Μόλις κατανοηθεί πλήρως ο νεκροπολιτικός υπολογισμός του Μονοπολικού ηγεμόνα, όπως σκιαγραφήηκε στην σειρά των άρθρων μας που προηγήθηκαν, εναπόκειται στους στοχαστές και τους στρατηγικούς σχεδιαστές του μεταπολιτικού «άξονα αντίστασης», και κυρίως σε εκείνους της Εθνικής και Πατριωτικής Δεξιάς των Διαφωνούντων, των Ευρασιατικών και των Πολυπολικών Κινημάτων, να αξιολογήσουν το δικό τους οπλοστάσιο της κοσμοθεωρίας και να δημιουργήσουν ένα οπλοστάσιο ενός ολοκληρωμένου συστήματος επιθετικών οραμάτων και ιδεών. Ήρθε η ώρα να ξεδιπλώσουμε τα μεγάλα όπλα.

Μια «αφηγηματική επανάσταση» είναι απαραίτητη προϋπόθεση για κάθε γεωπολιτική επανάσταση, το δε βαθύτερο επίπεδο στο οποίο μπορεί να επηρεαστεί μια αφήγηση είναι το επίπεδο της γλώσσας. Από αυτή την άποψη, η αρχαία ελληνική γλώσσα, από την οποία έχει προέλθει μεγάλο μέρος του επιστημονικού και πολιτικού λεξιλογίου του σύγχρονου κόσμου, μπορεί να επαναχρησιμοποιηθεί δημιουργικά – όπως φαίνεται στην έννοια «Νεκροπολιτική». Έτσι, οι υπάρχουσες ελληνικές λέξεις, όπως η «διάκριση» (η πνευματική διάκριση) και η κελτική φράση «Άναμ Κάρα» ή «φίλος ψυχής», μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε νέα περιβάλλοντα και να αποκτήσουν νέες έννοιες με νέες λειτουργίες. Επιπλέον, η αρχαία ελληνική γλώσσα, η οποία είναι εκφραστικά ευέλικτη και ταυτοχρόνως αναλυτικά παραγωγική, επιτρέπει τη συνεχή «ενημέρωση»: τη δημιουργία νέων λέξεων που ταιριάζουν σε νέες πραγματικότητες. Εδώ, ο συγγραφέας επιθυμεί να προτείνει μια τέτοια νέα λέξη και να τη θέσει στη διάθεση του Ευρασιατικού και Πολυπολικού κοσμοθεωρητικού πολέμου: την λέξη «Γεωσοφία». Αν η Φιλοσοφία περιγράφει την αφηρημένη αφοσίωση στη Σοφία, τότε η Γεωσοφία περιγράφει τη συγκεκριμένη γήινη βάση της Σοφίας.¹

Ως επίσημος κλάδος της μάθησης, η Φιλοσοφία έχει διαδραματίσει βασικό ρόλο στη διαμόρφωση και την καθοδήγηση του Δυτικού Πολιτισμού από τη γέννησή του στην Ελλάδα, πριν από δυόμισι χιλιετίες. Ωστόσο, στις τελευταίες δεκαετίες, η Δυτική Φιλοσοφία, καθώς και ο Δυτικός Πολιτισμός, έχουν φθάσει στο τέλος τους. Η κύρια θέση που προωθείται στην αρθρογραφία μας είναι ότι, ακόμη και αν η Δυτική Φιλοσοφία και ο Δυτικός Πολιτισμός έχουν πλέον χαθεί ανεπανόρθωτα, μια νέα Φιλοσοφία και ένας νέος Πολιτισμός, που ξεπερνούν τις δυτικές μορφές αλλά βασίζονται στα δυτικά επιτεύγματα, μπορούν ακόμη να πάρουν τη θέση τους. Οι προοπτικές που προσφέρει η Γεωσοφία, η οποία ασχολείται με μια κυριολεκτική θεμελίωση της ανθρώπινης γνώσης στην μη ανθρώπινη γήινη πραγματικότητα, μπορούν να βοηθήσουν στη διευκόλυνση της επιστημολογικής ρήξης που είναι απαραίτητη για την επίτευξη μιας τέτοιας νέας Φιλοσοφίας και ενός τέτοιου νέου Πολιτισμού. Τέτοιες προοπτικές μπορούν να βοηθήσουν στη δημιουργία μιας τομής στον κοσμοθεωρητικό πόλεμο, στον ανοικτό χώρο πέρα ​​από τις ερμητικά σφραγισμένες πλέον γραμμές (θα μπορούσε κανείς να πει: τα διαλογικά «πλαίσια») του κλειστού πλέον δυτικού συστήματος γνώσης. Μόνον η αδίστακτη κινητική δύναμη, καθοδηγούμενη από την αληθινή μυθοποιητική δύναμη, μπορεί πλέον να διασπάσει τις γραμμές με τις οποίες το «Χρυσό Δισεκατομμύριο» – σαν σκέψη και πράξη – της Συλλογικής Δύσης, έχει σφραγιστεί από την γήινη πραγματικότητα και την έχει σφραγίσει. Και  η Γεωσοφία θεμελιώνει αυτές τις ανατρεπτικές δυνάμεις, την κινητική και την μυθοποιητική.

Οι λέξεις έχουν δύναμη: η κινητική δύναμη συμπληρώνεται και κατευθύνεται από την αφηγηματική δύναμη. Έτσι, η προέλευση της Μονοπολικής ηγεμονικής εξουσίας, που σηματοδοτεί την θαλασσοκρατική κατάργηση αυτού που ο σπουδαίος Καρλ Σμιτ ονόμασε «Νόμος της Γης»,², μπορεί επίσημα να χρονολογηθεί σε δύο διακηρύξεις που έκανε η νικηφόρα Δύση μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης: τη «Νέα Παγκόσμια Τάξη» το 1991 και το «Τέλος της Ιστορίας» το 1992. Από τη μία πλευρά, η κινητική δύναμη του Μονοπολικού ηγεμόνα, που εγκαθιδρύθηκε με την ανακοίνωσή του για τη Νέα Παγκόσμια Τάξη, εξαρτάται από την αποτελεσματική επιβολή (τελικά με στρατιωτικά μέσα) της αυτοπροσδιοριζόμενης «τάξης που βασίζεται σε κανόνες», την οποία κατάφερε να διατηρήσει για τρεις δεκαετίες μέχρι την ανοιχτή πρόκληση από τη Ρωσία το 2022. Από την άλλη πλευρά, η αφηγηματική δύναμη του Μονοπολικού ηγεμόνα, που εγκαθιδρύθηκε με την ανακοίνωσή του για το «Τέλος της Ιστορίας», εξαρτάται από την εκ μέρους του αποτελεσματική διαγραφή οποιασδήποτε αληθινής Φιλοσοφίας από το δημόσιο τομέα (επιβάλλοντας μέσα την εννοιολογική αδυναμία) επειδή το «Τέλος της Ιστορίας» (η ιστορία διαμορφώνεται από μετατοπίσεις παραδειγμάτων ισχύος) συνεπάγεται αναγκαστικά και το «Τέλος της Φιλοσοφίας» (η φιλοσοφία διαμορφώνεται από μετατοπίσεις γνωστικών παραδειγμάτων).

Το Τέλος της Φιλοσοφίας επιβλήθηκε μέσω του συνεπούς περιορισμού κάθε ακαδημαϊκά ασκούμενης και δημόσια επιτρεπόμενης σκέψης μέσα σε διαρκώς στενότερα «πλαίσια» επιτρεπόμενης σκέψης και «παράθυρα» επιτρεπόμενης γνώμης, διαμορφωμένα από υλιστική-ντετερμινιστική και ωφελιμιστική-αναγωγική ιδεολογία³.¨Όμως, το αποκλειστικά υλιστικό και ωφελιμιστικό σχήμα που επιβλήθηκε σε αυτά τα πλαίσια και παράθυρα, σημαίνει επίσης ότι όλες οι «εκχωρημένες αξίες» μέσα σε αυτά κατέστησαν ουσιαστικά απείρως «εύπλαστες» και «ρευστές»: Οι αξίες ανάγονται σε λειτουργίες της πραγματιστικής μετατόπισης όσων βρίσκονται στην εξουσία. Εν ολίγοις: αλήθεια γίνεται η γνώμη των ισχυρών. Έτσι, σύμφωνα με τα συμφέροντα της κυρίαρχης παγκοσμιοποιητικής-μηδενιστικής ελίτ, όλα στη δημόσια σφαίρα ανάγονται σε μια συνάρτηση της (πάντα «ρευστής») «αγοραίας αξίας» («το πιστωτικό σκορ»), ενώ όλα στην ιδιωτική σφαίρα ανάγονται σε μια συνάρτηση της (πάντα «ρευστής») «δημόσιας ωφέλειας» («το κοινωνικό σκορ»). Για να χρησιμοποιήσουμε την εύστοχη διατύπωση του Ιταλού φιλοσόφου Τζόρτζιο Αγκάμπεν, και τα δύο ανάγονται σε εξισώσεις «γυμνής ζωής» στον λογισμό του νεοτελειοποιημένου ολοκληρωτικού κράτους, ενός κράτους που φτάνει στο πιο προηγμένο στάδιο ανάπτυξής του στη Δύση μετά τη «Μεγάλη Επαναφορά», η οποία τώρα –εύστοχα- αναφέρεται ως Συλλογική Δύση. [ Ο Αγκάμπεν ενδιαφέρθηκε για την ιστορία των εννοιών, κυρίως της μεσαιωνικής φιλοσοφίας αλλά και των εννοιών μέσα στη γενεαλογική μελέτη των κατηγοριών του δικαίου και της θεολογίας. Η έννοια της βιοπολιτικής, δανεισμένη από τον Φουκώ, είναι επίσης κέντρο ενδιαφέροντος πολλών έργων του.]

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι το φαινομενικά παντοδύναμο αντι-ιστορικό και αντι-φιλοσοφικό «αφηγηματικό κενό» γύρω από το οποίο έχει κατασκευαστεί η νεο-ολοκληρωτική «Συλλογική Δύση» είναι επίσης μοναδικά ευάλωτο επειδή είναι εντελώς ασύμβατο με οποιοδήποτε είδος κρατικής έννοιας και κρατικής μορφής που βασίζεται στην ιστορία και στη φιλοσοφία, είτε εσωτερικά είτε εξωτερικά. Αυτό το «αφηγηματικό κενό» μπορεί να συγκριθεί με μια τεχνητά επιβληθείσα κατάσταση πλήρους σκότους που απειλείται ακόμη και από την παραμικρή έκθεση στο φως. Εξ ου και η λογοκρισία του Τύπου και οι πολιτικές διώξεις της Συλλογικής Δύσης στην εγχώρια σκηνή και, ως εκ τούτου, οι πολιτικές της για «αλλαγή καθεστώτος» και οι «ανθρωπιστικές» παρεμβάσεις της στη διεθνή σκηνή. Ουσιαστικά, η τεχνητή «ζωή μέσα σε φούσκα» της Συλλογικής Δύσης είναι ασύμβατη με οποιαδήποτε βιώσιμη εμπειρία της πραγματικότητας: Πρέπει είτε να αλλάξει την πραγματικότητα – είτε να καταστραφεί από αυτήν. Η τρέχουσα σύγκρουση Ανατολής εναντίον Δύσης δεν είναι επομένως μια «σύγκρουση πολιτισμών», αλλά μάλλον μια υπαρξιακή πάλη μεταξύ θεμελιωδώς αντίθετων και εντελώς ασυμβίβαστων οντολογικών καταστάσεων.

Η Συλλογική Δύση μετά τη Μεγάλη Επαναφορά έχει υποχωρήσει ανεπανόρθωτα σε αντιπολιτισμικές μεθόδους, που είναι ασύμβατες με οποιαδήποτε μορφή πολιτισμού – αυτές οι μέθοδοι πρέπει είτε να θριαμβεύσουν παγκοσμίως είτε να εξαφανιστούν εντελώς. Κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Επαναφοράς, η οπισθοδρομική κίνηση δεκαετιών εκ μέρους της Δύσης προς την πολιτισμική παρακμή και τη διάλυση της ταυτότητας έφθασε σε ένα σημείο χωρίς επιστροφή. Πέρα από αυτό το σημείο του «ορίζοντα γεγονότων», η Δύση πέρασε σε μιαν άλλη διάσταση που υπόκειται σε ριζική αντιστροφή ρόλων. Έτσι, ο δυτικός πολιτισμός και η ταυτότητα έχουν πάψει να υπάρχουν στη συλλογική συνείδηση ​​των λαών που κατοικούν στην ιστορική Δυτική πατρίδα, δηλαδή την πρώην Καθολική και πρώην Προτεσταντική Ευρώπη συν την υπερπόντια Αγγλόσφαιρα. Ο δυτικός πολιτισμός και η δυτική ταυτότητα έχουν υποστεί έναν ριζικό μετασχηματισμό, που χαρακτηρίζεται από κοινωνικοοικονομική αντιστροφή (συλλογικοποίηση, αποβιομηχάνιση), πολιτικο-νομική ανατροπή (ολοκληρωτισμός, νεοφεουδαρχία) και ψυχοκοινωνική διαστροφή (φετιχισμός, διανθρωπισμός / τρανσουμανισμός). Η Συλλογική Δύση μετά τη Μεγάλη Επαναφορά πρέπει να αναγνωριστεί γιατί ουσιαστικά είναι: πρώην Δυτική, μεταδυτική και αντιδυτική – και πρέπει να καταπολεμηθεί ως τέτοια.

Αλλά ακόμη και όταν ο δυτικός πολιτισμός και η ταυτότητα έχουν καταπέσει στην ιστορική δυτική πατρίδα, εξακολουθούν να επιβιώνουν, σε τροποποιημένες αλλά αναγνωρίσιμες μορφές, αλλού: σε τμήματα της Λατινικής Αμερικής και στην Ανατολική Ευρώπη, όπου η Χριστιανική Παράδοση, ο ευρωπαϊκός πολιτισμός και η δυτική επιστήμη έχουν βρει έναν ένθερμο υπερασπιστή στην αναστημένη Ρωσία. Ακόμα κι αν η Ρώμη έχει πέσει, το Βυζάντιο εξακολουθεί να στέκεται. Από αυτές τις «θέσεις παράγωγα της υποχώρησης», δεν είναι αδιανόητο ή απίθανο ότι κάποια στιγμή, αφού εξαντλήσει την ορμή της η δαιμονική δύναμη που τώρα κινεί τη Συλλογική Δύση, οι χαμένες δυτικές γαίες μπορεί να ανακαταληφθούν, όπως ακριβώς ο Βελισάριος κατάφερε να ανακαταλάβει τη Ρώμη, οδηγώντας τις λεγεώνες του Βυζαντίου στη νίκη ενάντια σε συντριπτικές πιθανότητες. Αλλά, δεδομένης της πολυδιάστατης φύσης του «Πολέμου των Κόσμων» που βρίσκεται σε εξέλιξη, η Ανακατάκτηση της Πεσμένης Δύσης δεν μπορεί να επιτευχθεί μόνο με κινητική δύναμη: Απαιτείται μια εξίσου ισχυρή αφηγηματική δύναμη για να την υποστηρίξει. Από αυτή την άποψη, η Γεωσοφία υπόσχεται μεγάλη δυναμική: προσδίδοντας (ή μάλλον: επιστρέφοντας) την ιερή υπόσταση της Σοφίας Ενσαρκωμένης στην ίδια τη Γήινη πραγματικότητα, δημιουργείται μια νέα αφήγηση πραγματικά επαναστατικής (ετυμολογικά: στρεφομένης οπισθοδρομικώς) ισχύος.

Η Γεωσοφική Αρχή με την εφαρμογή της θα επέστρεφε την ιερή επικύρωση στα αρχαία και οργανικά φυσικά και πολιτιστικά όρια: όλα τα όρια της γήινης πραγματικότητας του φυσικού και ανθρώπινου βιόκοσμου, από γεωλογικά οριοθετημένα ρήγματα και υδάτινα συστήματα, σε βιολογικά οριοθετημένα οικοσυστήματα και βιότοπους, έως γλωσσικά και θρησκευτικά οριοθετημένα σύνορα και σύνορα, θα αποκτούσαν – ή μάλλον: θα ανακτούσαν – τη διδακτική αυθεντία τους. Η ρητή δέσμευση των ανερχόμενων Ευρασιατικών και Πολυπολικών Κινημάτων στην Γεωσοφική Αρχή, μια δέσμευση που ήδη υπονοείται στο έργο των ιδρυτών τους, θα προσέδιδε στον σκοπό τους την αναμφισβήτητη και αδιάσειστη υπερφυσική ποιότητα ενός Ιερού Σκοπού. Θα παρείχε επίσης στις Μεγάλες Δυνάμεις και σε άλλους κρατικούς και μη κρατικούς παράγοντες, που επί του παρόντος έλκονται από τα Ευρασιατικά και Πολυπολικά αίτια εντός διαφόρων, αμοιβαία ενισχυόμενων οργανισμών, όπως ο «Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης» (Shanghai Cooperation Organisation – SCO, ο BRICS [ο διεθνής πολιτικός οργανισμός των κορυφαίων αναδυόμενων αγορών, που τώρα αποτελείται από δέκα χώρες: τη Βραζιλία, τη Ρωσία, την Ινδία, τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας και τη Νότια Αφρική, καθώς και την Αίγυπτο, την Αιθιοπία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Ιράν και τη Σαουδική Αραβία. Ο όρος προέρχεται από τα αρχικά γράμματα των ονομάτων των αρχικών χωρών,(Brazil, Russia, India, China, and South Africa)] και η «Ευρασιατική Οικονομική Ένωση» (Eurasian Economic Union – EAEU), ένα ενοποιητικό εννοιολογικό και αφηγηματικό πλαίσιο.

Η αναγνώριση της Γεωσοφικής Αρχής θα ευθυγράμμιζε αναγκαστικά τους πολλαπλούς Πόλους Μεγάλων Δυνάμεων του κόσμου, επειδή θα αναγνώριζαν ο ένας τον δεσμό του με τη Γη και την πραγματικότητα του άλλου και ως εκ τούτου τα νόμιμα φυσικά και πολιτιστικά όρια και τα στρατηγικά του συμφέροντα. Η ίδια αναγνώριση θα παρακινούσε επίσης αυτούς τους ευθυγραμμισμένους Πόλους Μεγάλων Δυνάμεων να υπερασπιστούν προληπτικά τη Γεωσοφική Τάξη από οποιαδήποτε  παράβαση (υπερεθνική, υπερπολική και υπερανθρώπινη), ενοποιώντας τους Πόλους αυτούς σε μια συντονισμένη προσπάθεια για την εξάλειψη των αντιγήινων και αντιανθρώπινων απειλών για τη Γεωσοφική Τάξη, απειλών όπως η παγκοσμιοποιητική-μηδενιστική απειλή που προέρχεται επί του παρόντος από την κακοδιοικούμενη Συλλογική Δύση. Μια τέτοια «Συναυλία του Κόσμου της Γεωσοφικής Συμμαχίας» θα ξεκινούσε από εκεί που σταμάτησε η «Συναυλία της Ευρώπης της Ιεράς Συμμαχίας».

Κατά μίαν έννοιαν, η προσκόλληση στη Γεωσοφική Αρχή θα επέτρεπε στην ίδια την Γη – την «Γαία Ανησιδώρα», τη «Δωροδότρια Γη» των Αρχαίων Ελλήνων – να ανακτήσει τη φωνή της. Μετά από πέντε μεγάλους αιώνες καταπίεσης υπό την αιγίδα της «Δυτικής Νεωτερικότητας», επιτέλους, η Γη μπόρεσε και πάλι να «μιλήσει για τον εαυτό της», όπως έκανε κάποτε με την προηγούμενη ανθρωπότητα. Υπ΄ αυτήν την έννοια, η καθιέρωση της Γεωσοφικής Αρχής ισοδυναμεί με την αναβίωση της Ιεράς Γεωγραφίας ⁴.