Η νέα αυτή νομοθεσία αποσκοπεί στην θέσπιση ενός σφικτού νομικού πλαισίου όπου τα βιομετρικά δεδομένα ενός ατόμου θα λογίζονται ως προσωπική ιδιοκτησία.

Η Δανία προτείνει έναν πρωτοποριακό (!) νόμο περί πνευματικών δικαιωμάτων που παρέχει νομικά στους πολίτες ρητά δικαιώματα ιδιοκτησίας στο δικό τους πρόσωπο, την φωνή και το σώμα τους. Αυτή η πρωτοβουλία αποτελεί άμεση απάντηση στην αυξανόμενη απειλή των deepfakes που δημιουργούνται από τεχνητή νοημοσύνη και των μη εξουσιοδοτημένων ψηφιακών αντιγράφων.

Η νομοθεσία αποσκοπεί στην θέσπιση ενός σαφούς νομικού πλαισίου όπου τα βιομετρικά δεδομένα ενός ατόμου θεωρούνται προσωπική ιδιοκτησία. Αυτό θα δώσει τη δυνατότητα στους Δανούς να ελέγχουν [και ενδεχομένως να αξιοποιούν οικονομικά] την ψηφιακή τους απεικόνιση, ενώ παράλληλα θα παρέχει ισχυρότερη νομική βάση για αγωγές αποζημίωσης όταν η εικόνα ή η φωνή τους χρησιμοποιείται χωρίς συγκατάθεση για τη δημιουργία περιεχομένου τεχνητής νοημοσύνης.

Ο νόμος επιδιώκει να καταπολεμήσει τα κακόβουλα deepfakes που χρησιμοποιούνται για απάτη, παρενόχληση ή μη συναινετική πορνογραφία. Αποτελεί ένα σημαντικό βήμα στην επικαιροποίηση των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας για την εποχή της τεχνητής νοημοσύνης, δίνοντας προτεραιότητα στην ατομική αυτονομία επί της ψηφιακής ταυτότητας του καθενός.

Και φυσικά συμφωνώ με μια τέτοια πρωτοβουλία, για περιορισμό των αρνητικών επιδράσεων της τεχνητής νοημοσύνης στην ζωή μας και κυρίως στην ζωή των μελλοντικών γενεών.

Όμως, δεν μπορώ να μην σχολιάσω το θέμα αυτό, επικεντρώνοντας την ματιά μου στην «αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι» αυτής της «προηγμένης και προοδευτικής» κοινωνίας.

Αυτής της κοινωνίας την οποία έχουν πλάσει οι «δημοκρατικές» και «φιλελεύθερες» πολιτικές δυνάμεις, τουλάχιστον τα τελευταία ογδόντα χρόνια.

Αν εμφανιζόταν κάποιος οργανισμός ή πολιτικός σχηματισμός ή κράτος πριν μόλις ογδόντα χρόνια, να ζητήσει νομοθεσία με βάση την οποία ο πολίτης θα εξασφάλιζε ότι του ανήκει… η μύτη του… τα αυτιά του ή το κούτελό του, είναι βέβαιον ότι άνθρωποι με άσπρες ποδιές θα τους έκλειναν σε κάποια ιδρύματα για να θεραπεύσουν την ψυχική υγεία τους.

Σήμερα όμως…

Σήμερα κάτι τέτοιο είναι αναγκαίο! Πως άραγε φτάσαμε μέχρι εδώ; Πως η προοδευτική ευημερία, έσπρωξε στο περιθώριο την ανθρώπινη νοημοσύνη και την αντικαθιστά με τεχνητή; Πως απωθείται στο περιθώριο η ανθρώπινη διάσταση γενικότερα, χάριν ενός «μετανθρώπου»; Ενός ψηφιακά [δήθεν] βελτιωμένου [δήθεν] ανθρώπου;

Να σημειώσω εδώ ότι ο γράφων είναι οπαδός της τεχνολογίας. Πιστεύω ότι συνιστά τμήμα του ανθρώπινου πολιτισμού και έχει σημαντικές επιδράσεις στην ζωή μας. Αλλά για την τεχνολογία ισχύει το ίδιο που ισχύει και για τα όπλα. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την αυτοάμυνα, την δικαιοσύνη και την προστασία, το ίδιο εύκολα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την επίθεση, το έγκλημα και την απειλή. Αυτό σημαίνει ότι η επίδραση πρέπει να είναι ελεγχόμενη κι όχι ανεξέλεγκτη. Πρέπει να υπάρχουν κανόνες και εκπαίδευση.

Πρέπει η κοινωνία να μπορεί να αφομοιώνει μια συγκεκριμένη τεχνολογία, πριν προχωρήσει στο επόμενο βήμα. Αλλιώς δημιουργούνται στεγανά με αποκλεισμένους ανθρώπους. Κάτι τέτοιο συμβαίνει και σήμερα. Η επιβολή της τεχνολογίας στην καθημερινότητά μας και ειδικά της ΑΙ, έχει αφήσει μεγάλο μέρος συμπολιτών μας, σε μια γκρίζα περιοχή, έναν ομιχλώδη δρόμο, όπου η αδυναμία κατανόησης και χρήσης τεχνολογιών, τους δημιουργεί ανασφάλεια και φόβο. Η συνοχή της κοινωνίας έτσι, διαταράσσεται. Βεβαίως οι ηγεσίες το γνωρίζουν. Και δεν ενδιαφέρονται.

Όπως προανέφερα, η τεχνολογία αποτελεί τμήμα του πολιτισμού μας. Όχι το όλον! Αυτό προσπαθούν να μας επιβάλλουν οι πανταχού ηγέτες. Ότι ο πολιτισμός είναι η τεχνολογία. Κάτι που για όσους έχουν την ελάχιστη τριβή με τον πολιτισμό [αλλά και την τεχνολογία] αποτελεί αστείο.

Πολιτισμός δεν είναι π.χ. να μην γνωρίζεις ορθογραφία και να διορθώνει το γραπτό σου η ΑΙ – πολιτισμός είναι να γράφεις σωστά, κατανοώντας την ετοιμολογία και τους κανόνες που έχουν διαμορφώσει την λέξη που χρησιμοποιείς.

Ο κόσμος έχει ανάγκη την τεχνολογία και την επιστήμη. Και η προώθηση αυτών είναι ευγενές άθλημα. Όμως. Είναι ιστορικά αποδεδειγμένο ότι, ο κόσμος έχει πρωτίστως ανάγκη τον πολιτισμό γενικότερα. Την σκέψη, όχι την απενεργοποίησή της. Την ενσυναίσθηση όχι τον ψυχρό υπολογισμό. Η τέχνη σε όλες τις μορφές της, είναι εκείνη που έχει επιβιώσει δια των αιώνων, κι όχι κάποιες μηχανές που μια συγκεκριμένη περίοδο ήταν αναγκαίες.

Η σημερινή τεχνολογία είναι σε μεγάλο βαθμό αμφιλεγόμενη. Κι αυτό γιατί έχει συνδεθεί άρρηκτα με τον καταναλωτισμό. Ενώ η τεχνολογία του παρελθόντος ήταν κυρίως συνδεδεμένη με την ανάγκη και ειδικότερα την κοινωνική ανάγκη. Όταν ο Αρχιμήδης  κατασκεύασε τον κοχλία, δεν το έκανε για να πουληθούν αντλίες για πισίνες στο Los Angeles, αλλά για να καλυφθούν ανάγκες άρδευσης. Σήμερα οποιοδήποτε τεχνολογικό εύρημα [ακόμη και στην Ιατρική] αν δεν φέρει χρήματα, δεν θα παραχθεί. Άρα ο τεχνολογικός πολιτισμός τον οποίο προσπαθούν να μας επιβάλλουν ως Σωτήρα, δεν είναι παρά ένας μονόφθαλμος Κύκλωπας.

Και μάλιστα ένας Κύκλωπας που χρειάζεται νομοθετικές ρυθμίσεις για να του ανήκει το.. μάτι του…

---

Η ένδεια που  χαρακτηρίζει τις σημερινές κοινωνίες, αποκαλύπτεται από την ανάγκη τέτοιων νομοθεσιών. Προοδεύσαμε τόσο πολύ που πρέπει να κατοχυρώσουμε την ιδιοκτησία του προσώπου μας…

Και μην σας διαφύγει ένας ακόμη κίνδυνος. Στον χώρο των επιχειρήσεων, είναι κοινό μυστικό ότι η κατοχύρωση μιας πατέντας, αποτελεί τον καλύτερο τρόπο για την αντιγραφή από τον ανταγωνισμό! Δίνονται όλες οι απαραίτητες πληροφορίες για να υπάρξουν οι τροποποιήσεις και «έξυπνες διαδρομές» ώστε το προϊόν της πατέντας να αντιγραφεί νόμιμα. Το ίδιο θα ισχύσει και εδώ. Ο νόμος, αν και ορθός και δυστυχώς αναγκαίος, μοιραία θα δώσει τον χάρτη, για να βρεθούν διέξοδοι από τις δεσμεύσεις του.

Επίσης, ο όρος που χρησιμοποιεί ο νόμος, δηλαδή η «ιδιοκτησία» είναι βέβαιον ότι θα τύχει εκμετάλλευσης αφού κάθε ιδιοκτησία, χρεώνεται, κατάσχεται, πωλείται.

Κάπως έτσι λοιπόν, η διαχρονική πάλη των ανθρώπων για κατάκτηση ελευθερίας και αξιοπρέπειας θα σμικρυνθεί σε πάλη για την κατάκτηση … της μύτης μας…