Η Ευρώπη έχει μακρά και αιματηρή ιστορία. Αυτοκρατορίες ανέβηκαν και έπεσαν, οι πόλεμοι επαναπροσδιόρισαν επανειλημμένα τα εθνικά σύνορα και το ανθρώπινο κόστος ήταν ανείπωτα μεγάλο. Ωστόσο σήμερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση είμαστε όλοι «ενωμένοι στην πολυμορφία» (united in diversity), αυτές οι τρεις σύντομες λέξεις μας λένε ακριβώς τι πρέπει να σκεφτόμαστε.
Αναμφίβολα δεν εξοικονομήθηκε κανένα κόστος για την πρόσληψη μιας κορυφαίας εταιρείας δημοσίων σχέσεων για να καταλήξει σε αυτό το έξυπνο οργουελιανό σύνθημα που, εν είδει Big Brother, λειτουργεί για να κάνει πλύση εγκεφάλου στις μάζες ώστε να πιστέψουν ότι είμαστε πραγματικά πιο δυνατοί μαζί, βάσει σεναρίου «πολλά κεφάλια είναι καλύτερα από ένα».
Προς το παρόν, ας κάνουμε ένα πολύ μικρό ταξίδι πίσω στο χρόνο, στην δεκαετία του 1920, όταν ένας Αυστρο-Ιάπωνας ονόματι Κόμης Richard von Coudenhove-Kalergi (με βυζαντινές ρίζες) συνίδρυσε το 1922 την Πανευρωπαϊκή Ένωση μαζί με τον Αρχιδούκα Otto von Habsburg. Και οι δύο άνδρες ήταν Ελευθεροτέκτονες. Τον επόμενο χρόνο ο Kalergi δημοσίευσε το μανιφέστο, Pan-Europa, στο οποίο γράφει: «Το μεγαλύτερο εμπόδιο για την επίτευξη των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης είναι η χιλιετής αντιπαλότητα μεταξύ των δύο πιο πυκνοκατοικημένων εθνών της Ευρώπης: Της Γερμανίας και της Γαλλίας».
Αφού διάβασε το Pan-Europa, ο Γερμανοεβραίος τραπεζίτης και Ελευθεροτέκτονας Max Warburg επικοινώνησε με τον συνάδελφό του Ελευθεροτέκτονα βαρόνο Louis de Rothschild για να διευκολύνει μια συνάντηση με τον Kalergi, μια συνάντηση που είχε ως αποτέλεσμα ο Warburg να δωρίσει 60.000 μάρκα (τεράστιο ποσό για την εποχή) για την χρηματοδότηση του κινήματος για τρία χρόνια. Αυτό έγινε στις αρχές του 1924. Ένα χρόνο αργότερα, το 1925, ο Warburg κανόνισε να ταξιδέψει ο Kalergi στις ΗΠΑ για να συναντήσει τον αδελφό του Paul Warburg και τον Εβραιοαμερικανό χρηματοδότη Bernard Baruch. Την ίδια χρονιά ο Kalergi εξέδωσε το βιβλίο Praktischer Idealismus (Πρακτικός Ιδεαλισμός).
Ο Marian Mihaila, Βοηθός του Μεγάλου Διδασκάλου του Ρουμανικού Τεκτονισμού, γράφει στο τεύχος του φθινοπώρου του 2006 του περιοδικού Masonic Forum: «Ο Kalergi ενθαρρύνθηκε και χρηματοδοτήθηκε από μια σειρά Αμερικανών Τεκτόνων που ήθελαν να δημιουργήσουν, σύμφωνα με το αμερικανικό μοντέλο, το πρώτο τεκτονικό κράτος στην ιστορία, τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης.
Μια ενδιαφέρουσα υποσημείωση είναι ότι η χρηματοδότηση του κινήματος Pan-Europa από τον Max Warburg ήρθε μόλις επτά χρόνια αφότου συνεργάστηκε με τον Κάιζερ Γουλιέλμο Β’ και την γερμανική Ανώτατη Διοίκηση για να ενορχηστρώσει την επιστροφή του Λένιν στην Ρωσία με ένα σφραγισμένο τρένο τον Απρίλιο του 1917. Ο Λένιν και οι συνεξόριστοι του στο τρένο μετέφεραν 6 εκατομμύρια δολάρια σε χρυσό για να χρηματοδοτήσουν την ανατροπή της Προσωρινής Κυβέρνησης της Ρωσίας.
Ο κουνιάδος του Paul Warburg, Jacob Schiff, Εβραιοαμερικανός τραπεζίτης και επικεφαλής της επενδυτικής εταιρείας Kuhn, Loeb and Company της Νέας Υόρκης, ήταν ένας ακόμη χρηματοδότης της Μπολσεβίκικης Επανάστασης, δωρίζοντας 20 εκατομμύρια δολάρια για τον σκοπό και χρηματοδοτώντας την επιστροφή του Λέον Τρότσκι στην Ρωσία τον Μάρτιο του 1917. Σημειώνουμε ότι ο Τρότσκι ήταν ένας Ουκρανός Εβραίος που γεννήθηκε ως Λεβ Νταβίντοβιτς Μπρονστάιν.
Έτσι, στις αρχές του 20ου αιώνα οι καπιταλιστές της Wall Street όχι μόνο χρηματοδότησαν ένα κίνημα για την ένωση όλων των χωρών της Δυτικής Ευρώπης, αλλά χρηματοδότησαν επίσης τον κομμουνισμό, ο οποίος, όπως γνωρίζουμε, ένωσε όλες τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης υπό την Σοβιετική Ένωση.
Το 1923, ο Τρότσκι έγραψε στην Πράβντα άρθρο με τίτλο, «Είναι ώριμη η ώρα για το σύνθημα: Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης;», στο οποίο δηλώνει: «Η Ευρώπη θα μπορέσει όχι μόνο να διατηρηθεί, αλλά και να εδραιωθεί και να οικοδομηθεί, μόλις καταρρίψει τους τελωνειακούς φραγμούς και ενωθεί οικονομικά με τον ανεξάντλητο φυσικό πλούτο της Ρωσίας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, μια καθαρά επαναστατική προοπτική, είναι το επόμενο στάδιο στην γενικά επαναστατική μας προοπτική».
Εκτός από το ότι ο Kalergi υποστηρίχθηκε από Εβραίους τραπεζίτες, υποστηρίχθηκε επίσης από τους Αυστριακούς Ελευθεροτέκτονες. Στο τεύχος Μαρτίου 1925 του μασονικού περιοδικού The Beacon αναφέρεται: «Ο Ελευθεροτεκτονισμός, ειδικά ο Αυστριακός Τεκτονισμός, μπορεί να είναι εξαιρετικά ικανοποιημένος που έχει τον Coudenhove-Kalergi μεταξύ των μελών του. Ο αυστριακός τεκτονισμός μπορεί δικαίως να αναφέρει ότι ο αδελφός Coudenhove-Kalergi αγωνίζεται για τις πανευρωπαϊκές του πεποιθήσεις. Το πρόγραμμα του αδελφού Kalergi είναι ένα μασονικό έργο ύψιστης τάξης και το να μπορούμε να εργαστούμε μαζί σε αυτό είναι ένα υψηλό έργο για όλους τους αδελφούς Τέκτονες» (ο Kalergi εντάχθηκε στη Μασονική Στοά στην Βιέννη το 1921).
Οι Ελευθεροτέκτονες εργάζονταν και σε άλλα μέτωπα προς μια ενωμένη Ευρώπη. Τον Σεπτέμβριο του 1929, ο Ελευθεροτέκτονας Aristide Briand, ο Γάλλος υπουργός Εξωτερικών, έδωσε μια ομιλία στην Κοινωνία των Εθνών (πρόδρομος των Ηνωμένων Εθνών) στην οποία πρότεινε την ίδρυση μιας ομοσπονδιακής Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η βάση του σχεδίου του ήταν οικονομική, αλλά ο θεμελιώδης στόχος του ήταν η πολιτική ένωση.
Δεδομένου ότι ο Kalergi κινήθηκε σε αριστοκρατικούς και πολιτικούς κύκλους, οι ιδέες του προσέλκυσαν Ευρωπαίους αρχηγούς κρατών ως υποστηρικτές και συνεργάτες, καθώς και γνωστές προσωπικότητες όπως ο Sigmund Freud, ο Thomas Mann και ο Albert Einstein, όλοι Ελευθεροτέκτονες. Το 1926, η πρώτη πανευρωπαϊκή συνάντηση πραγματοποιήθηκε στην Βιέννη με 2.000 συμμετέχοντες. Σε αυτή την συνεδρίαση ο Kalergi εξελέγη πρόεδρος του Κεντρικού Συμβουλίου, θέση που κράτησε για 49 χρόνια, έως τον θάνατό του το 1972. (Τον διαδέχθηκε ο Otto von Habsburg).
Το Εβραϊκό Τηλεγραφικό Πρακτορείο (Jewish Telegraphic Agency) ανέφερε τα εξής για την συνάντηση: «Αρκετοί Εβραίοι Ευρωπαίοι ηγέτες έπαιξαν εξέχοντα ρόλο στο πρώτο Πανευρωπαϊκό Συνέδριο που ξεκίνησε εδώ την Κυριακή, όταν το κίνημα για την ίδρυση των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, κατά το πρότυπο των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, πήρε οριστική μορφή… Πολλοί μεμονωμένοι Ευρωπαίοι Εβραίοι προωθούν το πανευρωπαϊκό κίνημα παρέχοντάς του οικονομική υποστήριξη. Ο κόμης Coudenhove-Kalergi, ο οποίος είναι παντρεμένος με την Ida Roland, μια Εβραία, όταν ρωτήθηκε από τον εκπρόσωπο του Εβραϊκού Τηλεγραφικού Πρακτορείου, εξέφρασε την άποψή του ότι το πανευρωπαϊκό κίνημα πρέπει να βρει ιδιαίτερη υποστήριξη από την πλευρά των Εβραίων που είναι διασκορπισμένοι στις διάφορες χώρες της Ευρώπης. Η δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης θα ήταν επωφελής για τους Εβραίους, καθώς θα εξαλείψει το φυλετικό μίσος και τον οικονομικό ανταγωνισμό».
Ο Kalergi προώθησε το πανευρωπαϊκό του όραμα προτείνοντας την «Ωδή στην Χαρά» του Μπετόβεν ως ευρωπαϊκό ύμνο (1929) και μια ετήσια καθορισμένη Ημέρα της Ευρώπης (1930). Πέρα από αυτές τις δύο προτάσεις που υιοθετούνται από την σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση, η επιρροή του Kalergi όχι μόνο στην διαμόρφωσή της αλλά και στη μορφή της Ένωσης δεν μπορεί να υποτιμηθεί.
Το αρχικό του όραμα ήταν για έναν κόσμο χωρισμένο σε πέντε μόνο κράτη: Τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης που θα συνέδεαν τις ηπειρωτικές χώρες με τις γαλλικές και ιταλικές κτήσεις στην Αφρική, μια Παναμερικανική Ένωση που θα περιλάμβανε την Βόρεια και την Νότια Αμερική, την Βρετανική Κοινοπολιτεία σε όλο τον κόσμο, την ΕΣΣΔ που θα κάλυπτε την Ευρασία και μια Πανασιατική Ένωση όπου η Ιαπωνία και η Κίνα θα έλεγχαν το μεγαλύτερο μέρος του Ειρηνικού.
Η κίνηση προς αυτό το όραμα επιταχύνθηκε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αντλώντας διεθνή υποστήριξη από τον Winston Churchill έως τον Harry S. Truman, και οι δύο τέκτονες 33ου βαθμού. Τον Δεκέμβριο του 1945 ο Kalergi έγραψε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Collier’s στις ΗΠΑ. Ο Truman, εντυπωσιασμένος από τις ιδέες που εκφράστηκαν στο άρθρο, υιοθέτησε ως πολιτική την προώθηση των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης.
Για το σκοπό αυτό δημιουργήθηκε το 1948 η Αμερικανική Επιτροπή για την Ενωμένη Ευρώπη (The American Committee on United Europe), με τον William Donovan ως επικεφαλής του Γραφείου Στρατηγικών Υπηρεσιών εν καιρώ πολέμου (πρόδρομος της CIA) να διορίζεται πρόεδρος, και τον Allen Dulles (διευθυντής της CIA, 1953-61) αντιπρόεδρος. Η ACUE χρηματοδότησε σε μεγάλο βαθμό το ευρωπαϊκό κίνημα, με περαιτέρω συγκεκαλυμμένη χρηματοδότηση να διοχετεύεται μέσω του Ιδρύματος Rockefeller. Στα παρασκήνια, το Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων (Council on Foreign Relations) και η Λέσχη Μπίλντερμπεργκ υποστήριξαν επίσης μια ενωμένη Ευρώπη, με το πρώτο να υποστηρίζει την ιδέα ενός ενιαίου νομίσματος ήδη από το 1955.
Στην Ευρώπη, κατά την διάρκεια μιας ομιλίας στην Ζυρίχη τον Σεπτέμβριο του 1946, ο Churchill τόνισε τα εξής: «Πρέπει να οικοδομήσουμε ένα είδος Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης… Πολλή δουλειά έχει γίνει σε αυτό το έργο με τις προσπάθειες της Πανευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία οφείλει τόσα πολλά στον κόμη Coudenhove-Kalergi… Η δομή των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, αν χτιστεί καλά και αληθινά, θα είναι τέτοια ώστε να κάνει την υλική αντοχή ενός μεμονωμένου κράτους λιγότερο σημαντική. Τα μικρά έθνη θα μετρήσουν όσο και τα μεγάλα και θα κερδίσουν την τιμή τους με την συμβολή τους στον κοινό σκοπό… Το πρώτο βήμα είναι η δημιουργία ενός Συμβουλίου της Ευρώπης. Αν στην αρχή όλα τα κράτη της Ευρώπης δεν είναι πρόθυμα ή δεν μπορούν να ενταχθούν στην Ένωση, πρέπει ωστόσο να προχωρήσουμε στην συγκέντρωση και την συνένωση εκείνων που θέλουν και εκείνων που μπορούν».
Ένα χρόνο αργότερα, τον Ιούλιο του 1947, ο Kalergi ίδρυσε την Ευρωπαϊκή Κοινοβουλευτική Ένωση (European Parliamentary Union). Η EPU, μαζί με το Ευρωπαϊκό Κίνημα, που ιδρύθηκε την ίδια χρονιά από τον γαμπρό του Churchill, Duncan Sandys, έπαιξαν ηγετικό ρόλο στο Συνέδριο της Χάγης τον Μάιο του 1948. Ωστόσο, το Ευρωπαϊκό Κίνημα επισκίασε την σημασία της EPU όταν ίδρυσε το Συμβούλιο της Ευρώπης το 1949, ένα από τα σημερινά επτά μεγάλα θεσμικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το 1950 η EPU συγχωνεύτηκε με το Ευρωπαϊκό Κίνημα και ο Kalergi εξελέγη επίτιμος πρόεδρος το 1952.
Την ίδια χρονιά, ο Jean Monnet, πρόεδρος της Ανώτατης Αρχής της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα (νυν Ευρωπαϊκή Επιτροπή) από το 1952 έως το 1955, έγραψε τα ακόλουθα σε μια επιστολή προς έναν φίλο: «Τα έθνη της Ευρώπης πρέπει να οδηγηθούν προς το υπερκράτος χωρίς οι λαοί τους να καταλαβαίνουν τι συμβαίνει. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί με διαδοχικά βήματα, καθένα από τα οποία μεταμφιέζεται ότι έχει οικονομικό σκοπό, αλλά που τελικά και αμετάκλητα θα οδηγήσουν στην ομοσπονδία».
Η Συνθήκη της Λισαβόνας, η οποία τέθηκε σε ισχύ τον Δεκέμβριο του 2009, ήταν το αποκορύφωμα της συνωμοσίας για την επίτευξη υπερκράτους με μυστικότητα. Ενώ τα γρανάζια εξακολουθούν να κινούνται για να φέρουν κάθε έθνος πλήρως υπό τον έλεγχο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η συνθήκη που περιέχει τα στοιχεία του μη επικυρωμένου Ευρωπαϊκού Συντάγματος του 2004 με ένα πιο εύγευστο όνομα, είναι ένα σχέδιο για την εδραίωση της εξουσίας στα χέρια των λίγων μη εκλεγμένων. Κυρίως, αφαιρεί το δικαίωμα βέτο από τις εθνικές κυβερνήσεις, ενώ δεσμεύει όλες τις χώρες να συμμορφωθούν και να εφαρμόσουν την πολιτική που εγκρίνεται από τους ίδιους λίγους μη εκλεγμένους.
Το υπερκράτος της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι ένα σκαλοπάτι για την παγκόσμια κυβέρνηση των ελίτ. Ο γιος του Paul Warburg, James, μιλώντας στην Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών τον Φεβρουάριο του 1950, είπε: «Θα έχουμε Παγκόσμια Κυβέρνηση, είτε μας αρέσει είτε όχι. Το μόνο ερώτημα είναι αν η Παγκόσμια Κυβέρνηση θα επιτευχθεί με την κατάκτηση ή την συναίνεση». Η δήλωση του James Warburg είναι μια επέκταση του οράματος του Kalergi να ενοποιήσει ολόκληρο τον κόσμο σε πέντε κράτη.
Μέσα σε μόλις δέκα χρόνια μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η αρχική πρωτοβουλία του Kalergi για την δημιουργία μιας ενωμένης Ευρώπης είχε κερδίσει τεράστια διεθνή υποστήριξη και χρηματοδότηση, που και τα δύο γέννησαν ακόμη περισσότερες πρωτοβουλίες, κινήματα και οργανώσεις, κάτι που έμελλε να γίνει το καθοριστικό χαρακτηριστικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης που γνωρίζουμε σήμερα.
Επί του παρόντος, υπάρχουν επτά κύρια θεσμικά όργανα της ΕΕ: Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (που αποτελείται από τρία δικαιοδοτικά όργανα: Το Δικαστήριο, το Γενικό Δικαστήριο και το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης), η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (που αποτελείται από την Εκτελεστική Επιτροπή, διοικητικό συμβούλιο, το γενικό συμβούλιο και το εποπτικό συμβούλιο) και το Ελεγκτικό Συνέδριο.
Εκτός από τα επτά κύρια θεσμικά όργανα και τα παρακλάδια τους υπάρχουν επί του παρόντος 48 οργανισμοί, αποτελούμενοι από 37 αποκεντρωμένους οργανισμούς, έξι εκτελεστικούς οργανισμούς, δύο οργανισμούς Euratom (Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ατομικής Ενέργειας) και τρεις ανεξάρτητους φορείς. Από τους 37 αποκεντρωμένους οργανισμούς, έντεκα σχηματίστηκαν σε διάστημα 24 ετών (1975-1999), ενώ 26 σχηματίστηκαν σε διάστημα μόλις έντεκα ετών (2011-12). Αργότερα συμπεριελήφθησαν δύο ακόμη οργανισμοί: Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Συνοριοφυλακής και Ακτοφυλακής.
Υπάρχουν επίσης δύο συμβουλευτικές επιτροπές, η Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή και η Επιτροπή των Περιφερειών, καθώς και η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων. Επιπλέον, υπάρχουν τρεις διοργανικοί φορείς: Η Υπηρεσία Εκδόσεων, η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Επιλογής Προσωπικού και η Ευρωπαϊκή Σχολή Δημόσιας Διοίκησης και η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Καταπολέμησης της Απάτης.
Ακολουθεί η Ευρωπαϊκή Δημόσια Διοίκηση, η οποία αποτελείται από 34 γενικές διευθύνσεις, η οποία εξυπηρετεί την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Στην συνέχεια, υπάρχει η Γενική Γραμματεία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που αποτελείται από επτά γενικές διευθύνσεις, η οποία εξυπηρετεί το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την Προεδρία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.
Εκτός από το τεράστιο κόστος που συνεπάγεται η διατήρηση αυτής της γραφειοκρατίας, από τους μισθούς και τα έξοδα των εργαζομένων έως τα γενικά έξοδα σε 98 κτίρια της ΕΕ στις Βρυξέλλες και το Στρασβούργο, χιλιάδες δεσμίδες χαρτιού έχουν δημιουργηθεί για να τεκμηριώσουν τους περίπου 120.000 κανονισμούς και οδηγίες που αποτελούν το Ευρωπαϊκό Δίκαιο, το οποίο, σημαντικά, υπερισχύει του εθνικού δικαίου κάθε χώρας εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Για την άσκηση των αρμοδιοτήτων της Ένωσης, τα θεσμικά όργανα εκδίδουν κανονισμούς, οδηγίες, αποφάσεις, συστάσεις και γνώμες. Ο κανονισμός έχει γενική ισχύ. Είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα μέρη της ΕΕ και ισχύει άμεσα σε κάθε κράτος μέλος. Η οδηγία δεσμεύει κάθε κράτος μέλος στο οποίο απευθύνεται, όσον αφορά το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα, αλλά αφήνει την επιλογή του τύπου και των μέσων στην αρμοδιότητα των εθνικών αρχών. Η απόφαση είναι δεσμευτική ως προς όλα τα μέρη της για τους αποδέκτες της. Οι συστάσεις και οι γνώμες δεν έχουν δεσμευτική ισχύ.
Επ΄ αυτού, τον Ιούνιο του 2006 ο Βλαντιμίρ Μπουκόφσκι, ένας από τους πιο γνωστούς αντιφρονούντες επί Σοβιετικής Ένωσης, σε ομιλία του στις Βρυξέλλες, είπε τα εξής σχετικά με τους κανονισμούς της ΕΕ: «Όταν κοιτάξετε όλη αυτή την παράξενη δραστηριότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τις 80.000 σελίδες κανονισμών της, μοιάζει με το Gosplan (η Σοβιετική Επιτροπή Κρατικού Σχεδιασμού). Ένας οργανισμός που σχεδίαζε τα πάντα στην οικονομία, ως το τελευταίο παξιμάδι, λίγα χρόνια νωρίτερα». Ο Μπουκόφσκι κάνει περαιτέρω παραλληλισμούς μεταξύ της Σοβιετικής Ένωσης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, παρομοιάζοντας το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με το Ανώτατο Σοβιέτ και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή με το Πολιτικό Γραφείο.
Ο Μπουκόφσκι συνεχίζει: «Αν περάσετε από όλες τις δομές και τα χαρακτηριστικά αυτού του αναδυόμενου ευρωπαϊκού τέρατος, θα παρατηρήσετε ότι μοιάζει όλο και περισσότερο με την Σοβιετική Ένωση… Εν τω μεταξύ, εισάγουν όλο και περισσότερη ιδεολογία. Η Σοβιετική Ένωση ήταν ένα κράτος που διοικούνταν από ιδεολογία. Παρακολουθώ πολύ προσεκτικά πώς η πολιτική ορθότητα εξαπλώνεται και γίνεται μια καταπιεστική ιδεολογία».
Αυτό που είπε ο Μπουκόφσκι για την πολιτική ορθότητα, ήτοι τον ρατσισμό, την ξενοφοβία κ.α., δεν θα μπορούσε να είναι πιο επίκαιρο σήμερα, καθώς η κατασκευασμένη μεταναστευτική κρίση κατακλύζει την Ευρώπη και τις χώρες της, χωρίζοντας τους ανθρώπους σε όλα τα μήκη και πλάτη της Ένωσης. Ακριβώς όπως προειδοποίησε ο Μπουκόφσκι, όσοι δεν συμφωνούν με την περαιτέρω μετανάστευση παρουσιάζονται τώρα ως ρατσιστές ή/και ξενοφοβικοί, συχνά αναφέρονται ως εξτρεμιστές, φασίστες ή νεοναζί. Υπάρχει ελάχιστος ορθολογικός λόγος για τις πλήρεις επιπτώσεις της αυξημένης μετανάστευσης. Αντίθετα, τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης και οι πολιτικοί σπεύδουν να κινδυνολογήσουν για τους «κινδύνους της ακροδεξιάς».
Πέρα από τις λεπτομέρειες του ρατσισμού και της ξενοφοβίας, υιοθετούνται ευρύτεροι νόμοι για την «ρητορική μίσους» από μεμονωμένες χώρες. Τέτοιοι νόμοι είναι ανοιχτοί σε πολύ διαφορετικά επίπεδα ερμηνείας και δεν λαμβάνουν υπόψη τις θρησκευτικές πεποιθήσεις ή την ενημερωμένη κατανόηση και, ως εκ τούτου, είναι ανοιχτοί σε κατάχρηση. Δεδομένου του αυξανόμενου αριθμού νόμων για την ρητορική μίσους τα τελευταία χρόνια, είναι πολύ πιθανό ο αριθμός τέτοιων νόμων ή/και τα άρθρα εντός αυτών των νόμων να συνεχίσουν να αυξάνονται ώστε να καλυφθεί κάθε πιθανή παραμικρή λεπτομέρεια. Σε αυτό το σημείο ο παραλογισμός όχι μόνο θα έχει επιτευχθεί, αλλά θα έχει μεγιστοποιηθεί.
Θυμίζουμε: Τον Ιανουάριο του 2016 το Facebook ξεκίνησε την Online Civil Courage Initiative, με επικεφαλής την Εβραιογερμανίδα πρώην πράκτορα της Stasi, Anetta Kahane, η οποία το 1998 ίδρυσε το Amadeu Antonio Stiftung (AAS) ως «απάντηση στην νεοναζιστική υποκουλτούρα που διαπερνά την πρώην Ανατολική Γερμανία και έχει παρεισφρήσει στην πρώην Δυτική Γερμανία». Οι χρηματοδότες της AAS περιλαμβάνουν τα Ιδρύματα Ανοιχτής Κοινωνίας (Open Society) του Soros. Ο George Soros (Ούγγρος-Αμερικανός-Εβραίος) ήταν σημαντικός χρηματοδότης των έγχρωμων επαναστάσεων (όπως στο Κίεβο το 2014) και της Αραβικής Άνοιξης που αιματοκύλησε την Λιβύη, Συρία, Αίγυπτο και Τυνησία.
Όταν η Kahane έδωσε συνέντευξη στο Russia Today το 2010, είπε τα εξής για την μετανάστευση στην Ευρώπη: «Η μετανάστευση είναι το μέλλον. Δεν μπορείς να εργάζεσαι και να ζεις σε έναν παγκοσμιοποιημένο κόσμο, στην μέση του κόσμου στην Ευρώπη, χωρίς μετανάστευση και μετακίνηση πληθυσμών. Επομένως, πρέπει πραγματικά να κάνετε μια καλή πολιτική μετανάστευσης σε όλη την Ευρώπη. Και βλέπουμε ότι η ιστορία της Ευρώπης με την μακρά ιστορία του εθνικισμού και των μικρών χωρών μπαίνει τώρα σε κρίση, οπότε θα χρειαστεί πολύς χρόνος για να βελτιωθεί, αλλά πρέπει πραγματικά να αλλάξετε την πολιτική της μετανάστευσης εντός της Ευρώπης. Αυτό είναι πολύ σημαντικό, πρέπει να προσαρμόσετε το εκπαιδευτικό σύστημα και να προσαρμόσετε όλη την αυτοκατανόηση των κρατών. Δεν είναι πλέον μόνο λευκοί ή μόνο Σουηδοί ή μόνο Πορτογάλοι ή μόνο Γερμανοί. Είναι πολυπολιτισμικά μέρη στον κόσμο».
Οι σημερινές πολυεθνικές ευρωπαϊκές πόλεις είναι μια αυξανόμενη αντανάκλαση των λόγων της Kahane και του ακόλουθου αποσπάσματος από το βιβλίο του Kalergi του 1925, PraktischerIdealismus:
«Ο άνθρωπος του μέλλοντος θα είναι μιγάς. Οι σημερινές φυλές και τάξεις θα εξαφανιστούν λόγω της εξαφάνισης του χώρου, του χρόνου και της προκατάληψης. Η Ευρασιατική-Νεγροειδής φυλή του μέλλοντος, παρόμοια στην εξωτερική της εμφάνιση με τους Αρχαίους Αιγύπτιους, θα αντικαταστήσει την ποικιλομορφία των λαών με μια ποικιλία ατόμων».
Το αν ο Kalergi υποστήριζε ή όχι την επιμειξία ή απλώς την υπαινίσσεται ως αναπόφευκτο δεν είναι σαφές από τα λίγα διαθέσιμα αποσπάσματα, αλλά σε αυτό το στάδιο του ευρωπαϊκού παιχνιδιού οι προθέσεις του είναι άσχετες γιατί η ουσία έχει γίνει αντιληπτή και έχει επιβληθεί σε έναν σε μεγάλο βαθμό ανυποψίαστο πληθυσμό μέσω της τρέχουσας πολιτικής της ΕΕ για την μετανάστευση.
Το 1999, ο στρατηγός Wesley Clark (Λευκορωσικής-εβραϊκής καταγωγής), Ανώτατος Συμμαχικός Διοικητής Ευρώπης του ΝΑΤΟ (1997-2000), είπε: “Δεν υπάρχει χώρος στην σύγχρονη Ευρώπη για εθνικά καθαρά κράτη. Αυτή είναι μια ιδέα του 19ου αιώνα και προσπαθούμε να την μεταφέρουμε στον 21ο αιώνα, αλλά θα το κάνουμε με πολυεθνικά κράτη”.
Επιπλέον, σε μια ομιλία του τον Σεπτέμβριο του 2008, ο Nicolas Sarkozy (Ελληνοεβραϊκής καταγωγής), μίλησε για την αναγκαιότητα της επιμειξίας: «Ο στόχος είναι να αντιμετωπιστεί η πρόκληση της φυλετικής διασταύρωσης. Η πρόκληση της φυλετικής διασταύρωσης που αντιμετωπίζουμε τον 20ο αιώνα. Δεν είναι επιλογή, είναι υποχρέωση. Είναι επιτακτική ανάγκη. Δεν μπορούμε να κάνουμε διαφορετικά. Κινδυνεύουμε να βρεθούμε αντιμέτωποι με μεγάλα προβλήματα. Πρέπει να αλλάξουμε, επομένως θα αλλάξουμε. Όλα ταυτόχρονα. Στις επιχειρήσεις, στην διοίκηση, στην εκπαίδευση, στα πολιτικά κόμματα. Και θα υποχρεωθούμε ως προς τα αποτελέσματα. Εάν αυτός ο εθελοντισμός δεν λειτουργήσει για την Δημοκρατία, τότε το κράτος θα προχωρήσει σε ακόμη πιο καταναγκαστικά μέτρα».
Προς επίρρωση των λεγομένων του Sarkozy, μερικά διαφωτιστικά λόγια από το PraktischerIdealismusτου Kalergi: «Στο βαθμό που η Ευρώπη είναι χριστιανική, είναι με την πνευματική έννοια εβραϊκή, στο βαθμό που η Ευρώπη είναι ηθική, είναι εβραϊκή… Τώρα βρισκόμαστε στο κατώφλι της τρίτης εποχής των νέων καιρών, του σοσιαλισμού…Αυτή η εξέλιξη, και μαζί της το χάος της σύγχρονης πολιτικής, θα βρει το τέλος της μόνο τότε, όταν μια πνευματική αριστοκρατία αρπάξει τα μέσα εξουσίας της κοινωνίας: Μπαρούτι, χρυσό, μελάνι και τα χρησιμοποιήσει για την ευλογία του ευρύτερου κοινού».
Λόγω της διαρκούς πλύσης εγκεφάλου τις τελευταίες δεκαετίες, πολλοί άνθρωποι εξακολουθούν να αντιστέκονται στην σύνδεση των κουκκίδων και αρνούνται να δουν την εικόνα που προκύπτει, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι οι ίδιοι οι Εβραίοι που ο Kalergi θεωρούσε σπουδαίους και εκτιμούσε βαθιά, όχι μόνο υποστήριξαν και χρηματοδότησαν τις πρωτοβουλίες του, αλλά κατέχουν επίσης έναν δυσανάλογο αριθμό ισχυρών θέσεων στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τις χώρες μέλη της σήμερα. Αυτές οι θέσεις δεν είναι μόνο επίσημες σε επίπεδο ΕΕ και εθνικών κυβερνήσεων, αλλά και πολιτιστικά επιδραστικές, όπως στα μέσα ενημέρωσης, την τηλεόραση, την κινηματογραφική βιομηχανία, την μουσική βιομηχανία κ.λπ.
Η κοινωνική, πολιτιστική και οικονομική αλλαγή επιβάλλεται μέσω νομοθεσίας, κανονισμών, οδηγιών πολιτικής, ομάδων πίεσης και δεξαμενών σκέψης, αλλαγή που υποστηρίζονται από τα μέσα ενημέρωσης, τα οποία επίσης διαδίδουν την εγκεκριμένη σκέψη (μελάνι). Οι οικονομίες χειραγωγούνται μέσω των κεντρικών τραπεζών και του χρηματιστηρίου (χρυσός). Και τα αναφαίρετα δικαιώματά μας υποτάσσονται μέσω ενός ολοένα αυξανόμενου αριθμού τυραννικών νόμων, που υποστηρίζονται από την βία (μπαρούτι) ή απλώς την απειλή βίας, η οποία για την πλειοψηφία των ανθρώπων είναι το μόνο που απαιτείται για να διασφαλιστεί η συμμόρφωση.
Η Ευρώπη σήμερα θα ήταν σε μεγάλο βαθμό αγνώριστη για αυτούς που την έζησαν στα μέσα του προηγούμενου αιώνα. Ό,τι κερδίσαμε με τα ανοιχτά σύνορα το χάσαμε στις ατομικές ελευθερίες, καθώς όλο και περισσότερες πτυχές της ζωής μας υπόκεινται σε φορολογία, ρύθμιση, επιτήρηση και πολιτική ορθότητα.
Η ετερογένεια των εθνικών πολιτισμών μας ομογενοποιείται προοδευτικά. Οι κανονισμοί συμμόρφωσης των επιχειρήσεων και οι οικονομικές πολιτικές της ΕΕ επηρεάζουν μαζικά τις επιχειρήσεις και τις οικονομίες, με πολλές επιχειρήσεις, ιδίως μικρές επιχειρήσεις να αγωνίζονται να επιβιώσουν. Εν τω μεταξύ, τα κέντρα των πόλεων στεγάζουν όλο και περισσότερο τις ίδιες αλυσίδες καταστημάτων και καφετέριες. Η μαζική μετανάστευση, σε συνδυασμό με την «μετανάστευση αντικατάστασης», αλλάζει γρήγορα το πρόσωπο της Ευρώπης, καθώς οι εθνοτικοί Ευρωπαίοι γίνονται μειονότητα στις μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις.
Αν δεν αντισταθούμε, σε δέκα, είκοσι, τριάντα χρόνια από τώρα πώς θα είναι η ζωή στην Ευρώπη;
Δεδομένου ότι ο γραφειοκρατικός κολοσσός της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα συνεχίσει να κινείται, δημιουργώντας όλο και περισσότερους κανονισμούς και επιτρέποντας σε πολλούς περισσότερους μετανάστες να ζουν και να εργάζονται εντός των συνόρων της, το αποτέλεσμα δεν θα πρέπει να αποτελεί μεγάλη έκπληξη. Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα πνίξει αυτό που κάποτε καθόριζε την Ευρώπη: Την κυριαρχία των εθνών και την ποικιλομορφία των ελεύθερων λαών και πολιτισμών.
