Μέχρι σήμερα, η ελληνική γλώσσα παραμένει το βασικό μέσο στο οποίο κωδικοποιείται η γνώση που φτάνει μέσα στο πλαίσιο της σύγχρονης δυτικής επιστήμης. Μέσω των συγχρόνων δυτικών επιστημών και τεχνών, η χρήση αυτού του μέσου έχει εξαπλωθεί σε όλο τον κόσμο, ακόμη και στην Καρδιά της Αφρικής. Αυτή η παλαιά «Καρδιά του Σκότους» παρέμεινε ανέγγιχτη από τις μεθόδους ανάλυσης και αντίληψης που βασίζονται στην εγγράματη γνώση, στον «γραμματισμό», μέχρι τα μέσα του 19^ου  αιώνος, αλλά εκεί η διαρκής ικανότητα της ελληνικής γλώσσας να παράγει νέες έννοιες και σκέψη βρίσκει τώρα μια νέα σημαντική επιβεβαίωση. Στην Κεντρική Αφρική επινοήθηκε μια νέα λέξη στην ελληνική γλώσσα, μία λέξη που κρατά το κλειδί για την κατανόηση μιας νέας πραγματικότητας, που πηγάζει από τη νέα Καρδιά του Σκότους, η οποία τώρα πιά είναι η Δύση : Η λέξη «Νεκροπολιτική».

Στο κατώφλι της «Μεγάλης Επαναφοράς», ο Ζοζέφ Ασίλ Μπέμπε (Joseph-Achille Mbembe), ένας πολιτικός θεωρητικός γεννημένος στο Καμερούν, εδημοσίευσε το έργο-ορόσημο Νεκροπολιτική – «Necropolitics. Με αυτό του το πόνημα επεκτείνει, σε βάθος και έκταση, το μοντέλο «βιοεξουσίας» του μεγάλου στοχαστή Paul-Michel Foucault, επισημαίνοντας το επιστημολογικό σχίσμα που στηρίζει τη δομή εξουσίας την οποίαν επιβάλλει η Δύση και αναλύοντας την επιβολή του καθεστώτος των «ζωντανών νεκρών» σε συγκεκριμένες ανθρώπινες ομάδες (συμπεριλαμβανομένων ολόκληρων εθνών, με το παλαιστινιακό έθνος ως πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα) ως τυπικό εργαλείο προβολής ισχύος της Παγκοσμιοποίησης. Αλλού, ο συγγραφέας αυτού του δοκιμίου χρησιμοποίησε τα σχήματα λόγου του περί των «ζωντανών νεκρών» (και της «αποκάλυψης των ζόμπι») για να διευκρινίσει τις εσωτερικές συνθήκες της Δύσεως (δηλαδή την ψυχο-ιστορική τροχιά Κρίσεως της Σύγχρονης Δύσεως και την κοινωνικοπολιτισμική δυναμική της Πτώσεως της Δύσεως)² ,αλλά ο Μπέμπε χρησιμοποιεί τα ίδια σχήματα και την ίδια αναφορά για να διευκρινίσει τις εξωτερικές εκδηλώσεις της δυτικής ηγεμονικής εξουσίας.

Ορθώς προσδιορίζει την Κυριαρχία ως το αποφασιστικό κριτήριο της νεκροπολιτικής ισχύος: Η έλλειψή της, οδηγεί σε καθεστώς «ζωντανών νεκρών». Την εποχή που δημοσιεύθηκε το βιβλίο «Νεκροπολιτική», το 2019, σχεδόν ολόκληρος ο κόσμος ζούσε ακόμα στη «Μονοπολική Στιγμή», η οποία εξεκίνησε το 1992 με την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, αλλά έληξε το 2022 με την έναρξη της Ειδικής Στρατιωτικής Επιχειρήσεως στην Ουκρανία. Επειδή ο αγώνας για την αποκατάσταση της κυριαρχίας (σε όλα τα επίπεδα, από την ατομική σωματική αυτονομία, μέσω της εθνικής αυτοδιάθεσης έως την αυτονομία του πολιτισμού και του κράτους) είναι το βασικό καθήκον του αντι-παγκοσμιοποιητικού συνασπισμού που σιγά σιγά συσσωρεύεται γύρω από τα Ευρασιατικά και Πολυπολικά Κινήματα, αυτά τα κινήματα καλά θα έκαναν να επανεξετάσουν το νεκροπολιτικό μοντέλο του Μπέμπε και να το εφαρμόσουν στον τομέα των διεθνών σχέσεων και της γεωπολιτικής στρατηγικής.

Ως προκαταρκτική παρατήρηση, πρέπει να σημειωθεί ότι το νεκροπολιτικό μοντέλο του Μπέμπε εξηγεί σε μεγάλο βαθμό την εντυπωσιακά «αντι-πολεμική» φύση της βίας που ασκείται από τον πολεμοκάπηλο Μονοπολικό ηγεμόνα της Δύσεως ενάντια στον Πολυπολικό «άξονα αντίστασης» της Ευρασιατικής Ανατολής και του Παγκόσμιου Νότου ! Πλήττει  κατά προτίμηση τους αδύναμους και αθώους: Τους αμάχους και τους ανυπεράσπιστους πολίτες. Η αντισυμβατικά πολυδιάστατη και αδίστακτα βίαιη φύση της συγκρούσεως (ψευδείς ειδήσεις, στοχευμένες δολοφονίες, μαζική τρομοκρατία) στο πρώτο και κύριο θέατρο αυτής της συγκρούσεως, που είναι η Μικρή Ρωσία, αντανακλά την ουσιαστικά «νεκροπολιτική» φύση της: Εκεί, ο κύριος αμφισβητίας του Δυτικού ηγεμόνα, η Ρωσική Ομοσπονδία, αρχικά στερείται κυριαρχίας (δηλαδή θεωρείται ότι υπόκειται στην «τάξη που βασίζεται σε κανόνες» όπως τους ορίζει η Δύση), στη συνέχεια υπόκειται σε «ακύρωση» (δηλαδή αποκλείεται από την «Διεθνή Κοινότητα», όπως την ορίζει η Δύση) και τελικά καταδικάζεται σε καθεστώς «ζωντανού νεκρού» (δηλαδή μειώνεται σε μιάν εξαρτημένη κι ανήμπορη «ολόγυμνη ζωή» εν αναμονή της εξαλείψεώς της από τον κόσμο !) Η φύση της συγκρούσεως σε αυτό το θέατρο αποκαλύπτει ένα οντολογικό ρήγμα πρωτοφανούς, μάλλον δε και εσχατολογικά αβυσσαλέου βάθους.

Πίσω από τους αντιπάλους στέκονται τώρα ριζικά αντίθετες κοσμοθεωρίες που αναγκαστικά χωρίζουν ολόκληρο τον κόσμο σε δύο στρατόπεδα: Πίσω από τις δυνάμεις πληρεξουσίων της «Ουκρανίας», καθοδηγούμενες από το ΝΑΤΟϊκό σκέλος του Μονοπολικού ηγεμόνα, στέκεται ολόκληρη η Συλλογική Δύση ως ο αυτοανακηρυγμένος μοναδικός παγκόσμιος κυρίαρχος της Νέας Παγκόσμιας Τάξης, και πίσω από τον Ρωσικό Στρατό στέκεται ένας ad hoc Πολυπολικός συνασπισμός, που ενώνει την Ευρασιατική Ανατολή και τον Παγκόσμιο Νότο. Παρά τη σοβαρότητα των ζητημάτων που αμφισβητούνται σε άλλα θέατρα της συνεχιζόμενης παγκόσμιας συγκρούσεως, [κυρίως στο Θέατρο της Ανατολικής Ασίας, όπου η Δυτική θαλασσοκρατία χρησιμοποιεί την υπεράκτια Ιαπωνία, την Ταϊβάν και την «προκυμαία» της Νότιας Κορέας για να χλευάσει, να αποτρέψει και να απειλήσει τη Ρωσία, την Κίνα και τη Βόριο Κορέα, αλλά και στο Δυτικό Ασιατικό Θέατρο, όπου ο Μονοπολικός ηγεμόνας είναι αποφασισμένος να διατηρήσει τον ασφυκτικό του έλεγχο στις πετρελαιοπηγές, στις ναυτιλιακές οδούς και στους ιερούς τόπους της Μέσης Ανατολής ενάντια σε έναν αυτοσχέδιο άξονα αντίστασης], το αποφασιστικό θέατρο του πολέμου παραμένει η πρώτη γραμμή της Μικρής Ρωσίας, που εκτείνεται από τα Έλη του Πριπέτ μέχρι τις παραλίες της Μαύρης Θάλασσας.

Εκεί, πέρα ​​από το παλιό πεδίο μάχης των αιματοπόστιστων γαιών της Ανατολικής Ευρώπης, ο Μονοπολικός ηγεμόνας προβάλλει τη νεκροπολιτική του δύναμη χειραγωγώντας κυνικά τα αδελφά σλαβικά έθνη της Μεγάλης Ρωσίας και της Μικρής Ρωσίας ώστε να διεξάγουν έναν εντελώς άσκοπο εμφύλιο πόλεμο, εξαπατώντας και θυσιάζοντας το δεύτερο για να μειώσει και να αποανθρωποποιήσει το πρώτο. Οι ψυχο-ιστορικές πτυχές αυτής της εντελώς τεχνητής και διαβολικά κατασκευασμένης συγκρούσεως υποδεικνύουν τους ουσιαστικά νεκροπολιτικούς στόχους του Μονοπολικού ηγεμόνα: Αυτοί είναι η ταυτόχρονη ήττα και των δύο μερών, η μείωση του πληθυσμού της Ουκρανίας, πιθανώς η μελλοντική τοποθεσία ενός νεο-Χαζαρικού (ανιστορικού, αντινομικού) μοντέλου κράτους, και η υποδούλωση της Ρωσίας, για να χρησιμεύσει πιθανώς ως μία «terra nullius» και φυτεία σκλάβων για τους δυτικούς τραπεζίτες του υψηλού χρηματοπιστωτικού κλάδου και τους μηχανικούς των κοινωνικών πειραμάτων.

Αυτή η σύγκρουση βρισκόταν σε εξέλιξη εδώ και πολύ καιρό: Σε μιαν αργή εκδοχή και ανεστραμμένης αξίας αναγωγή της Επιχειρήσεως «Μπαρμπαρόσα» του Τρίτου Ράιχ, το ΝΑΤΟ προχωρά σταθερά προς τα εμπρός από το 1990, διασχίζοντας την γραμμή εκκινήσεως του Άξονα του Ιουνίου 1941, με την απορρόφηση των χωρών της Βαλτικής τον Μάρτιο του 2004, και τελικά πλησιάζοντας τη γραμμή μέγιστης προέλασης του Άξονα του Δεκεμβρίου 1941, καταλαμβάνοντας το ουκρανικό κράτος κατά τη διάρκεια του πραξικοπήματος Μαϊντάν τον Φεβρουάριο του 2014. Το ΝΑΤΟ στη συνέχεια άρχισε να δημιουργεί μια τρομερή δύναμη «πληρεξουσίων εκπροσώπων», αναδιαμορφώνοντας, χρηματοδοτώντας και κατηχώντας τις Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας, οχυρώνοντάς τις σε οχυρώσεις επιπέδου «Γραμμής Μαζινό», ενισχύοντάς τις με μισθοφορικές εξάρσεις τύπου «Atomwaffen» και καθιστώντας τις συμπαραστάτες μαζικής τρομοκρατίας με την εμπλοκή τους σε μια συστηματική εκστρατεία βομβαρδισμού, δολιοφθοράς και βιολογικού πολέμου εναντίον των αποσχισθεισών περιοχών της Κριμαίας και του Ντονμπάς, μιαν εκστρατεία που διακόπηκε μόνο από την έναρξη της Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης της Ρωσίας τον Φεβρουάριο του 2022.

Ακόμη και οι ανενημέρωτοι και προκατειλημμένοι παρατηρητές συμφωνούν ότι, η αρχική επίθεση της Ρωσίας ήταν αρκετά περιορισμένης εμβέλειας: Διέλυσε την επιθετική συγκέντρωση στρατευμάτων του καθεστώτος του Κιέβου εναντίον της αποσχισθείσας περιοχής Ντονμπάς, ελειτούργησε ως προειδοποίηση προς τη Δύση ώστε να μην κλιμακώσει την κατάσταση και έδωσε στη Ρωσία μόχλευση για τελικές διαπραγματεύσεις διευθέτησης. Τέτοιες διαπραγματεύσεις πράγματι πραγματοποιήθηκαν και παραλίγο να ολοκληρωθούν στην Αττάλεια της Τουρκίας τον Μάρτιο του 2022, προτού ασκηθεί βέτο από τους Δυτικούς …. χορηγούς του καθεστώτος του Κιέβου, με πρώτο τον Βρετανό τότε πρωθυπουργό Μπόρις Τζόνσον. Από εκείνο το σημείο και μετά, η κρίση της Ουκρανίας μεταμορφώθηκε πλέον σε έναν γενικευμένο «ολοκληρωμένο πόλεμο», έναν πόλεμο στον οποίο το καθεστώς του Κιέβου υποστηρίχθηκε και υποστηρίζεται από την πλήρη ισχύ της Δύσεως, λαμβάνοντας σχεδόν απεριόριστα κεφάλαια, τεράστια αποθέματα πολεμικού υλικού και σημαντικές ενισχύσεις προσωπικού μεταμφιεσμένες σε συμβούλους, μισθοφόρους και εθελοντές, καθώς και πρόσβαση (σε πραγματικό χρόνο) σε τεχνολογία επιτήρησης και πληροφοριών. Επίσης το ουκρανικό καθεστώς δέχθηκε και γενική, διασυνοριακή υποστήριξη από τα κυρίαρχα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης για να διαστρεβλώσουν την αλήθεια με ψευδείς αφηγήσεις προπαγάνδας φρικαλεοτήτων και στρατιωτικής νίκης.

Η νεκροπολιτική φύση της συγκρούσεως φαίνεται πιο ξεκάθαρα στην απόλυτη διαστροφή της κυρίαρχης «μιντιακής εκστρατείας» της Συλλογικής Δύσεως, η οποία έχει συστηματικά καταστείλει τα εγκλήματα πολέμου του καθεστώτος του Κιέβου στο μέτωπο, καθώς και τις ολοκληρωτικές πρακτικές στο εσωτερικό, καθώς και αγνοώντας τις φρικτές απώλειες που υπέστησαν οι Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας και την άνευ προηγουμένου μείωση του πληθυσμού της Ουκρανίας, η οποία έχει πλέον χάσει πάνω από το μισό του προπολεμικού πληθυσμού της, λόγω απωλειών μάχης, εκροών προσφύγων και προσαρτήσεων παραμεθόριων περιοχών.

Ένας άλλος δείκτης της νεκροπολιτικής φύσεως της συγκρούσεως είναι η επιβολή από τη Συλλογική Δύση ενάντια στη Ρωσία ενός άνευ προηγουμένου συνδυασμού οικονομικών κυρώσεων, οικονομικών ποινών, ταξιδιωτικών περιορισμών και κατασχέσεων περιουσιακών στοιχείων, κατά κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου, του ιστορικού προηγουμένου και της κοινής λογικής, συνδυασμού σχεδιασμένου ώστε να σηματοδοτήσει την ακύρωση της ρωσικής κρατικής κυριαρχίας. Σε αυτό θα πρέπει να προστεθεί η νεκροπολιτική φύση ενός «πολυδιάστατου» κινητικού πολέμου, που εξαπολύθηκε στην ίδια στην προπολεμική ρωσική επικράτεια μέσω μιας συνεχούς εκστρατείας διασυνοριακών βομβαρδισμών, δολιοφθοράς υποδομών, κυβερνοεπιθέσεων και στοχευμένων δολοφονιών. Αυτές υποστηρίζονται ανεπιφύλακτα από ολόκληρη τη Συλλογική Δύση και έχουν σαφώς σχεδιαστεί για να κάμψουν το ηθικό των ρωσικών πολιτών, να ενθαρρύνουν τη ρωσική εμφύλια διαμάχη και να κατακρημνίσουν το ρωσικό κράτος. Όλα αυτά τα μέτρα έχουν ως «νεκροπολιτικό» αντικειμενικό σκοπό να στερήσουν από το ρωσικό κράτος την κυριαρχία του και να υποβαθμίσουν τον ρωσικό λαό σε κατάσταση «ζωντανού νεκρού».

Σπρώχνοντας τη Ρωσία στα πρόθυρα του πολέμου, η Συλλογική Δύση εθεώρησε ότι ήταν απαλλαγμένη από το διεθνές δίκαιο, το ιστορικό προηγούμενο και τη γεωπολιτική πραγματικότητα. Έχει κάνει το ίδιο λάθος για την Ρωσική Ομοσπονδία του 2022 το οποίο έκανε η ηγεσία του Τρίτου Ράιχ για τη Σοβιετική Ένωση του 1941: Και οι δύο υπέθεσαν ότι αντιμετώπιζαν μιαν αδύναμη και ασταθή κρατική δομή, που είχε ανεγερθεί από ένα διεφθαρμένο και εκτός επαφής καθεστώς, μισητό από τον λαό του και ανίκανο να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε σοβαρή πρόκληση. Και οι δύο έκαναν μοιραίο λάθος ! Με τον ίδιο τρόπο που, κατά τα πρώτα δύο χρόνια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου, ο Κόκκινος Στρατός ανέκαμψε από την καταστροφική αρχική ήττα και ο σοβιετικός λαός ετήρησε μιαν αποφασιστική συλλογική στάση απέναντι σε μιαν υπαρξιακή απειλή, έτσι και τώρα, στα πρώτα δύο χρόνια του Πολέμου της Ουκρανίας, ο Ρωσικός Στρατός έχει ανασυσταθεί σε μια τρομερή μηχανή μάχης και το ρωσικό κράτος έχει αναπροσαρμόσει την κοινωνικοοικονομική του δομή, ώστε να συμμορφώνεται με τις επιταγές του πολέμου, ορίζοντας μέγιστη αυτάρκεια, μέγιστη αποτελεσματικότητα και μέγιστη αλληλεγγύη.

Δυόμιση χρόνια μετά την έναρξη της συγκρούσεως, είναι ασφαλές να πούμε ότι η επίθεση «σοκ και δέους» της Συλλογικής Δύσεως απέτυχε, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η νεκροπολιτική κοσμοθεωρία που την πυροδότησε έχει εξαφανισθεί. Αντίθετα, τώρα που ο «Αστραπιαίος Πόλεμος» της Δύσεως έχει ματαιωθεί από τον ρωσικό στρατό και ο οξύτερος κίνδυνος έχει περάσει για το ρωσικό κράτος, η Ευρασιατική Ανατολή και ο Παγκόσμιος Νότος πρέπει να προετοιμαστούν για τη μετάβαση της Συλλογικής Δύσεως σε έναν ολοκληρωτικό πόλεμο, δηλαδή έναν πόλεμο καθοδηγούμενο από νεκροπολιτική «λογική». Σε τελική ανάλυση, ακόμη και τα σώματα, οι τάφοι και οι μνήμες των πεσόντων είναι αναπόφευκτο να εργαλειοποιηθούν – όπως έχουν ήδη γίνει στο Θέατρο της Γάζας του μεγάλου πολέμου μεταξύ της απανθρωποποιημένης Δύσεως και των ακόμα ανθρώπινων υπολοίπων. Εκεί, τα σώματα έχουν αποκρυφθεί από συγγενείς, τα νεκροταφεία έχουν σκαφτεί και τα ονόματα έχουν σβηστεί από τα αρχεία. Δεν υπάρχει λόγος να πιστεύουμε ότι αυτοί οι νέοι «κανόνες εμπλοκής» δεν θα εφαρμοστούν σύντομα αλλού – και μάλιστα παντού.

Οι στοχαστές και οι στρατηγιστές του Ευρασιατικού και Πολυπολικού Κινήματος πρέπει επειγόντως να αποδεχτούν τις πλήρεις επιπτώσεις της νεκροπολιτικής στρατηγικής της Συλλογικής Δύσεως. Αν πρόκειται να αντιμετωπίσουν τον εχθρό στο πεδίο της μάχης του κοσμοθεωρητικού πολέμου με οποιαδήποτε ελπίδα επιτυχίας, πρέπει να προσαρμόσουν ριζικά και γρήγορα τη νοοτροπία τους. Πρέπει να μάθουν να είναι πιο αδίστακτοι – και, αν χρειαστεί, οι πιό αδίστακτοι από όλους !

1. «Η καρδιά του σκότους» (1899) είναι νουβέλα γραμμένη από τον Άγγλο – Πολωνό μυθιστοριογράφο Τζόζεφ Κόνραντ, η οποία αφηγείται ένα ταξίδι μέσω του ποταμού Κονγκό προς το ελεύθερο κράτος του Κόνγκο στην καρδιά της Αφρικής.

Ο Τσαρλς Μάρλοου, ο αφηγητής, λέει την ιστορία του σε κάποιους φίλους επάνω σε ένα πλοίο που είναι αγκυροβολημένο στον ποταμό Τάμεση. Αυτό το σκηνικό αποτελεί το πλαίσιο ώστε ο Μάρλοου να αφηγηθεί την ιστορία με την εμμονή του απέναντι στον επιτυχημένο έμπορο ελεφαντόδοντου Κουρτζ. Ο Κόνραντ κάνει παραλληλισμούς μεταξύ του Λονδίνου («η μεγαλύτερη πόλη στην γη») και της Αφρικής ως ενός τόπου που είναι βυθισμένος στο σκότος. Κεντρικό στοιχείο σε αυτό το έργο του Κόνραντ είναι η ιδέα ότι υπάρχει μικρή διαφορά μεταξύ των «πολιτισμένων» και των «άγριων» ανθρώπων.

Εκυκλοφόρησε για πρωτη φορά το 1902 ως σειρά ιστοριών σε τρία μέρη, στο βρετανικό περιοδικό «Blackwood’s Magazine», με αφορμή τον εορτασμό της εκατοστής έκδοσης του και αργότερα κυκλοφόρησε εκ νέου και μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες. (Στα Ελληνικά κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 2000 από τις Εκδόσεις Ερατώ, και κατόπιν σε άλλες μεταφράσεις.)

Η νουβέλλα απετέλεσε έμπνευση για την εξαιρετική αμερικανική περιπετειώδη πολεμική ταινία ταινία «Αποκάλυψη, Τώρα!» του Ιταλοαμερικανού σκηνοθέτη Φράνσις Φορντ Κόπολα το 1979. Πρωταγωνιστούσαν οι Μάρλον Μπράντο,  Μάρτιν Σιν και Ρόμπερτ Ντυβάλ. Η υπόθεση της ταινίας διαδραματίζεται κατά την διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ και ακολουθεί τον κεντρικό χαρακτήρα, τον λοχαγό Μπέντζαμιν Γουίλαρντ (Σιν), σε μια μυστική αποστολή δολοφονίας  του αποστάτη και θεωρούμενου ως παράφρονα Συνταγματάρχη των Ειδικών Δυνάμεων Γουόλτερ  Κουρτζ (Μπράντο), που διοικεί σαν ημίθεος τη δική του στρατιά από ιθαγενείς στην ουδέτερη Καμπότζη. Το εξαιρετικό σενάριο, από τον Τζον Μίλιους και τον Κόπολα, ανανεώνει το σκηνικό της  προαναφερόμενης νουβέλας του Τζόζεφ Κόνραντ προσαρμόζοντάς το στον πόλεμο του Βιετνάμ.

Το 1969, κατά την διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ, ο Συνταγματάρχης Λούκας και ο Στρατηγός Κόρμαν ανησυχούν με τις δραστηριότητες του αποστάτη Κουρτς και αναθέτουν στον βετεράνο των ειδικών δυνάμεων, Λοχαγό του αμερικανικού στρατού Μπέντζαμιν Γουίλαρντ να «τερματίσει» την διοίκηση του Κουρτς. Έχοντας αμφιβολίες για την αποστολή του, ο Γουίλαρντ επιβιβάζεται σε μια βάρκα περιπολίας του ναυτικού, για να ανέβει τον ποταμό Νουνγκ. Στην πορεία συναντά τον παράτολμο Αντισυνταγματάρχη Μπιλ Κίλγκορ, διοικητή μιας μοίρας του ιππικού και ενθουσιώδη σέρφερ, ώστε να συζητήσουν σχετικά με τη διαδρομή στον ποταμό. Ο Κίλγκορ αρχικά χλευάζει την αποστολή, άλλα όταν ανακαλύπτει ότι ένα άνδρας του πληρώματος, ο Λανς, είναι επαγγελματίας σέρφερ συμφωνεί να τους συνοδεύσει στις εκβολές του ποταμού, οι οποίες ελέγχονται από τους Βιετκόνγκ και οι εκεί συνθήκες …..είναι καλές για σέρφινγκ ! Με την αυγή, τα ελικόπτερα εφορμούν με την υπόκρουση των βαγνερικών Βαλκυριών στα μεγάφωνά τους (!), ενώ κατά τη διάρκεια της επίθεσης ο Κίλγκορ διατάζει επίθεση κατά του εχθρού με ναπάλμ που πυρπολούν παντελώς το τοπίο. Μετά, ο Γουίλαρντ μαζεύει τους άντρες και αρχίζουν τη πορεία τους ανάντη στον ποταμό.

Αφότου περάσουν το τελευταίο αμερικανικό φυλάκιο στον ποταμό, τη γέφυρα Νο Λονγκ, όπου επικρατεί χάος, ο Γουιλάρντ ανακαλύπτει ότι προηγουμένως έχει σταλεί σε αποστολή ίδια με τη δική του και άλλος αξιωματικός, ο Λοχαγός Κόλμπι, ο οποίος πήρε το μέρος του Κουρτς. Παράλληλα το σκάφος δέχεται επιθέσεις από τον εχθρό, που δεν τον βλέπουν, με αποτέλεσμα ο κυβερνήτης του σκάφους και ένας άνδρας να σκοτωθούν.Η βάρκα φθάνει στο φυλάκιο του Κουρτς και το εναπομείναν πλήρωμα συναντά έναν Αμερικανό φωτογράφο, που διαρκώς  επαινεί την μεγαλοφυΐα του Κουρτς, ενώ στο φυλάκιο βρίσκει κι άλλους Αμερικανούς στρατιώτες. Γυρνώντας στο σκάφος, ο Γουίλαρντ παίρνει μαζί του τον Λανς και αφήνει πίσω ένα άλλο άνδρα, τον Σεφ, για να διατάξει αεροπορική επιδρομή στο φυλάκιο αν δε γυρίσουν. Στο φυλάκιο, ο Γουίλαρντ δένεται και μεταφέρεται στον Κουρτς, μέσα σε  σε ένα σκοτεινό ναό. Βασανίζεται και φυλακίζεται ενώ ο Κουρτς αφήνει μπροστά του το κομμένο κεφάλι του Σεφ. Μετά από αρκετές μέρες ο Λοχαγός αφήνεται να κυκλοφορεί ελεύθερος στο φυλάκιο. Ο Κουρτς του μιλάει σχετικά με τη θεωρία του για τον πόλεμο, την ανθρωπότητα και τον πολιτισμό, ενώ επαινεί την ασπλαχνία και την αφοσίωση των Βιετκόνγκ. Στη συνέχεια αναφέρει την οικογένειά του και ζητά από τον Γουίλαρντ να πει στον γιο του σχετικά με το θάνατό του.

Τη νύχτα, κατά τη διάρκεια μιας τελετουργικής θυσίας ενός νεροβούβαλου από τους ιθαγενείς, ο Γουίλαρντ μπαίνει στο θάλαμο του Κουρτς και του επιτίθεται με μία ματσέτα. Τραυματισμένος θανάσιμα ο Συνταγματάρχης Κουρτς πριν πεθάνει ψιθυρίζει «ο τρόμος … ο τρόμος». Το φυλάκιο είναι σε αναβρασμό και όταν ο Γουιλάρντ βγαίνει από τα δώματα με τη ματωμένη ματσέτα, υποκλίνονται και τον αφήνουν τον Γουίλαρντ να να φύγει με τον  Λανς. Καθώς απομακρύνονται, αντηχούν οι τελευταίες λέξεις του Κουρτς, ενώ ο κόσμος σκοτεινιάζει.

2. Βλέπε το βιβλίο του συγγραφέως Alexander Wolfheze, «Λευκό Ρόδο. Δέκα Παραδοσιοκρατικά Δοκίμια σχετικά με την Κρίση στην Σύγχρονη Δύση» («Alba Rosa. Ten Traditionalist Essays about the Crisis in the Modern West» ) Λονδίνο, εκδόσεις Arktos, 2018) στις σελίδες 147-186, όπου χαρακτηριστικώς αναφέρονται τα εξής :

Δώδεκα Κανόνες για την Αρχαιοφουτουριστική Επανάσταση

Το κείμενο παρουσιάζει δώδεκα κανόνες που στοχεύουν στην καθοδήγηση της Αρχαιοφουτουριστικής Επαναστάσεως για την καταπολέμηση του Πολιτισμικού Μηδενισμού.

• Ο Πρώτος Κανόνας δίνει έμφαση στην αναγνώριση των κρίσεων και των διασυνδέσεών τους.

• Ο Δεύτερος Κανόνας εστιάζει στην κατανόηση του «Πολιτισμικού Μηδενισμού» ως ασθένειας που επηρεάζει την κοινωνία.

• Ο Τρίτος Κανόνας προσδιορίζει την εχθρική ελίτ ως τον παθογόνο παράγοντα που διαιωνίζει αυτά τα ζητήματα.

• Οι επόμενοι κανόνες υποστηρίζουν την αναγνώριση της κρίσης, την αποδοχή των απαραίτητων μεταρρυθμίσεων και την αποκατάσταση της αυθεντικής ταυτότητος και ηθικής.

Η Σημασία της Αποκαταστάσεως της Ταυτότητος

Το κείμενο τονίζει τη σημασία της ανακαλύψεως και αποκαταστάσεως αυθεντικών ταυτοτήτων.

• Οι αυθεντικές ταυτότητες θεωρούνται μια πολύτιμη κληρονομιά που πρέπει να ανακτηθεί.

• Η αποδόμηση που παράγεται από το συγκρότημα του πολιτισμικού μηδενισμού απειλεί τις έμφυλες, θρησκευτικές και εθνοτικές ταυτότητες.

• Η διαδικασία αποκαταστάσεως απαιτεί ένα κοινοτικό όραμα με αναγωγική κατεύθυνση.

Ηθική Ανωτερότητα και Ευθύνη

Το κείμενο υποστηρίζει την ηθική ανωτερότητα του Αρχαιοφουτουριστικού κινήματος σε αντίθεση με την εχθρική ελίτ.

• Το κίνημα μπορεί να κατακτήσει το ηθικό πλεονέκτημα, υποστηρίζοντας τα πραγματικά δικαιώματα και την ηθική μεταχείριση.

• Η ηθική ανωτερότητα απαιτεί μια δίκαιη επίλυση των κληρονομιών του Πολιτισμικού Μηδενισμού.

• Το κίνημα πρέπει να αντιμετωπίσει τις τοξικές επιπτώσεις της πολυπολιτισμικότητας, του υλισμού και της κοινωνικής θηλεοποίησης.

Ο Ρόλος της Παραδοσιοκρατίας

Το κείμενο αναδεικνύει την Παραδοσιοκρατία ως πηγή γνώσης και καθοδήγησης για την Αρχαιοφουτουριστική Επανάσταση.

• Η παραδοσιαρχική σκέψη μπορεί να διαγνώσει τα ζητήματα και να καθορίσει μια πορεία προς τα εμπρός.

• Τονίζεται η ανάγκη για μια υπερβατική αναφορά για την αποκατάσταση του Δυτικού πολιτισμού.

• Ο απώτερος στόχος είναι η προετοιμασία για μια νέα αυγή πέρα ​​από τις τρέχουσες κρίσεις.

Το Όραμα για μια Χρυσή Αυγή

Το κείμενο ολοκληρώνεται με ένα όραμα για ένα μετασχηματιστικό μέλλον, που αναφέρεται ως «Χρυσή Αυγή».

• Αυτή η  Χρυσή Αυγή αντιπροσωπεύει την εκπλήρωση αρχαίων και φουτουριστικών υποσχέσεων.

• Περιλαμβάνει μια συλλογική προσπάθεια για την αντιμετώπιση των κρίσεων και την αποκατάσταση του Νόμου.

• Ο απώτερος στόχος είναι η επίτευξη μιας επαναφοράς στην κανονικότητα για όλους τους Δυτικούς λαούς.

Το Κάλεσμα για Μη Βίαια Αντίσταση

Το κείμενο αντλεί έμπνευση από ιστορικά μη βίαια κινήματα αντίστασης για να ενθαρρύνει παρόμοιες δράσεις σήμερα.

• Η Ολλανδική Εξέγερση αναφέρεται ως παράδειγμα επιτυχημένου αγώνα ενάντια στην τυραννία.

• Το κίνημα του Λευκού Ρόδου χρησιμεύει ως ηθικός οδηγός για τη σύγχρονη αντίσταση ενάντια στον Πολιτισμικό Μηδενισμό.

• Το κείμενο προτρέπει τα άτομα να αναλάβουν προσωπική ευθύνη και να συμμετάσχουν σε παθητική αντίσταση.

Επιδίωξη Προσωπικού και Επαγγελματικού Προορισμού και Αποστολής

Όλοι θα πρέπει να δίνουν προτεραιότητα στις ουσιαστικές δραστηριότητες έναντι των υλικών ανταμοιβών στην προσωπική και επαγγελματική τους ζωή.

• Τα άτομα θα πρέπει να ασχολούνται με δραστηριότητες όπως η μητρότητα, τα θρησκευτικά καθήκοντα, η επιστημονική εξερεύνηση και η καλλιτεχνική έκφραση, οι οποίες είναι εξίσου πολύτιμες με την βιομηχανική εργασία.

• Ο υλικός πλούτος δεν πρέπει να είναι ο πρωταρχικός στόχος. Αντίθετα, οι προσωπικές και κοινωνικές ανταμοιβές πρέπει να έχουν προτεραιότητα.

• Οι δίκαιοι μισθοί θα πρέπει να διασφαλίζουν ότι ένας εργαζόμενος μπορεί να στηρίξει επαρκώς τον εαυτό του και την οικογένειά του, χωρίς να προωθεί την πολυτέλεια ή τη ματαιοδοξία.

• Η συνεργασία μεταξύ ιδιοκτητών και εργαζομένων είναι απαραίτητη για αμοιβαίο όφελος, καθώς τα συμφέροντά τους είναι αλληλένδετα.

Δικαίωμα στην ανάπαυση και τον ελεύθερο χρόνο

Κάθε άτομο έχει δικαίωμα στην ανάπαυση και τον ελεύθερο χρόνο, οι οποίοι θα πρέπει να είναι ανάλογοι με την εργασία του και να μην επιδιώκονται ως αυτοσκοπός.

• Το Άρθρο 24 δίνει έμφαση στους εύλογους περιορισμούς του ωραρίου εργασίας και στην παροχή άδειας μετ’ αποδοχών.

• Η ανάπαυση και ο ελεύθερος χρόνος πρέπει να θεωρούνται ως ανταμοιβές για την προσπάθεια και όχι ως στόχοι που πρέπει να επιδιώκονται ανεξάρτητα.

Δικαίωμα σε Επαρκές Βιοτικό Επίπεδο

Κάθε άτομο δικαιούται ένα βιοτικό επίπεδο που να υποστηρίζει την υγεία και την ευημερία, συμπεριλαμβανομένων των βασικών αναγκών και της κοινωνικής ασφάλισης.

• Το Άρθρο 25 περιγράφει τα δικαιώματα σε τροφή, ένδυση, στέγαση, ιατρική περίθαλψη και κοινωνικές υπηρεσίες.

• Ειδική φροντίδα και βοήθεια επιβάλλονται για τη μητρότητα και την παιδική ηλικία, διασφαλίζοντας ίση προστασία για όλα τα παιδιά.

• Οι διατάξεις κοινωνικής ασφάλισης δεν θα πρέπει να επεκτείνονται επιπόλαια σε ανεύθυνα ή εγκληματικά στοιχεία.

Δικαίωμα στην Εκπαίδευση και την Πολιτιστική Ταυτότητα

Κάθε άτομο έχει δικαίωμα σε εκπαίδευση που προάγει την προσωπική ανάπτυξη και σέβεται την πολιτιστική ταυτότητα.

• Το Άρθρο 26 ορίζει ότι η εκπαίδευση πρέπει να είναι δωρεάν και υποχρεωτική στο δημοτικό επίπεδο, με την τριτοβάθμια εκπαίδευση να είναι προσβάσιμη με βάση την αξία.

• Η εκπαίδευση πρέπει να προάγει την κατανόηση και τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ενώ παράλληλα να καλλιεργεί αυθεντικές πολιτιστικές ταυτότητες.

• Οι γονείς έχουν το δικαίωμα να επιλέγουν τον τύπο εκπαίδευσης για τα παιδιά τους, αντανακλώντας την πολιτιστική και κοινωνική τους ταυτότητα.

Συμμετοχή στην Πολιτιστική Ζωή

Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα να συμμετέχει στην πολιτιστική ζωή και να επωφελείται από τις επιστημονικές εξελίξεις.

• Το Άρθρο 27 τονίζει τη σημασία της ενεργού συμμετοχής στην πολιτιστική ζωή της κοινότητος και όχι της παθητικής κατανάλωσης.

• Οι δημιουργοί επιστημονικών, λογοτεχνικών και καλλιτεχνικών έργων  πρέπει να αναγνωρίζονται, αλλά η συμβολή τους θα πρέπει πρωτίστως να υπηρετεί την κοινότητα.

Κοινωνική και Διεθνής Τάξη για τα Δικαιώματα

Κάθε άτομο δικαιούται μια κοινωνική και διεθνή τάξη που επιτρέπει την πραγμάτωση των δικαιωμάτων και των ελευθεριών.

• Το Άρθρο 28 ορίζει ότι τα ατομικά δικαιώματα ορίζονται από τις κοινότητες και τα έθνη, απορρίπτοντας την έννοια των καθολικών δικαιωμάτων.

• Τα δικαιώματα και οι ελευθερίες πρέπει να εξισορροπούνται με τις κοινοτικές υποχρεώσεις και περιορισμούς για να διασφαλίζεται το κοινό καλό.

Καθήκοντα απέναντι στην Κοινότητα

Κάθε άτομο έχει ευθύνες απέναντι στην κοινότητά του, οι οποίες είναι απαραίτητες για την προσωπική του ανάπτυξη.

• Το Άρθρο 29 υπογραμμίζει ότι τα δικαιώματα και οι ελευθερίες συνοδεύονται από καθήκοντα σεβασμού των δικαιωμάτων των άλλων και της γενικής ευημερίας.

• Το κοινό καλό και η διαγενεακή συνέχεια θα πρέπει να υπερισχύουν των ατομικών δικαιωμάτων.

Απαγόρευση Καταστροφής Δικαιωμάτων

Κανένα κράτος, ομάδα ή άτομο δεν έχει το δικαίωμα να εμπλέκεται σε δραστηριότητες που υπονομεύουν τα δικαιώματα και τις ελευθερίες που περιγράφονται στη διακήρυξη.

• Το Άρθρο 30 τονίζει τη σημασία της προστασίας των δικαιωμάτων και των ελευθεριών που κατοχυρώνονται στη διακήρυξη από οποιεσδήποτε καταστροφικές ενέργειες.

Δικαιώματα των Αυτοχθόνων Λαών

Οι αυτόχθονες λαοί έχουν το δικαίωμα να διατηρούν τον πολιτισμό και την ταυτότητά τους χωρίς αναγκαστική αφομοίωση.

• Το Άρθρο 7 υποχρεώνει τα κράτη να αποτρέπουν ενέργειες που υπονομεύουν την ακεραιότητα, τον πολιτισμό και τα δικαιώματα γης των αυτόχθονων.

• Πρέπει να θεσπιστούν αποτελεσματικοί μηχανισμοί αποκατάστασης για την προστασία των δικαιωμάτων των αυτοχθόνων από την αποστέρηση της περιουσίας και την πολιτιστική διάβρωση.