Σολζενίτσιν για το ρωσικό έθνος και την αμερικανική στάση απέναντι στην εθνική του αναγέννηση:

«Είναι φυσικό οι Ηνωμένες Πολιτείες να επιθυμούσαν επί δεκαετίες την ήττα και την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Όμως ελάχιστοι στη Ρωσία γνωρίζουν τον νόμο PL 86-90 του Κογκρέσου, που θεσπίστηκε το 1959. Μέσα από τις παρεμβολές στα ξένα ραδιόφωνα φτάνει στ’ αυτιά μας η ετήσια “Εβδομάδα των υποδουλωμένων εθνών” – μια υπόσχεση, υποτίθεται, για απελευθέρωση από την κομμουνιστική τυραννία.

Μα όχι για όλους: οι Ρώσοι δεν συγκαταλέγονται στους καταπιεσμένους. Αντίθετα, ο νόμος ορίζει ρητά ως δυνάστη όχι τον παγκόσμιο κομμουνισμό, αλλά τη Ρωσία την ίδια, τους Ρώσους. Στο ίδιο πνεύμα με τις δηλώσεις του Μπρεζίνσκι, του Κίσινγκερ και άλλων, ο νόμος αυτός στρέφει την Αμερική όχι εναντίον του κομμουνισμού, αλλά εναντίον της Ρωσίας. Και μέχρι σήμερα παραμένει σε ισχύ, αμετάβλητος. Δεν πρόκειται για παρανόηση· το 1997 οι Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούσαν να γιορτάζουν την “εβδομάδα των εθνών που υποδουλώθηκαν από τους Ρώσους”. Αυτό δεν είναι αστοχία· είναι προετοιμασία για το μέλλον».

«Στη νομπελική μου διάλεξη είπα: “Τα έθνη είναι ο πλούτος της ανθρωπότητας· είναι οι συνοπτικές προσωπικότητές της· ακόμη και το μικρότερο φέρει τα δικά του χρώματα, κρύβει μέσα του μια ιδιαίτερη όψη του Θεϊκού σχεδίου”. Η φράση αυτή έγινε δεκτή με καθολική επιδοκιμασία· ένα ευχάριστο γενικό κομπλιμέντο.

Όταν όμως πρόσθεσα ότι αυτό ισχύει και για τον ρωσικό λαό, ότι κι αυτός έχει δικαίωμα στην εθνική αυτοσυνείδηση, στην αναγέννηση μετά από μια σκληρότατη πνευματική ασθένεια, τότε η αντίδραση υπήρξε οργισμένη: κατηγορήθηκα για μεγαλοκρατικό εθνικισμό. Δεν ήταν μόνο ο Σαχάροφ· ήταν ένα ευρύ στρώμα της μορφωμένης τάξης που μίλησε μέσα από εκείνον.

Για τους Ρώσους δεν προβλέπεται η δυνατότητα να αγαπούν τον λαό τους χωρίς να μισούν τους άλλους. Σε εμάς απαγορεύεται να μιλήσουμε όχι μόνο για εθνική αναγέννηση, αλλά ακόμη και για εθνική αυτοσυνείδηση· κι αυτή ακόμη παρουσιάζεται ως επικίνδυνη Λερναία Ύδρα».

Το κείμενο εκφράζει την εργαλειοποιημένη αντίδραση στην Εθνική οντότητα ακόμη και πριν απο αρκετές δεκαετίες. Ίσως η μανία εκείνων που έχουν προσωπικά αποκηρύξει τα Έθνη και προσπαθούν να κάνουν και ..τα Έθνη να αποκηρύξουν τον εαυτό τους, να εξηγεί κάποιο κομμάτι της ψυχωτικής εμμονής των Ευρωπαίων ηγετών να προκαλούν παγκόσμιους πολέμους βασισμένοι “στις πιθανές επιθετικές κινήσεις ενός υποτιθέμενου εχθρού”.

ΞΥΠΝΗΣΤΕ!