Εν αρχή και προς αποφυγήν παρεξηγήσεων. Έχουμε πολλάκις επικρίνει την εξωτερική πολιτική του Ερντογάν και καυτηριάσει το δόγμα «Γαλάζια Πατρίδα» που ουσιαστικά έχει ως στόχο τον διαμελισμό του Αιγαίου μας στον 25ο Μεσημβρινό. Ο Ερντογάν ακολουθεί εδώ και 25 χρόνια μια πολιτική που αποσκοπεί να προωθήσει τα γεωπολιτικά συμφέροντα της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο, στην Μέση Ανατολή, τον Καύκασο και ακόμη και την Κεντρική Ασία. Έχει δείξει ότι δεν διστάζει να υποστηρίξει πολέμους ή εμφύλιες συρράξεις τα τελευταία χρόνια, όπως όταν υποστήριξε το Αζερμπαϊτζάν στους πολέμους του κατά της Αρμενίας και τους Λίβυους της Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας της Τρίπολης εναντίον του στρατηγού Χαλίφα Χαφτάρ που είναι επικεφαλής του Εθνικού Στρατού της Λιβύης με έδρα την Βεγγάζη. Και το ότι ο Ερντογάν υποστηρίζει επίσης ισλαμιστές τρομοκράτες όταν εξυπηρετεί τους στόχους του είναι κάτι που μπορούμε να παρατηρήσουμε στην Συρία εδώ και δέκα χρόνια. Ούτως, υπάρχει πληθώρα θεμάτων που μπορούμε να ασκήσουμε κριτική αναφορικά με την πατρίδα μας στον Τούρκο ηγέτη.
Δυστυχώς όμως οι καταναλωτές των συστημικών ελληνικών μμε ελάχιστα γνωρίζουν ή τίποτα, για την γεωπολιτική διάσταση της εξωτερικής πολιτικής της ερντογανικής Τουρκίας, επειδή δεν εξηγούν αυτή την διάσταση στους αναγνώστες τους, αλλά τους λένε παραμύθια για τις «δυτικές αξίες» που υποτίθεται ότι υπερασπίζεται η Δύση στην εξωτερική της πολιτική. Επομένως, δεν θέλουμε να υπεισέλθουμε σε όσα γράφονται και σχολιάζονται για τον Ερντογάν και την Τουρκία, διότι είναι οι συνήθεις φράσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Τουρκία ή το γεγονός ότι η Τουρκία έχει το θράσος να εξακολουθεί να αγοράζει ρωσικό πετρέλαιο και φυσικό αέριο ή να έχει στο οπλοστάσιο της ρωσικά συστήματα αεράμυνας. Απλά, όλα αυτά είναι συνηθισμένα και τροφή για τα πρόβατα των τηλεοπτικών εκπομπών.
Κατηγορούν, κατηγορούμε, τον Ερντογάν ότι η εξωτερική πολιτική του δεν ακολουθεί αξίες ή δεν είναι σύννομη με το περιβόητο Διεθνές Δίκαιο, ότι διαμορφώνεται από έναν ψυχρό υπολογισμό κόστους-οφέλους ή win-win όπως λέει ο ίδιος, ότι επιδιώκει καθαρά πολιτικά συμφέροντα εξουσίας που μπορεί να είναι έτσι σήμερα και άλλα αύριο. Άρα ο Ερντογάν δεν μπορεί να είναι ένας αξιόπιστος συνεργάτης και συνομιλητής της Δύσης διατεινόμαστε στην Ελλάδα και όχι μόνο. Για να δούμε…
Η δυτική εξωτερική πολιτική δεν καθοδηγείται από έναν ψυχρό υπολογισμό κόστους-οφέλους και δεν επιδιώκει καθαρά πολιτικά συμφέροντα εξουσίας που μπορούν να είναι έτσι σήμερα και άλλα αύριο;
Ας πάρουμε τον ισλαμισμό. Στην δεκαετία του 2000 κηρύχθηκε από την Δύση ο «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας», δηλαδή ο υποτιθέμενος πόλεμος κατά των ισλαμιστών της Αλ Κάιντα και των παραφυάδων της. Με αυτό το πρόσχημα, το Ιράκ καταστράφηκε (περίπου ένα εκατομμύριο νεκροί) και ο πόλεμος στο Αφγανιστάν διήρκεσε 20 χρόνια. Τι συνέβη όμως στην Συρία; Τα μέλη αυτής της ίδιας Αλ Κάιντα έχουν πλέον πάρει την εξουσία και τους φλερτάρουν στην Δύση αποκαλώντας τους «δημοκράτες» που υποτίθεται ότι θα φέρουν επιτέλους την ειρήνη στην Συρία.
Τι γίνεται με τα «καθαρά πολιτικά συμφέροντα εξουσίας που μπορούν να είναι έτσι σήμερα και άλλα αύριο»; Δεν είναι η Δύση που συμφιλιώθηκε με την Αλ Κάιντα όταν μπόρεσε να την χρησιμοποιήσει εναντίον του Άσαντ και τελικά εναντίον της Ρωσίας, επειδή στην Συρία η Δύση ήθελε να ανατρέψει έναν αρχηγό κράτους που ήταν στενός σύμμαχος της Ρωσίας και που φιλοξενούσε την μοναδική ρωσική ναυτική βάση στη Μεσόγειο;
Τι γίνεται με τις μουσουλμανικές μοναρχίες του Αραβικού Κόλπου; Αυτές είναι ίσως οι πιο αντιδημοκρατικές δικτατορίες στον κόσμο, στις οποίες οι οικογενειακές φυλές έχουν αυτοανακηρυχθεί βασιλιάδες (πρακτικά όπως στην Βόρεια Κορέα την οποία κατηγορούν μετά βδελυγμίας) και στις οποίες δεν έχουν καν εκλογές ή ακόμη και εικονικά κοινοβούλια. Τι γίνεται, για παράδειγμα, με τους ομοφυλόφιλους που αποκεφαλίζονται σε δημόσιους χώρους στην Σαουδική Αραβία. Τι λένε στην πραγματικότητα οι Queer Επίτροποι της ΕΕ για αυτό ή οι φαφλατάδες της Ουάσιγκτον; Αυτές δεν είναι οι χώρες που προσεγγίζονται από δυτικούς ηγέτες επειδή είναι πιστές στην γεωπολιτική γραμμή της Δύσης;
Ποιες «αξίες» λοιπόν υποτίθεται ότι ακολουθεί η δυτική εξωτερική πολιτική και για τις οποίες φλυαρούν ακατάπαυστα τα μμε; Και γιατί πρέπει να μαθαίνουμε από τα ίδια αυτά μμε κάθε μέρα για τις ανοησίες των ΛΟΑΤ που υποτίθεται ότι είναι τόσο σημαντικές, αλλά δεν σχολιάζουν, δεν γράφουν άρθρα στα οποία να θρηνούν για την αξιολύπητη κατάσταση των ομοφυλόφιλων και των γυναικών στην Σαουδική Αραβία; Όμως γράφουν πικρόχολα άρθρα για τους Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν και το Ιράν, αν και η Σαουδική Αραβία είναι πρακτικά πανομοιότυπη με τους Ταλιμπάν σε αυτά τα θέματα.
Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε για το πώς η Δύση χρηματοδοτεί και υποστηρίζει ένα καθεστώς στο Κίεβο του οποίου οι υποστηρικτές φορούν ανοιχτά τατουάζ με σβάστικες, ενώ υποτίθεται ότι απορρίπτει τον ναζισμό, φυλακίζοντας μάλιστα μέλη εθνικοσοσιαλιστικών οργανώσεων και κομμάτων με αστήρικτες κατηγορίες. Ή θα μπορούσαμε να θέσουμε το ερώτημα πόσοι πόλεμοι που διεξήγαγε η Δύση τα τελευταία 30 χρόνια έφεραν πραγματικά δημοκρατία και ευημερία στις εν λόγω χώρες, όπως υποσχέθηκε. Απλώς ρωτήστε στο Ιράκ, την Λιβύη, την Συρία και ούτω καθεξής.
Σε όλες αυτές τις χώρες, το διακύβευμα δεν ήταν ποτέ τα ανθρώπινα δικαιώματα ή η δημοκρατία. Η Δύση ανησυχούσε για τον «ψυχρό υπολογισμό κόστους-οφέλους». Η Δύση «επεδίωξε καθαρά πολιτικά συμφέροντα εξουσίας, τα οποία μπορεί να είναι με έναν τρόπο σήμερα και με έναν άλλο αύριο», όπως δείχνει το παράδειγμα της Αλ Κάιντα. Στις χώρες που αναφέρθηκαν, αφορούσε τους ορυκτούς πόρους και την γεωπολιτική ισχύ. Για παράδειγμα, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Λιβύη de facto δεν υπάρχει πλέον ως κράτος, αλλά ότι η Δύση αγοράζει το λιβυκό πετρέλαιο φθηνά από τους πολέμαρχους που διορίζει. Ή η καταπολέμηση των καρτέλ ναρκωτικών στην Βενεζουέλα δεν αφορά την υγεία των Αμερικανών πολιτών, αλλά τα μεγάλα κοιτάσματα πετρελαίου αυτής της χώρας που θέλει να αρπάξει το διεθνές τοκογλυφικό κεφάλαιο.
Αλλά οι καταναλωτές των ελληνικών μμε δεν γνωρίζουν απολύτως τίποτα για όλα αυτά, γιατί αυτά αφηγούνται τα παραμύθια της «εξωτερικής πολιτικής προσανατολισμένης στις αξίες» της Δύσης και ενεργούν αγανακτισμένα όταν κάποιος Ερντογάν κάνει ακριβώς το ίδιο στην εξωτερική πολιτική επιδιώκοντας έναν «ψυχρό υπολογισμό κόστους-οφέλους» και «καθαρά πολιτικά συμφέροντα εξουσίας».
Το γεγονός ότι υπάρχουν ακόμα Έλληνες που πιστεύουν αυτή την κοροϊδία είναι ένα φαινόμενο για το οποίο υπάρχουν πολλές κατάλληλες λέξεις…, αλλά η αστική μας ευγένεια δεν μας επιτρέπει να χρησιμοποιήσουμε.
