Οι νόμοι δεν είναι δικαιοσύνη. Είναι το λεξιλόγιο που χρησιμοποιούν οι ελίτ για να περιγράφουν τα προνόμια τους.

Όταν οι ισχυροί εκ του παρασκηνίου γράφουν τους κανόνες, οι κανόνες προστατεύουν τους ισχυρούς.

Όταν οι αδύναμοι παραβιάζουν αυτούς τους κανόνες, οι κανόνες γίνονται αλυσίδες. Όταν οι ισχυροί τους παραβιάζουν, οι κανόνες γίνονται «εξαιρέσεις».

Τί είναι το διεθνές δίκαιο για το οποίο κομπορρημονούν οι οσφυοκάμπτες στην παγκόσμια ελίτ;

Είναι ένα θέατρο όπου οι ΗΠΑ υποδύονται ταυτόχρονα τον δικαστή, τον εισαγγελέα και τον δήμιο. Είναι το προνόμιο να βομβαρδίζουν χωρίς εντολή, να επιβάλλουν ναυτικούς αποκλεισμούς, ζώνες απαγόρευσης πτήσεων και κυρώσεις χωρίς συναίνεση και να κατάσχουν περιουσιακά στοιχεία χωρίς δίκη.

Και μετά κάνουν διάλεξη στον κόσμο για την «τάξη που βασίζεται σε κανόνες». Σαν να μην χτίστηκε η τάξη πάνω στα ερείπια αυτών των κανόνων, όπως στο παράδειγμα της Παλαιστίνης ή της Βενεζουέλας.

Αλλά που ήταν ο νόμος όταν το Ιράκ είχε δήθεν όπλα μαζικής καταστροφής; Όταν διαμελίστηκε η Γιουγκοσλαβία με αεροπορικές επιδρομές από νατοϊκά αεροδρόμια;

Ο νόμος δεν είναι τυφλός. Γνωρίζει πολύ καλά ποιος κατέχει την εξουσία. βλέπει ποιος γράφει τα κατηγορητήρια. Βλέπει ποιος επιλέγει και χρηματοδοτεί τους δικαστές. Και βλέπει ποιος δεν δικάζεται ποτέ.

Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο μπορεί να εκδίδει εντάλματα σύλληψης. Αλλά οι βόμβες συνεχίζουν να πέφτουν. Οι συλλήψεις και οι καταδίκες επιβάλλονται ανάλογα με το πρόσταγμα της διεθνούς ελίτ.

Γιατί νόμος χωρίς εξουσία είναι απλώς ποίηση. Όμορφες λέξεις σε χαρτί που οι ελίτ χρησιμοποιούν ως χαρτί υγείας.

Αναρωτηθείτε γιατί οι μεγαλύτεροι παραβάτες είναι οι μεγαλύτεροι ιεροκήρυκες. Αναρωτηθείτε γιατί οι ΗΠΑ και το Ισραήλ δεν βρίσκονται ποτέ στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Αναρωτηθείτε γιατί κανένας ηγέτης της Δύσης δεν έχει αντιμετωπίσει ποτέ δικαστήριο για τα εκατομμύρια των νεκρών από τις στρατιωτικές επεμβάσεις του.

Η δικαιοσύνη δεν απονέμεται στα δικαστήρια που έχτισαν οι ελίτ. Οι νόμοι δεν είναι δικαιοσύνη. Είναι η μάσκα που φοράει η εξουσία όταν θέλει να φαίνεται πολιτισμένη.

Ο κόσμος δεν κυβερνάται από νόμους. Καθορίζεται από το ποιος μπορεί να τον επιβάλει. Και έως ότου αλλάξει αυτό, ο νόμος θα παραμείνει όπως ήταν πάντα, ήτοι μια ιστορία που αφηγείται ο νικητής για το γιατί το  θύμα άξιζε την ποινή του.