Επιβεβαιώνει την θέση, τα όρια και την αξιοπρέπεια της μορφής. Ο εθνοπλουραλισμός δεν λιώνει τους λαούς. Τους τακτοποιεί με θαυμαστή ακρίβεια.

Πέρα από τις πύλες της Ευρώπης, η ιστορική κίνηση τελειώνει. Η άφιξη κάποτε έφερνε ορμή. Τώρα, ο παλμός αντιστρέφεται. Το έδαφος αντιστέκεται σε περαιτέρω εισροή. Η μετανάστευση αποστράγγισε τη συνοχή από τη γη. Πολιτισμοί με ισχυρές ρίζες υπερασπίζονται τα περιγράμματά τους. Τα σύνορα κλείνουν μέσω της επιβεβαίωσης. Ένα σπίτι δέχεται επισκέπτες για ένα διάστημα. Μόνο μια πατρίδα διατηρεί τη μονιμότητα. Η εποχή της εισόδου ολοκληρώνεται. Η διατήρηση διέπει την επόμενη εποχή. Συντηρητικές δυνάμεις ξυπνούν σε όλη την ήπειρο, από τα δάση της Θουριγγίας μέχρι τις ακτές της Καλαβρίαςκαι του Αιγαίου. Αυτά τα κόμματα, που κάποτε απορρίπτονταν ως δευτερεύοντα, τώρα φέρουν τον καρδιακό παλμό των εθνών. Αναδύονται με το βάρος της γενεαλογικής μνήμης και της επιθυμίας για αποκατάσταση. Το AfD στη Γερμανία μιλάει με τη γλώσσα των Σαξόνων προγόνων. Ο Εθνικός Συναγερμός στη Γαλλία βαδίζει στα βήματα της Ιωάννας της Λωραίνης. Το Chega της Πορτογαλίας θυμίζει τον ζήλο των θαλασσοπόρων βασιλιάδων της. Μέσα από αυτά τα ιστορικά οχήματα, η Ευρώπη των Εθνών ανακτά τη σπονδυλική της στήλη, όχι μέσω μιας ευρωπαϊκής Αυτοκρατορίας ως πολιτικής δύναμης στο εξωτερικό, αλλά μέσω μιας Αυτοκρατορίας στο εσωτερικό της.

Όσοι βρίσκονται ήδη εντός των τειχών παραμένουν. Φέρουν την υπηκοότητα, μιλούν την ξύλινη ορολογία της γραφειοκρατίας, φοιτούν σε σχολεία, μεγαλώνουν παιδιά. Η απομάκρυνσή τους διά της βίας είναι εφικτή, διαλύεται όμως τόσο στη νομιμότητα όσο και στην ηθική τάξη. Αυτά τα άτομα ανήκουν στο σύνολό μας μέσω των εγγράφων και της γέννησης, αν και το πνεύμα τους ακολουθεί ξεχωριστό μονοπάτι. Η αφομοίωση σπάνια αναπτύσσεται εκούσια μεταξύ τους. Οι περισσότεροι προτιμούν τη δική τους συντροφιά: κοινά έθιμα, οικεία ομιλία, οικείες προσευχές. Οι Τούρκοι συγκεντρώνονται στο Νόικελν μέσω του εθνοθρησκευτικού τους «μαγνητισμού». Οι Βορειοαφρικανοί διαμορφώνουν τις περιοχές τους στη Μασσαλία ως προεκτάσεις καταγωγής, όπως και οι Πακιστανοί στο Μπράντφορντ της κάποτε Μεγάλης Βρετανίας. Ανάλογα, οι Λευκές βαλκανικές κοινότητες αναδημιουργούν στην Βιέννη προγονικές ρουτίνες. Οι άνθρωποι αναζητούν το είδος τους και χτίζουν την συνέχειά τους μέσω της εγγύτητας. Η Αυτοκρατορία σέβεται και τιμά αυτόν τον νόμο της «Ιστορικής συνάφειας και βαρύτητας». Τακτοποιεί τους πληθυσμούς σε καθορισμένες ζώνες, καθεμία με την εσωτερική συνοχή της. Οι Ευρωπαίοι συμμετέχουν στην ίδια κίνηση. Οι δικοί τους θύλακες, οχυρωμένοι μέσω της θέλησης και της μνήμης, ανθίζουν σε παλαιές πόλεις και σε αγροτικούς προμαχώνες. Η αρμονία πηγάζει από την άρτια δομή. Η σύγκρουση ευδοκιμεί στη σύγχυση. Η διάταξη και κατανομή των λαών δημιουργεί Ειρήνη.

Οι δημογραφικές μετατοπίσεις φαίνονται λιγότερο καταστροφικές από ό,τι φανταζόμασταν κάποτε. Τα ποσοστά γεννήσεων στους μεταναστευτικούς πληθυσμούς μειώνονται προς τους μέσους όρους της ηπείρου. Μέχρι τη δεύτερη γενιά, το τόξο ισοπεδώνεται. Οι οθόνες λάμπουν σε κάθε σπίτι. Η απόσπαση της προσοχής εξαπλώνεται σαν γύρη στον ανοιξιάτικο άνεμο. Τα παιδιά μεγαλώνουν λιγότερα σε κάθε νοικοκυριό, ανεξάρτητα από το επώνυμο ή τοχρώμα του  δέρματος. Οι εύλογοι φόβοι για αντικατάσταση αμβλύνονται υπό το βάρος της …. «κοινής στειρότητας». Ο αντίπαλος δεν φτάνει μόνον ως ξένος στρατός, αλλά ως άθλια πνευματική κόπωση. Ο πολιτισμός επιβιώνει με κάτι περισσότερο από τον πολλαπλασιασμό. Επιβιώνει μέσω της συνέχειας. Χώροι ευθυγραμμισμένοι με την κληρονομιά, ιστορίες που περνούν μέσα από γραμμές αίματος, τραγούδια που τραγουδιούνται στη σωστή γλώσσα κάτω από τη σωστή στέγη – αυτά τα στοιχεία έχουν μεγαλύτερη σημασία και από τον αριθμό των ατόμων. Η γονιμότητα από μόνη της δεν χτίζει τίποτα χωρίς σχήμα. Η Αυτοκρατορία συντηρείται μέσω των αθίκτων ορίων της. Η αντοχή και η ισχύς της ρέουν μέσω της πειθαρχίας, μέσω της χωρικής συνοχής, μέσω της άρνησης ανάμειξης.

Το αμερικανικό μοντέλο προσέφερε έναν άλλο δρόμο: σύντηξη χωρίς ρίζες. Το χωνευτήρι υποσχέθηκε ενότητα αλλά παρείχε απομόνωση. Οι πρόγονοι εξαφανίστηκαν και οι κοινότητες διαλύθηκαν σε σύγχυση. Το αποτέλεσμα: άτομα ακυβέρνητα, πόλεις ισοπεδωμένες στην ομοιομορφία, εορταστικές και θρησκευτικές διακοπές κενές από νόημα. Κάθε άφιξη έχασε τη γεύση της και υιοθέτησε συνθετική εθνική υπόσταση. Από το Ellis Island αναδύθηκαν γενιές που αιωρούνταν σε «μόνιμο εκτοπισμό». Η Αμερική έκαψε την κληρονομιά της στο χωνευτήρι της προόδου. Η Ευρώπη θα μελετήσει αυτό το αποτέλεσμα και θα επιλέξει την κατάλληλη αντιστροφή του.

Πέρα από τον Ατλαντικό, στην Αμερική, η συνοχή εξαφανίστηκε. Στην ευρωπαϊκή ήπειρο, η συνοχή θα επανεπιβεβαιωθεί. Η Ευρώπη θα οικοδομήσει μέσα από την αντίθεση. Κάθε ομάδα θα διατηρήσει την ουσία της. Το μείγμα δημιουργεί νεφελώδεις οντότητες. Η σαφήνεια δημιουργεί παρουσία. Η Αυτοκρατορία αναδύεται μέσα από την αντίθεση: Πολλαπλότητα στη μορφή και τάξη στη σύνθεση. Από αυτήν την κοσμογονική γεωμετρία, τελικά θα επιστρέψει ένα πολιτισμικό πρότυπο.

Συντηρητικές και λαϊκές πατριωτικές δυνάμεις μεταφέρουν και μεταγράφουν αυτό το όραμα σε νόμους, σε κίνηση, σε εδαφική διαμόρφωση. Σε κοινοβούλια και σε επαρχίες, η αντίσταση μεταμορφώνεται σε διακυβέρνηση. Οι φωνές που κάποτε καταπνίγονταν, τώρα σιγά – σιγά άρχισαν να γράφουν νομοθεσία. Τα φιλελεύθερα συνθήματα καταρρέουν υπό την πίεση του ριζωμένου σκοπού. Εμφανίζεται ένα νέο σχήμα, περιφερειακό και ιερό. Σε όλη την Ευρώπη. Νομοί. Καντόνια, Δουκάτα, Περιφέρειες: το καθένα τους αποκτά φωνή. Η κυριαρχία ξαναζει μέσα στο χωριό, στην ενορία, στην οικογένεια. Η ταυτότητα ευθυγραμμίζεται για άλλη μια φορά με το έδαφος. Γερμανοί στη Βαυαρία απαγγέλλουν τους μύθους τους. Ρουμάνοι στην Τρανσυλβανία φυλάνε τα βουνά τους. Βρετόνοι γράφουν ποίηση με πανοπλία. Αυτά είναι οι συστατικοί πλίνθοι της επερχόμενης Ευρωπαϊκής Τάξης. Μέσα από αυτές τις τοπικές δυνάμεις, το ευρωπαϊκό πλαίσιο επανεμφανίζεται, όχι συγκεντρωτικό, αλλά μάλλον ψηφιδωτό, ευθυγραμμισμένο χωρίς αναγκαστικές συγχωνεύσεις και διαγραφές συστατικών. Σε κάθε πέτρα αυτής της ανερχόμενης δομής, η μνήμη λάμπει έντονα.

Η Αυτοκρατορία των περιφερειών αποκλείει την αραίωση. Κρατά τους λαούς της σε σαφή εγγύτητα, τον καθένα μέσα σε έναν κύκλο ατομικότητας. Σε αυτή την τεράστια δομή, ανθίζουν χίλιοι πολιτισμοί: ο καθένας σαφής, ο καθένας περήφανος, ο καθένας δεσμευμένος στο έδαφός του. Το μοντέλο αυτό προσφέρει αντοχή μέσω της μορφής, διαφορά μέσω της ειρήνης, διαχωρισμό μέσω του παραδοσιακού ιερού νόμου. Μέσα από αυτή τη ρύθμιση, η συνοχή αναπτύσσεται. Η Ευρώπη παύει να παρασύρεται. Αγκυροβολεί στο έδαφος των λαών, στη γλώσσα των προγόνων, στο πλαίσιο των αρχαίων ορίων. Κάθε λαός  ένα αστέρι στον αστερισμό της. Κάθε περιοχή, ένα ιερό μνήμης. Η Αυτοκρατορία επιστρέφει μέσω της Τάξης ως μια πράγματι κυρίαρχη δομή.

Ιδού ένα ευρωπαϊκό μέλλον αντάξιο των ερειπίων του, ένα μέλλον που ανατέλλει με τη σαφήνεια της πειθαρχημένης ταυτότητας !