Ο αείμνηστος Διδάσκλαος και εκδότης Δημήτριος Δημητράκος (1875-1966), στο έξοχο βραβευμένο από την Εθνικήν Ακαδημία πόνημά του 8.000 σελίδων, «Μέγα λεξικὸν ὅλης τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης 1930-1950». 2η έκδοση, 1964, Αθήνα, Εκδόσεις «Δομή», ορίζει την ξενοφιλία ως μεταφραστικό δάνειο από την αγγλική (xenofilia < xeno- + -philia ξενο- + -φιλία) σημαίνον την υπερβάλλουσα συμπάθεια και φιλική διάθεση προς τους ξένους, τους αλλοδαπούς και την πολιτισμική τους ταυτότητα. Εκπτύσσεται έως την ακραία της εκδοχή, της ερωτικήε διέγερσης, έλξης ή του ερωτικού ερεθισμού από ξένους ή αλλογενείς.
Η ξενοφιλία είναι κάτι περισσότερο από περιέργεια ή αξιοπρεπής σεβασμός για τον ξένο. Είναι μια ψυχολογική ασθένεια που πλήττει τους πολιτισμούς σε τελικό στάδιο. Λειτουργεί ως ο ανεστραμμένος καθρέφτης της ξενοφοβίας και είναι ουσιαστικά ένα βαθύ μίσος για τον Εαυτό, μίσος που καλύπτεται από εκχειλίζουσα συμπόνια. Εμφανίζεται στον Δυτικό κόσμο μέσω μιας εμμονής με το εξωτικό, μιας ξέφρενης προσπάθειας αποδόμησης παραδόσεων, συμβόλων και δομών στην υπηρεσία του δόλιου και υπονομευτικού οικουμενισμού.
O σπουδαίος Γαλλοεβραίος ριζοσπάστης φιλόσοφος Λιθουανικής καταγωγήςΕμανυέλ Λεβινάς (Emmanuel Levinas, 1906 –1995), γνωστός για το έργο του στον υπαρξισμό, στην ηθική, την οντολογία, στην μελέτη του Ταλμούδ και στην ιουδαϊκή φιλοσοφία και θεολογία, έγραψε ευστοχώτατα στα 1959 : «Ο μονοθεϊσμός [Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός, Ισλάμ] δεν είναι μια αριθμητική του θείου… Είναι, μάλλον, μια σχολή ξενοφιλίας και αντιρατσισμού.»
Η πραγματική, αληθινή, απόλυτη φιλοξενία όπως την αντιλαμβάνεται ο μαθητής του Λεβινάς, ο επίσης Γαλλοεβραίος Ζακ Ντεριντά, επιτάσσει την άνευ όρων δεξίωση του «Άλλου», όποιος και εάν είναι αυτός, επιτάσσει δηλαδή επιβάλλει την παροχή φιλοξενίας στον ξένο χωρίς προϋποθέσεις και περιορισμούς. Αυτή η «απροϋπόθετη» φιλοξενία συνιστά το κορυφαίο πολιτικό διακύβευμα για την κοινωνία της παγκοσμιοποίησης και θεμελιώνεται βεβαίως στον λόγο περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στο πλαίσιο των οποίων συγκροτεί το «δικαίωμα στη φιλοξενία» και το συνακόλουθο αντίστοιχο «καθήκον στη φιλοξενία». Ιδού η «ακολουθία της ξενοφιλίας».
Ο μέγας Καντ, ο ανθρωπιστής κορυφαίος φιλόσοφος της νεωτερικής εποχής, δεν αποδεχόταν κάποιο ιδιαίτερο «δικαίωμα του επισκέπτη» που να «τον καθιστά συγκάτοικο», αλλά απλώς το «δικαίωμα επίσκεψης», το οποίο έχουν όλοι οι άνθρωποι, σε όλα τα μέρη του κόσμου.
Συνεπώς δεν υφίσταται ούτε μπορεί να αναγνωρίζεται κάποιο «δικαίωμα στη φιλοξενία», διότι «φύσει και θέσει» έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με άλλα θεμελιώδη δικαιώματα που σαφώς προηγούνται : όπως το «δικαίωμα στη ζωή» των κατοίκων της χώρας, το «δικαίωμα στην ασφάλεια» του έθνους, το «δικαίωμα στην ευημερία» του λαού και, τελικώς οδηγείται σε σφοδρή σύγκρουση και με την «Αρχή της εθνικής κυριαρχίας», δηλαδή με το θεμέλιο του «σύγχρονου δημοκρατικού συνταγματικού κράτους», όχι κάποιας «φασιστικής τυραννίας» !
Συνεπώς, η φιλοξενία ως κεντρικό αίτημα πολιτικής δράσης υπό το πρίσμα κάποιων δήθεν «παγκόσμιων ανθρωπιστικών ιδεών», όχι μόνο δεν συνάδει με την ιστορική και ρεαλιστική πολιτική οπτική ως πολιτική οργάνωση ενός λαού, αλλά αντίθετα συνιστά την απόλυτη άρνησή της, όταν μάλιστα η μαζική έλευση ξένων πληθυσμών αφορά σε μετανάστες – κατ’ ουσίαν εισβολείς- που αποδεδειγμένα και με κανέναν τρόπο δεν αποδέχονται τις δικές μας ηθικές και πολιτικές αξίες, συνεπώς δεν τεκμαίρεται με κανέναν τρόπο η προσχώρησή τους σ’ αυτές, ούτε τώρα ούτε στο μέλλον. (Το εν λόγω φαινόμενο το είδαμε ολοφάνερο στη Γαλλία και στην Αγγλία με το τρομακτικό πρόβλημα της «ενσωμάτωσης» των Αφροασιανών μεταναστών, 2ης και 3ης γενιάς.) Μάλιστα τώρα, που η κατευθυνόμενη από τους Διεθνείς Επικυριάρχους και τα εντόπια φερέφωνά τους στρατευμένη «ξενοφιλία», με τη λατρεία του Άλλου ως ξένου, έρχεται σε ένα εφιαλτικό κοινωνικό τοπίο, όπυ λειτουργούν φαινόμενα κοινωνικής αποδόμησης, όπως μαζική ανεργία, απουσία κατώτατου μισθού, άνοιγμα συνόρων, πλήρης αποβιομηχάνιση, καταστροφή της γεωργίας, και προλεταριοποίηση της μεσαίας τάξης.
Η ηθική της φιλοξενίας ως καθήκον παροχής άδειας εγκατάστασης σημαίνει το τέλος της εθνικής κυριαρχίας, την καταστροφή των κοινωνικών θεσμών, την αποδυνάμωση του κράτους, κατ’ εξοχήν μάλιστα στο ζήτημα της ασφάλειας και της επιβιωτικής προστασίας του λαού.Σημαίνει όμως επίσης και την αφανιστική συρρίκνωση της ατομικότητας μέσω της γενικευμένης καταστροφής της ηθικής τάξης, ως κινητήριας ηθικής δύναμης του χαρακτήρα κάθε ατόμου, καταστροφής μέσω της οποίας εκφυλίζονται λαοί και έθνη.
Ο κόσμος στην εποχή της «ηθικής της φιλοξενίας» θα μοιάζει με μία ζούγκλα όπου θα βασιλεύει ο νόμος του ισχυρότερου, ο κόσμος του πολέμου όλων εναντίον όλων. Μία νέα βία φεουδαρχικού τύπου γεννιέται. Σιωπηρά στην αρχή, η οποία θα πλήξει ανεπανόρθωτα τους πολίτες των θυματοποιημένων χωρών-στόχων, της μαζικής μετανάστευσης- φιλοξενίας-εισβολής.
Υπό το πρόσχημα της «ανοχής», η ξενοφιλία απαιτεί την εξάλειψη των συνόρων, γεωγραφικών, πολιτισμικών, αλλά και μεταφυσικών. Αυτό είναι ένα τρομακτικό πνευματικό σύνδρομο επίκτητης ανοσοανεπάρκειας, το πνευματικό AIDS, των εξαντλημένων λαών που έχουν εγκαταλείψει τη θέλησή τους για επιβίωση και αναζητούν λύτρωση μέσω της διάλυσής τους, της σύντηξής τους στο παγκόσμιο ομογενοποιημένο πολυφυλετικό μάγμα.
Αυτή η νοσηρή έλξη προς το ξένο αποκτά τεράστια δύναμη μέσω της ανίερης τριάδας : της Μονοπολικότητας, του Φιλελευθερισμού και του Παγκοσμιοποίησης. Η μονοπολική παγκόσμια τάξη, με επικεφαλής τον αφανώς φθίνοντα αλλά φωνασκούντα ηγεμόνα του Ατλαντισμού, επιβάλλει στρατιωτική και οικονομική κυριαρχία ενώ παράλληλα προωθεί την ανθρωπολογική τυποποίηση. Ο φιλελευθερισμός, γενικευμένα μετασταστικός ως παγκόσμιος φιλελεύθερος ολοκληρωτισμός, διδάσκει ότι όλες οι ταυτότητες παραμένουν απλές εναλλάξιμες μάσκες που απορρίπτονται στο όνομα της «ελευθερίας» – της «ελευθερίας» που ορίζεται διφασικά ως κατανάλωση και συμμόρφωση !
Η παγκοσμιοποίηση , το διοικητικό σκέλος αυτής της ιδεολογίας, συντρίβει την ριζωμένη ποικιλομορφία υπό την γραφειοκρατική και οικονομική «μονοκουλτούρα» της. Υπό αυτό το καθεστώς, η ξενοφιλία γίνεται όχι απλώς επιτρεπτή, αλλά υποχρεωτική και εορτάζεται ως μείζων αρετή, σε έναν κόσμο όπου όλες οι αξίες υφίστανται μεθοδική αναστροφή και υπονόμευση.
Ο αναδυόμενος πολυπολικός κόσμος προσφέρει μια ριζοσπαστική εναλλακτική λύση στο προαναφερόμενο πρόβλημα: μιαν «ορχήστρα πολιτισμών» — ο καθένας με τη δική του μελωδία, τον ρυθμό και την ψυχή του. Αυτός ο κόσμος προκύπτει μέσα από τη ζωτικότητα της διαφοράς και όχι της ομοιότητας. Κάθε λαός πρέπει να αγκαλιάσει τη δική του ταυτότητα με ηρωική θέληση — Αρχαιοφουτουρισμός λοιπόν, η Παράδοση που κοιτάζει μπροστά. Η ξενοφιλία, στο υπάρχον παγκόσμιο πλαίσιο, λειτουργεί ως δηλητήριο που υπονομεύει την εθνική κυριαρχία. Αποδυναμώνει το «ανοσοποιητικό σύστημα» των πολιτισμών, αφήνοντάς τους εκτεθειμένα σε εισβολές — από νοσογόνα και μολυσματικά ξένα σώματα και παρασιτικές ιδέες.
Ο αληθινός διαπολιτισμικός διάλογος και η συνεργασία των εθνών — εντός μιας πολυπολικής τάξης — εξαρτώνται από ισχυρές, αυτοσυνείδητες ταυτότητες. Η διατήρηση και η αναβίωση των εθνοπολιτισμικών ιδιαιτεροτήτων παρέχει μιαν ηθική επιταγή και μια στρατηγική αναγκαιότητα στη μάχη μας ενάντια στον μονοπολικό παγκόσμιο Λεβιάθαν. Όταν οι λαοί κατανοούν ποιοι είναι, σχετίζονται με τους άλλους από δυνατή θέση αξιοπρέπειας. Η ξενοφιλία υποχωρεί σε ένα νέο ήθος: εξωφιλία χωρίς «αυτομίσος» — με σεβασμό για τον Άλλο, σεβασμό όμως που βασίζεται στην πίστη στον Εαυτό. Ο κόσμος λαχταρά βαθιά ριζωμένα έθνη που στέκονται ψηλά σαν πυλώνες σε έναν πλανητικό καθεδρικό ναό πολιτισμών.
Ο αγώνας κατά της ξενοφιλίας γίνεται στις ημέρες μας αγώνας για πολιτισμικό αυτοσεβασμό, αγώνας ανεξαρτησίας και τελικά πραγματικός αγώνας εθνικής απελευθέρωσης και επιβίωσης ! Είναι η περήφανη άρνηση ενός λαού να γονατίζει μπροστά σε εισαγόμενα είδωλα, ενώ βεβηλώνει τους δικούς του βωμούς. Κάθε λαός, για να αντέξει, πρέπει πρώτα να αγαπά τον εαυτό του — με νηφάλια κατανόηση ότι, η ταυτότητα προκύπτει μέσω της θέλησης, της άμυνας και της βιωμένης εμπειρίας. Στην εποχή της αναδυόμενης πολυπολικής αναγέννησης, η εποχή της πλανητικής ομοιομορφίας ξεθωριάζει μαζί με τις ύπουλες ιδεολογίες που τη γέννησαν. Η ξενοφιλία, όπως και η παγκοσμιοποίηση, ανήκουν στο παρελθόν — ένα παρελθόν ξενοκίνητης αποσύνθεσης και αυτοκτονικής παρακμής.
Το μέλλον ανήκει σε αυτούς που θυμούνται ποιοί είναι ! Δεν θα έλθει από μόνο του αβίαστα, αν δεν το στηρίξουμε με την θύμιση και την ολόψυχη αφοσίωσή μας.
